You Never Failed To Amaze Me นิยาย & เรื่องราว

nangilid ang luha ko that I almost fell off my chair. "Hi Faithy! I miss you!" "I miss you too, mom!" Naiyak na ako. Pati siya'y napapunas na rin ng luha. I need you here, mom. Gusto kong sabihin but I can't. I am afraid of disappointing them. I've failed myself already and can't afford to fail them as well.

Nakakahiya. Tamad akong nagsagot hanggang sa maubos ang oras. Pinasa ko na agad at lumabas. Hindi ko na ch-in-eck ang mga sagot ko. Nawalan ako bigla ng gana. I've never failed an exam, not until college. Nakakainis naman! Hindi ko naman pwedeng sisihin ang pagkasira ng tren o ano pa man. Kasalanan ko talaga. "Oh, saan ka pupunta?" Joy asked.

Dapat na ba akong kiligin? At nakalimutan ko na naman ang misyon na iignore ang charm ng amo. Mission Failed!

Sa totoo lang, kaya ko ang sarili ko dahil tinuruan ako ni Tatay kung paano protektahan ang sarili ko no'ng panahong buhay pa siya kaya medyo pabaya ako pagdating sa ganitong bagay. "Hindi ako makatulog. Hindi ko alam kung bakit, ilang gabi na akong hindi makatulog. Baka dahil lang 'to sa sakit ko." Kibit-balikat lang akong lumingon sa kaniya. Napailing na lang siya dahil sa sinabi ko. Ngayon ko lang napansin ang kaniyang malalim na biloy sa kanang pisngi. Mas lalo tuloy siyang naging magandang lalaki sa paningin ng kababaihan. "You never failed to amaze me, Mara. Kung ibang babae 'yan, paniguradong magtatangka na 'yang magpakamatay." Mapait akong napangiti da

" Oh dear, bakit ka umiiyak?" " Kung successful kaya ang pagbubuntis ko? Siguro malaki na sya. Siguro May tumatawag na sa atin na mommy at daddy. I'm such a failure. I had been dying to experience these little things that most people took for granted." We were learning to be simple, to appreciate the beauty of sunset like most people do, the taste of a perfectly brewed cup of coffee in the morning, the joy of a shared simple meal.

mahina kong bulong sa sarili ko. Napailing ako. Dapat tapos na ‘yon. Dapat wala na siya. Pero nandito pa rin siya. At ngayon… Mas lumalala pa ang problema. Biglang nag-vibrate ang phone sa kamay ko. Isang mensahe. Walang pangalan. Walang numero. Pero kilala ko kung sino. “You failed.” Napangiti ako. Mabagal. Mapanganib. “Hindi pa,” sagot ko habang nagta-type.

I declared and look at her. Tumango lang s'ya sa 'kin ulit saka kinuha ang bag ng chips na hawak ko. "Mabuti kung gano'n, sabi mo nga di ba impossible na magustuhan mo s'ya di ba? There's no way you'd fall for him." She murmured that made my smile fade.

Ngunit alam kong kailangan kong magpakatatag. Ngunit alam kong naramdaman niya ang bawat salita ko, at sa halip na umatras, ngumisi siya, punong-puno ng pag-ka-amazed. “Good girl,” bulong niya, “Fight me. Resent me. But remember this, you can never escape. I will make sure of it.”

Hindi ko alam kung ilang beses kong sinabi iyon. Pero parang hindi sapat. Naisip ko ang nangyari. Hindi naman kasalanan ni Amara. Hindi niya piniling ma-overwhelm. Hindi niya piniling umiyak. At hindi ko rin naman piniling hindi siya mapatahan. Sinubukan ko. Sinubukan namin. Pero may mga pagkakataong hindi sapat ang simpleng pagyakap at pagsabi ng "okay lang."

“Oo nga pero… malay ko ba kung may iba ka pang ginawa pasikreto. Wala kaya akong makita no’n.” Hindi na lang siya muling sumagot marahil nagsawa nang kumbinsihin akong wala naman siyang ibang ginawa. Hindi lang din ako kumbinsido, may iilang previous attempts na rin kasi si Marcus noon na isurpresa ako pero lagi kong nahuhuli o nahuhulaan bago pa mangyari. Tinanggap at naging masaya pa rin naman ako sa mga failed surprises niya.