Without Seeing The Dawn Novels & Stories

Hindi pa man sumisikat ang araw ay sira na agad. Dahil ang pangit ng bungad non sakin lumipat ako sa twitter at muntikan na rin masira ang araw noong makita kung bakit siya ang nasa unahan ng feed ko. Troy John Mendoza @tjmendoza You caught my eyes. @athenamae You caught my eyes too! @jaja Ngeks, bilis naman ni mahal. @issabelle Hoy! <3 @margaret

Unti-unti na akong nilalamon ng antok at hindi ako sigurado kung tama ba ang narinig ko o panaginip lang ang lahat. "Mahal na mahal kita, Crysaline." KINABUKASAN ay naramdaman ko ang mabigat na bagay na nakapulupot sa beywang ko kaya unti-unti kong iminulat ang mga mata ko. Sumalubong sa akin ang maamong mukha ni Nathan na mahimbing pa rin na natutulog sa tabi ko.

CHAPTER 62: |THIRD PERSON POV| "Coolybab!" Nakangiting sinalubong ni Zior si Dawn na kabababa lang ng sasakyan Kumunot ang noo nito. "I miss you, Coolybab." Sabi niya tsaka ito niyakap Napailing nalang si Dawn ng maramdaman ang pagkabasa ng kanyang uniform. Kahapon lang sila hindi nag-kita ay miss agad siya nito? Sa bahay kasi ng lolo Luiz ito tumutuloy.

Dahil kapag hinigpitan niya— Mas madami siyang gagalawin. Mas madaming tao ang gagalaw. Mas madaming pagkakataon para may makakita. Kinagabihan, naramdaman kong may mali. Hindi sa paligid. Kundi sa ritmo. May delay sa pagbukas ng ilaw. May lag sa camera movement. Parang may sumasabay—pero hindi nila alam. Evan. Hindi ko siya nakita. Hindi ko siya narinig.

suhestiyon n'ya pa dito. Umiling-iling si Gideon sakanya. "No, remember when I said na sasamahan kitang manood ng sunrise at hindi yun nangyari? Well now, I am given a chance to do it so I'm gonna do it. Gusto kitang makita na pinagmamasdan ang pinakamagandang araw at gusto kong makita kung paano mo ito mahalin every second of it. I love watching you adore something and I know this time you're watching it because you need it to calm you down. I'm gonna be here, I'll admire the same nature you'll admire." mahabang paliwanag ng nobyo n'ya sakanya na ikinangiti lang ni Matilda at saka binaling ang tingin sa malayong kalangitan na nasa dulo ng karagatan. It's slowly changing it's color which Mat

Why can’t I just have a painless death? Walang mga sasakyan na dumadaan at mas lalong kakaunti lamang ang mga ilaw. At dahil nandito ako sa halos pinakagitna ng napakahabang tulay na ito, ang tanging nagbibigay lang sa akin ng liwanag ay ang buwan. People are sleeping at the moment and I’ll also sleep soon. And I wish that once I wake up, Chance would be the one I’ll see first.

Nag aagaw na ang dilim at liwanag dahil mag sisix thirty na ng gabi. From her room she can see the perfect view of the sunset. Natapos nanaman ang isang araw at tuluyan ng nilamon ng dilim ang liwanag. Sinong makakapagsabi kung bukas ba ay araw pa din ang muling sisikat? O isang napakalakas na ulan ang bubuhos? Indeed everything is uncertain.

“Your eyes are blinded with your worries. The sunset is so beautiful, yet you can’t see it.” Sinundan ko ng tingin ang tinuro niyang sunset at tama nga siya. The sunset looks so beautiful but… I don’t find it captivating at all. Maybe… maybe I’m just really blinded. Blinded by my worries and now I can't see beauty in anything I looked at. Not at all

dagdag niya naman. It's true. Maraming nagagandahan sa sunset, pero para sa kanya mas magandang panoorin ang muling pagsibol nito. Hindi nga lang masyadong naa-appreciate nang mga tao ang sunrise dahil ang ilan ay tulog pa sa tuwing sisikat ito. "Uhm, can I have a favor Zhairiyah?" wika ni Zandro na ikinalingon niya.

Lalaking bersyon ni Amber, siyang-siya din! Sumabog ang sikat ng araw sa malawak na kalangitan. Simbolo iyon ng panibagong araw—panibagong buhay. Ngunit hindi sa sitwasyon niya. Hindi pa ngayon! “Daddy,” Amber murmured and open her amber eyes. “Yes, Baby?” Lumabi ito at bumangon. Inabot niya si Amber sa backseat at kinandong ito. “Why are we here po? Where’s mommy ko?”