Wizard In Tagalog Novels & Stories

Chapter 20.1: Ang Pagbabago Written By: Cristina de Leon NAGULAT si Lana nang makita si Wayne sa labas ng bahay nila kinabukasan. Nagsisibak ito ng kahoy at maraming binubuhat na mabibigat! "Master Wayne, bakit narito pa po kayo?" gulat na tanong niya. Ang akala niya ay umalis na ito.

Umupo siya at marahas na hinawakan ang baba ko. Natawa ako sa naisip. Madulas? Anong klaseng mindset ba ang meron siya? Kinder 1? E kahit bata alam ang salitang 'madulas', means nadulas ng hindi sinasadya. Bob0! “Your face looks familiar to me, nag kita na ba tayo dati?” tanong niya at ginilid-gilid ang baba ko. Tila ba'y sinusuri niya ang mukha ko.

gulat na banggit ni Gail sa akin at doon ako napalingon. "Si Kian James Crisanto. He is a Del Valle!"

"Sabihin mo sa akin... Sigurado ka ba sa nakita mo?" Nanginginig na tumango si Jack. "O-opo... nakita kong kung paano naging isang malaking lobo iyong lalaking nagtatrabaho sa talyer... Halimaw siya, Sir! Tulungan mo ako! Baka patayin niya rin ako!"

Nilapitan sya ni Dhirma at ginamitan s'ya ng healing spell. Nagkagulo ang mga estudyante nang may isang matandang babae ang lumapit sa amin, makikitaan ng galit ang mukha n'ya. Kinabahan ako, napalunok at bahagyang napaatras, sa lugar namin s'ya nakatingin. “Sino ang sumira sa barrier!?” Salitan ang pagtingin n'ya sa amin. Nakita n'ya ang tattoo sa braso ko at matalim akong tinignan.

saad ko "gusto mong kapitan? "ayoko nga kay kalix lang ang gusto ko. "kalix? who's kalix? "umalis kana sa higaan ko kyler. "dadalhin nakita sa kwarto mo eunice. "paulit ulit kaba ito nga ang kwarto ko. "okay fine matulog kana dyan. saad nito paalis na sana to ng biglang kung pigilan "wag ka monang umalis. wala kung kasama. saad ko

Nagsimula na muli siya sa pagkwekwento. "Mabuti na lang noong panahon na napansin nila na hindi na ako nagpupumiglas at lumalaban. Hinayaan na nila akong gawin ang gusto ko, ngunit may pagbabanta sila na kapag hindi ako umuwi ng bahay hahanapin nila ako at papatayin. Noong una natakot ako, pero habang tumatagal nagsasawa na ako. Gusto ko na talagang malayo sa poder nilang dalawa. Kaya noong kinagabihan, lumayas ako sa bahay dala ang pera na ninakaw ko sa wallet ni Daddy. Nagpakalayo-layo ako. Hindi ko alam kung saan ako tutungo, ang gusto ko lang naman ay lisanin ang bahay namin at ang mga walang halang na kaluluwa na pamilya. Ang huling lugar na pinuntahan ko ay ang Bicol, minsan na kami na

Kapag natalo siya nang paulit-ulit sa bawat misyon, posibleng masira ang kaluluwa niya hanggang sa mabura siya nang tuluyan. Kaagad niyang tinanong ang AI na si Si sa kaniyang palapulsuhan. Sumagot ito ng ‘oo’. Ang oras dito ay limang beses na mas mabagal laban sa riyalidad. Mary Joy thanked the AI. Hindi ito sumagot ng ‘walang anuman’. Mukhang nagtatampo ito. Napangiti si Mary Joy. Sa katunayan, from the day she turned Si into an invisible wristwatch, it has been displaying thousand words flowing rapidly, non-stop. Noong una pa lang ay nagpapaliwanag na ito. Masiyado lamang siyang okupado upang mapansin iyon.

She knows what and who I want to forgot. I heard her signed. "Sabi ko naman kasi sayo hiwalayan mo na iyang hayop mong asawa. Hindi ka magiging masaya sa piling niya. Magdudusa ka lang sa mga kamay niya. I know, it's hard at first lalo na at mahal muna siya pero stop torturing yourself. He is not even worth it," may inis sa boses nitong wika sa kabilang linya.

Tumango ito. "Tagarito siya?" manghang tanong niya. "Nope. Sa Batangas. Na-ambush sila nang pabalik na sila sa Manila." "Buti nakaligtas siya?" "Thanks to Neri. Niligtas niya si D at hindi lang yon, she turn the beast into a knight in shinning armour." "Ay ang haba ng hair ni Neri."