Yeng Constantino Chinito 소설 & 이야기

Tipid lang akong ngumiti sa kanya ngunit sa kagandahan asal naisipan ko pa rin siyang batiin. “Magandang gabi Boss Chinito,” wika ko pa. Tango lang ang sagot nito. Well sanay ako dati naman talaga suplado itong asawa ni Speed. Wala ng bago rito. Nasanay kami dati. “So paano dito na ako ha? Pagdating ko kaagad ako mag message sa'yo,” kusa kong paalam sa kanila. Hindi ko kasi matagalan ang tingin ni boss Chinito. Masyadong tahimik.

Napabuga ng hangin ang binatilyo at saka niya mabilis na pinakawalan ang palaso at mabilis rin iyong bumaon sa prutas na nasa ulo ni Mang Pitong. Napuno naman ng palakpalakan ang mga taong nakasaksi at maging si Mina ay napapalakpak rin dahil sa kamangha-manghang ginawa ng binatilyo. Nagitla siya nang amkita niya ang binatilyong iyon, hindi siya maaring magkamali dahil ang binatilyong ‘yon ay si Anaceto, ang binatilyong magsasaka na kaniyang nakilala sa pagdiriwang sa hacienda ni Heneral Edilberto.

mahaba nitong litanya, kasabay ng mapaklang pagtawa. “P-pepero, imposible naman kasi ang gusto mong mangyari. At saka, ngayon lang tayo nagkita, ni hindi ko nga alam ang pangalan mo, eh.” Kandautal na tugon niya. “Oh, sorry, I forgot to introduce myself. I’m Weston Del Flores, the CEO and owner of Del Flores Winery,” pagpapakilala nito sa sarili.

“Let’s eat,” usal ng kanyang lolo kasabay ng marahang paghiwa nito sa karne na nasa plato. Ilang minutong tahimik silang kumakain nang ang isa sa kanyang mga pinsan na kasalo nila sa hapag ang nagsalita. “Lo, I want you to meet my girlfriend, Lilian. Hon, this is my lolo, Don Graciano Hermuenez. The one and only founder of the best winery in the Philippines. Ang El Hermuenez.” Pagmamalaki nya.

"Ano raw?! Naluge?! Hindi ako naluge!" "Do you- ", hindi naman naituloy ni Chino yung sasabihin sana niya dahil nagsalita ulit yung imported na chinita. "Pabo yah.", nakangising sabi nito. "Tarantado toh a! Sinong tinatawag mong pabo?! Aba! Turkey ka rin! Turkey, turkey turkey!", sigaw ko sa kanya. Walangya! Tawagin daw akong pabo! E siya tong mas mukhang pabo!

Except that the average person here is 3,000 pesos, this place is privately ordered. Pag labas nila ng sasakyan ay tumingin muna si Charina sa paligid at akma ng sasakay ulit sa sasakyan kaya hinawakan ni Jackson ang kanyang braso “Hindi ako kakain sa mamahaling restaurant na yan” at tinanggal ang naka hawak sa braso nya "Alam kong gutom kana, Akong bahala sayo" at hinawakan ang kanyang ulo.

nang lalaki sa mahinang paraan at saka siya itinayo, “Nasaktan ka ba?” Umiling siya sa lambing ng lalaki. Si Deluxe Montesalvo. Kilala niya ang lalaking ito. Ito ang mukha ng Macho Café na sikat sa lahat ng panig ng mundo. Ito ang humalili sa matandang si Carmenzita Montesalvo, na ngayon ay tanyag bilang pinakamatandang tao sa buong Pilipinas. Agad itong namulsa matapos siyang ngitian nang kaunti. Tumingin ito sa matandang nasa loob ng magarang sasakyan.

Nakatunganga sa cellphone habang pasimpleng nakikinig sa mga pag-uusap ng mga kasama at paunti-unting iniinom ang beer nito. That was Angelo Ycon Artizan Lee. Ycon for short. He was tall and handsome. Matangos ang ilong, mahahaba ang malalantik na pilik mata, with a kayumanggi skin and his eyes... Those singkit eyes na kulay light brown. Di maipagkakaila na may dugo siyang Chinese at kastila. Typical Filipino-Chinese dahil half Pinay half spanish ang Ina nito at Filipino-Chinese naman ang Ama.

Alphonsus Hospital. "Mayroon nga pala akong Cheetos dito!" I joyfully declared. Nilabas ko ang malaking pakete ng chichirya at saka ito binuksan. Kakabukas pa lang ay kinuha na agad ito ni Julio sa aking kamay. "Langya rin 'tong lalaking 'to." Ethel glared at Julio who's already munching a ton of chips. "Mamigay ka naman!"

Isang lalaking nakasuot ng itim na suit ang nakatayo sa may entrance ng restaurant, may mapanuyang ngiti sa mga labi nito. Biglang nanlamig ang paligid. Nanigas si Gino, halatang kilala ang lalaki. Si Robin Cuneta. Ang matagal nang karibal ni Weston. Isang taong nabalitang umalis ng Pilipinas maraming taon na ang nakalipas. Malamang na tiningnan ito ni Weston. “I didn’t expect you to be in the Philippines.” Napatawa si Robin. “Well, I missed our country, kaya bumalik ako.”