Parang hindi mawawala sa isip ko ang eksena sa 'Himala' pagdating sa ideya ng sitio—tila iyon ang halimbawa ng pelikulang nagawang gawing sentro ng kuwento ang maliit na baryo at ang kolektibong emosyon nito. Naalala ko nung una kong napanood, hindi lang ang karakter ni Elsa (Maria) ang tumatak, kundi pati ang mga eksenang nagpapakita kung paano nagbago ang buong komunidad: ang pagtitipon sa plaza, ang sensasyon tungkol sa milagro, at ang mga tahimik na sandali sa mga kalsadang lupa na umiikot sa buhay ng tao sa sitio. Ang direktor na si Ishmael Bernal at ang script ni Ricky Lee ay nagbigay-buhay sa isang microcosm ng lipunan na parang makikita mo sa kahit anong malayong baranggay sa bansa.
Sa personal, iba ang dating kapag pinanood mo ito kasama ng mga kaibigan sa isang maliit na venue o sa isang lokal na sinehan—naririnig mo ang hiyaw, ang iyak, at ang mga usapan ng mga tao na parang bahagi ka ng baryo. Para sa akin, hindi lang aesthetic ang tumatak kundi ang paraan ng paghawak sa pananampalataya, tsismis, at pagkasira ng tiwala sa sarili at sa iba. Sa madaling salita, ang 'Himala' ay hindi lang pelikula; isa itong pag-aaral ng buhay sa sitio na tumitilaok sa puso ng sinumang tumitingin.