Novel & Cerita Without Seeing The Dawn

The morning sun streamed through the window, painting the room in a warm, golden light. But for Soirye, the world outside was shrouded in a thick fog of hurt and anger. Damon was still asleep, his face peaceful, oblivious to the storm brewing within her. She lay beside him, her body rigid, the warmth of his presence a cruel reminder of the betrayal she felt.

Tumulo ang luha ko nang tuluyan kong ipinikit ang mata. 'I hope to see the sun when I wake up...' The End...

Noong araw na siya ay pupunta at makita ang aurora, ang kanyang katawan ay lubhang mahina, ngunit siya ay naghihintay pa rin ng mahabang panahon upang hindi makita ang aurora na lumitaw. Kinabukasan, talagang hindi niya kinaya, kaya umalis siya. Lumabas na pala ang aurora noon. Minsan, kailangan niyang aminin ang pagkatalo. Ayaw ng universe na makita niya ang aurora noon. Nang maglaon, nagkaroon siya ng maraming iba pang mga pagkakataon upang makita ang aurora, ngunit wala na siyang interes.

Of course, because of that dream that I don't understand why I got hurt. Naghintay ako ro'n ng ilang minuto bago nakita ang unti-unting pagsilip ng araw. My eyes twinkled while looking at the sunrise. It's so beautiful. The sunrise symbolize the new day, yet the sunset symbolize the end of the day. They are beautiful, but I don't like them.

She was just sitting beside the grave at inabot na siya nang maghapon doon the wind starts blowing strong mukhang uulan pa but she has nowhere to go now kaya naman hindi na siya gumalaw sa kinauupuan until the rain starts to pour, it's cold but she felt numb, lumalakas ang ulan at hangin ngunit naka upo lang siya leaning on her parents grave. Hindi niya alam kung ilang oras siyang nasa ulanan hanggang paunti-unting dumidilim ang paligid. Pagabi na at palamig na nang palamig ang hangin the rain didn't stop from pouring at nagiinit na ang talukap nang mga mata niya she closed her eyes. "Aurora!" She slightly opened her eyes nang makarinig nang boses, it sounded Max but it was impossible.

Animo'y kalat ang pulang lipstick nito dahil sa dugong nandoon. Napakunot ang kanyang noo. Hindi siya makapaniwala sa kanyang nakikita. Higit pa doon, ang mga mata nitong sobrang pamilyar na para bang nakita na niya iyon noon pa. Makinang na pula ang mga iyon na kay hirap paniwalaan.

Pakiramdam ko, malapit na akong mamanhid. Nahihilo na ako at nanghihina. Siguro dahil sa dami ng dugong nawawala sa'kin ngayon. Hindi ko na alam ang mga nangyayari sa paligid ko. Namalayan ko na lang na inangat ni Sol ang katawan ko at mukha siyang nag-aalala. Buti naman, ligtas siya. Nakahandusay naman sa sahig si Marcus at walang malay. May nagsidatingan na ring mga tao. "L-last na 'to ha." Nauutal na sabi ko. Nalasahan ko ang dugo ko. Shems! Nasuka rin pala ako ng dugo.

Pinilit niyang huwag gumalaw at kinagat ang bibig para huwag gumawa ng ingay. Diretsong pumasok si Dawn pagbukas ng pintuan. "Mukhang may naistorbo ako? Dapat ba akong lumabas muna?" Darius’s glare could have burned through steel. "Come barging in like that again, and you’ll leave with broken fingers."

Mababa ang tingin ni Donovan Cross kay Evelyn, ngunit hindi niya maaaring balewalain si Dawn. Ang Dawn ay nasa parehong antas ng paglilinang ngayon bilang Donovan Cross. Hindi nagtagal, malalampasan ni Dawn ang Donovan Cross. Sa pananaw ni Donovan Cross, mas makapangyarihan pa si Dawn kaysa sa idolo niyang si Xavier!

Siguro bagong kasal ang may-ari ng bulaklak na 'to. Leah walked back to the shore and sat on the sand. Nakaharap siya sa ngayon ay papalubog nang araw. Hawak pa rin niya ang bulaklak. Sunset really had a sad effect on people. Habang nakatingin siya doon, naalala niya si Mama Nikola at ang kabaitan nito. Ang pagdala sa kanya ni Achilles sa Singapore, ang p********k nila ni Achilles sa silid niya na lingid sa kaalaman ng kanyang mga magulang, at ang bakasyon nila sa Greece. Those were her memorable moments with Achilles. It made her heart ached now that they were not in good terms.