Without Remorse Novels & Stories

Pinagpatuloy ko lang ang ginagawa ko hanggang sa maramdaman kong papalayo na ang kanilang mga yabag. This is my worst plan ever. Oh God. Please forgive me for I have sinned.

aniyang nang-iinis at natuwa siya sa pag-asim ng mukha ni Justin. “Hindi ka ba natatakot sa mga ginagawa mo? May karma. Hindi pa huli ang lahat.” “Teka, balita ko retire ka na sa serbisyo, bakit hindi ka pa maka-move on sa kasong kinasangkutan ko? Move on move on din pag may time.” “I can’t move on. Masyadong malalim ang galit ko para kalimutan ang mga ginawa mo.” “Well, problema mo na ‘yan. I want my freedom back!”

"Pagod na akong magpanggap. Pagod na akong magkunwaring okay ako tuwing nandito ka pero ang totoo, parang hindi ako tao sa paningin mo, parang wala akong naging pakinabang sa buhay mo!" Tumahimik si Luther, ang mga mata’y nakatingin sa alak at bilog na yelo na umiikot sa kanyang baso. Sa kabila ng katahimikan, ramdam ang bigat ng bawat salitang binitiwan ni Jade. Sa likod ng kanyang kawalang kibo, tila may alaalang bumabagabag sa kanya—isang nakaraan na hindi niya gustong balikan. "I don’t hate you," dagdag pa ni Jade, mas mahina ngunit may tapang. "But I can’t keep doing this. Lalo na kung hindi mo na rin nakikita ang dahilan kung bakit tayo nandito."

“Pero-“ naputol ang sasabihin ko dahil nakita kong papalapit na sa amin si May at kasama ang kanyang nobyo. Nakangiti siya sa akin pero halatang pagod na siya sa emosyon ng kanyang mga mata. Alam kong may hindi magandang nangyari pero hindi iyon maipakita ni May. Isa rin sa katangian ko ang basahin ang ugali at personalidad ng mga tao sa paligid ko kaya naman labis ang pagdududa ko sa mga sinasabi ni Joaquin sa akin. “Gly, uwi na tayo,” mahina niyang bulong at nabaling ang tingin niya kay Joaquin na ngayon ay nakatingala sa kanya at parang nagsusumamo na mas tagalan pa namin ang pananatili dito sa piyesta na ito. Tumikhim ako at gusto ko na ring umalis dahil hindi ako pwedeng gabihin at maag

Sigaw ko ng frustration, luha na sa mata ko sa ilalim ng blindfold. “Renzo… please… hindi ko kaya…” “Beg properly. Sabihin mo kung bakit mo kailangan.” “Kailangan ko… para maramdaman ko kung gaano kasakit ang denial… para maisama ko sa ‘Torment’ collection… yung pieces na may hidden remote denial function… please, Renzo… let me come… or punish me more…”

Kapagkuwan, ay maingat siya nitong ibinalot sa mga bisig nito. “I’m sorry, Babe. I’m sorry.” “Hindi mo kasalanan.” “I couldn’t control myself. Dapat pinigilan ko ang sarili ko. I killed numerous people at the banker; it made my blood cold. I am aware if I had feeling of bloodlust, I would lose myself. Kinontrol ko sana ang sarili ko dahil alam ko kung anong mangyayari..” “Max, it’s not your fault. Galit na galit kaya hindi mo napigilan ang sarili mo.”

Walang emosyon na turan niya kay Demux Ang pagiging maayos at masunurin nang walang anumang ilalim na linya ay hindi kailanman naging likas sa kanya. Sa puntong ito, walang pakialam si Aimee na harapin siya, "Demux, lubos akong nagpapasalamat sa iyo. Sa nakalipas na tatlong taon, pinahintulutan mo akong umalis nang walang distraction, at pinigilan ang mga negosyo na makialam sa aking buhay nang walang prinsipyo ,Pero hindi ibig sabihin na kailangan kong tanggapin lahat ng mga akusasyon mo." "Ibig mong sabihin..." Sandali natigilan si Demux.

Kung hindi pa siya pinigilan ni Denver at hindi siya natauhan. "Dad, tama na at baka mapatay mo naman sila." Inagaw na ni Denver ang hawak ng ginoo. Sa halip na maawa at nakangiting pinagmasdan ni Karen ang dalawang parehong tinamaan ng latigo. Ganoon ang ama niya, kapag na trigger ng husto ang galit nito ay parang nawawala sa sarili. Masama man ang maghangad ng masama sa kapwa pero deserve ng dalawa na matikman ang galit ng ama niya. Deserve ng mga ito ang maramdaman ang naramdaman niya noong tuwing saktan ng ama dahil sa walamg katotohanang paratang ng mga ito.

** Isang malakas na sipa ang tumama sa dibdib ni Remulos hanggang sa mapaurong ito. “'Wag kang mangarap." Ngumisi si Reinella habang nakatingin kay Remulos nang puno ng poot. "May hangganan ang katangahan, pero kung wala, ibig sabihin, isa kang retarded. Napakatanga ko noon at naniwala sa lahat ng sinabi mo. Pero ano ang nangyari? Ginawa mo akong katatawanan. Tawa kayo nang tawa habang ako'y umiiyak. At kayo-kayo, siniraan niyo ako hanggang sa mawalan ako ng tiwala sa sarili. Kung babalik pa ako sa'yo, tanga na talaga ako, gets mo?! Nakakadiri ka. Ngayon ko lang nakita ang totong ugali mo. Masyado akong naging tanga sa ‘to noon. Masyado akong nabulag sa pagmamahal ko sa ‘yo at hindi ko makit

I can’t because I know it isn’t me whom she needed now but her family—her sisters that she dearly love that she’s willing to take their place so long they won’t have to experienced what happened tonight, so long they won’t experience the terrible and horrendous experience they just experienced tonight. Unfortunately, it cannot be undone. Whatever happened can never be undone even if we have all the riches in the world. In this life, there is no rewind button. No pause. No fast forward. No nothing. Mas lalo mo ako’ng pinahanga sa iyo, Karmine. You have such a pure and the most kindest heart. Whatever happened this night it didn’t made me fear you, hate you or anything of sort. Mas lalo nga ki