Writes Sentence Mga Nobela at Kwento

Sa phone niya, bukas pa rin ang draft ng mensaheng hindi niya maipadala. "I’m sorry. Hindi ko dapat sinabi 'yon." Simpleng sentence. Isang linyang maaaring mag-iba ng takbo ng lahat. Pero pinili niyang hindi pindutin ang send. Paulit-ulit. Because deep down, alam niyang hindi lang apology ang kailangan. Ang totoo, kailangan niyang sagutin ang mas mahirap na tanong, “Kung pipigilan niya si Cesca, dahil ba talagang kailangan siya ng firm?”

Kumunot ang noo ni Bastian, nag-type siya ng isang mahabang mensahe pero binura rin niya ito ng tahimik. Pagkalipas ng sampung minuto. Sa wakas, nakapagpadala siya ng mensahe. [Kung may gusto kang sabihin, sabihin mo na lang.] [Salamat sa damit at salamat din sa pagtulong mong ayusin ang manuscript ko. Magtatrabaho akong mabuti para makasabay agad sa marketing ng World Group.] [Paano mo balak akong pasalamatan? Sabihin mo.]

"Oo! Ayan kasi, puro kalokohan lang alam sa utak. Sabi ni Ma'am, kailangan daw ng five hundred words sa essay. Dapat walang error at may katuturan yung sinasabi. Ayus-ayusin mo yung sayo, puro pa naman kalokohan ang lumalabas sa bibig mo. I was checking Sasha's essay while listening to the two. Sasha explained to Buboy what he needs to do for the Math task. Nakikita ko namang nakikinig si Buboy sa paliwanag ni Sasha. "Ay yun pala ‘yun? Pa'no ba kasi naging 8 yung x?" nakakunot ang noong tanong ni Buboy kay Sasha. Nahihirapan siguro siya sa topics nila ngayon at hindi niya makuha yung tamang sagot. Tinignan ko ulit silang dalawa. Sasha is holding a notebook and a pen in her lap. I'm happy tha

H*****k siya sa pisngi nito. “Ingat ka.” “Sila mag-ingat sa `kin,” birong sagot niya. “Bye-bye.” Napailing siya nang mapahawak sa manibela. Why is he so much affected with those lines? Ewan at may hindi siya maipaliwanag na emosyon sa loob ng dibdib niya, parang excitement na makilala ang writer ng manuscript. Silly thing!

Parang hindi niya talaga ako nakikita at naririnig. It seems like writers are all weird. Iyong tipong hindi makakausap nang matino dahil abala sa pag-iisip at pagsusulat. Pipikit na sana ako pagsandal ko sa aking upuan nang marinig ko namang tinawag niya ako. “Byeongyun? Can you make a sentence here?” aniya sabay bigay noong papel sa akin. Tiningnan ko naman agad iyon saka binasa.

"I know, pero kaya ko pa namang magsulat kahit hindi ako nakakakita, hindi lang katulad ng dati na pantay at maganda. Hindi ako yung tao na wala na ngang paningin, hindi na kikilos ang kamay ko para magsulat." Umirap ako saka humarap na sa papel. Maganda naman ang hand writing niya, nagbibiro lang ako sa panget, ang nagpapagulo lang ay kung saan pupunta ang bawat sentence kaya parang nahahalo na sa ibang salita kaya nakakalitong basahin.

Pagbalik niya sa sarili niyang pwesto, binuksan ni Trixie ang laptop at nag-compose ng email para kay Sebastian. Her fingers flew over the keys, but every sentence she started felt too much, too emotional, too defensive, too… her. Maraming gustong lumabas sa utak niya, mga reklamo, mga sermon, at ilang hindi mapigilang tanong, pero kada magta-type siya, buburahin lang niya ulit. The same goes on for a couple of minutes. She erased it. Typed again. Deleted again. In the end, all she could manage was a single, flat word.

pakiusap niya habang kinakapa ang kalsada. Naramdaman niya ang pagbuhat nito sa kanya bago nagsalita. "Pasensya ka na, mas mahal ko ang anak ko." wika ng matanda habang isinasakay siya sa kotse. Naramdaman ni Andy na umagos ang mga luha sa mukha niya bago pumikit. Nagising siya dahil sa lamig ng tubig na ibinuhos sa kanya. Dahan-dahan niyang tiningnan ang mga taong nasa harapan niya.

wika ni Sebastian. " Mukhang ako nga " wika naman nito. " Ang Dami nito" wika ni kuya habang nakatingin sakin. " Madami nga Yan dahil inipon ko Yan simula Nung umalis ka, tuwing birthday, Christmas,new year at kung ano ano pang occasion o kahit walang ocassion Yung namimiss lang Kita nag susulat ako ng mensahe sayo iniisip ko Kasi lagi na balang Araw maibigay ko din ito sayo at tama nga ako naibigay ko nga sayo lahat ng yan Hindi Rin nasayang Ang effort ko" wika ko habang nakangiti sakaniya.

Kaya kinuha niya na lang ang notepad at nag-iwan ng sulat. Madiin, malinis ang pagkakasulat niya katulad ng dati. 'Pasensya ka na sakin, Mr. Ford, akala ko kasi hindi ka na babalik dito para magpahinga, at nadismaya pa kita dahil ginamit ko ang banyo mo kahapon. Katulad ng dati, kunwari na lang walang nangyari, at sana ganun din ang gawin mo.'