Novel & Cerita Yearned

I feel like my heart will explode with ecstasy when I hear our callsign from his mouth again after five years. "You don’t have to explain 'cause I don’t need that anymore. Past is past, Ez. You better focus your life in the present." Malamig ko pang wika at nag-iwas ng tingin sa kanya. Hinawakan niya naman ang kanan kong kamay at lumuhod sa harap ko na siyang nagpatigil sa'kin. Mabuti nalang at walang ibang taong narito.

Kabanata 18 HIRANUR YILDIZ-HUGO WAS the typical Turkish mestiza beauty. She was like a stunning racial woman she often saw in portrait arts. Hydrus once mentioned that his mother is already in her early 60s at ngayon na nasa harapan na niya ang ginang ay ibig niyang pabulaanan ang impormasiyon na iyon. Hydrus’ mother only looked something like thirty years old. Mas lalo pa itong nagmukhang matriarch sa suot nitong exquisite wrap dress.

Hindi niya kayang may mangyaring masama kay Vanessa isa pa'y paano naman siya mananatili sa piling ng lalaking walang katiting na pagmamahal sa kanya? It's been two weeks since she left him without any single word. Dalawang linggo na rin siyang nahihirapan at nagdurusa. Buong akala niya ay mainam ang pang-iiwan niya kay Michael that it would relieve the anguish and heartache she was experiencing deep within her chest, but she was mistaken. She couldn't stop thinking about him. She yearned for him, for everything about him. His sweetness, his smiles, and laugh, as well as the way he looked at her, were all endearing. She longed for his kisses and the wild love

nilagok nito ang wine at bahagyang namula ang kaniyang mga pisngi. “Alam ko napipilitan ka na samahan ako dito. Sorry, I have no one to celebrate this day. Isa pa, matagal na kitang niyayaya to have a date with me, pero parang pang-scrapbook yung mga card na binibigay ko. Kinokolekta mo lang.” bigla siyang tumayo at nag-iwan ng pera.

Nakaka drain ng energy feeling ko nawalan ako ng boses kakasigaw at kakasabay sa kanta. " Hey,bess nakauwi na ako " text ni Reni. Nag reply naman ako bago itinabi ang phone ko. Pahingi muna ako para may energy ako mamaya lalo na at maraming tanong si Mama mamaya. Ipinikit ko ang mata bago iyon ay kumuha muna ako ng unan upang yakapin bago matulog. Hindi kase ako sanay na walang yakap na unan lalo na nahihirapan akong makatulog pag ganun. Mabilis naman akong dinalaw ng antok kaya hindi ko na namalayan kung anong oras ako nakatulog.

Maalalahanin at mapagmahal ito sa kanya. “Tiya, huwag niyo akong alalahanin, okay lang po ako. Pasensya na po, sa ginawa kong paglayas. Marami pa po akong pangarap sa buhay, ayoko ko po sa gusto ni tiyo Magno para sa akin. Hayaan niyo tiya, mag-iipon po ako ng pera, para unti-unting mabayaran ang utang ni Tiyo Magno, at hindi ko na po kailangang magpakasal sa kung sinong matanda, bilang pambayad.”

Puno ng pagnanasa ang kanyang bawat hagod, mapaglaro't, mapanukso ang bawat dampi ng kanyang kamay hanggang sa makarating sa dibdib nito, doon ay maingat niyang minasahe ang malulusog na harapan ng kabiyak. Napangisi na lamang siya nang madinig ang ilang impit na ungol nito kahit nanatiling nakatalikod sa kanya, kaya naman mas lalo lang nagliyab ang init sa kanyang kaloob-looban. "Someones playing hard to get," natatawa niya na lang na sambit habang iniaayos ang sarili sa likod ni Sheryll.

she confessed already and fuck, i felt my heart jumped as soon as i finally heard those fucking words i have been waiting for fucking long years. I have been waiting for this to happen for years now and now that it's already happening pakiramdam ko tila ako nakalutang sa ere, ang pangarap ko ng matagal na panahon ay tila nakamit ko na sa wakas... i am so fucking happy., so damn happy. Ang kaligayahang lumulukob sa akin ay walang pagsidlan and it's over flowing.

"Move forward na, miss!" Naiiritang sita ng isang babae na nasa likod ni Joyce. Nilingon ni Joyce ang babae saka inirapan. Ang layo na pala niya sa taong sinundan sa pila. Pagtingin niya sa suot na relo ay almost one hour na pala siya sa shop na ito. Pakaalala ng oras ay bigla siyang kinabahan. Tiyak na naiinip na sa paghihintay sa kaniya si Xavier. "Miss, puwede ako mauna sa pila? Baka kasi naiinip na ang boyfriend ko sa sasakyan."

It's been three years. Years goes by and times runs fast. Maaring may nawala, may nagbago, may nanatiling ganun pa rin, at maari ring may dumating na panibago. Three years since I leave. Three years since I'd finally ended it. At sa three years na yun. Vincent Treckk Dela Vega had given me a beautiful remembrance. A souvenir that is worth remembering for and that is Vin Blip Aaron Saavedra. Yung anak namin ang magpapaalala sa akin ng bagay na yun. Siya ang magiging tanda ng aming kahapon. Noong mga panahong wala kaming inisip kundi ang tawag ng katawan namin.