กล้าหาญ

ดลธรรมรู้สึกใจเต้นแรงตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกับพาลิน แต่เพราะอีกคนมีแฟนอยู่เขาจึงได้แต่อยู่ใกล้ๆ ในฐานะพี่ชาย แต่พออีกคนอกหัก เขาก็ไม่รอช้าที่จะเข้ามาช่วยปลอบใจ พอใกล้ชิดกันมากขึ้นพาลินก็ยอมเปิดใจให้เขา แต่เมื่อถึงคราวที่ต้องตัดสินใจเลือกระหว่างคนรักกับหลานชายที่ไร้พ่อขาดแม่ ดลธรรมก็ต้องคิดหนักเพราะเขารักทั้งสองคนเท่าๆ กัน พาลินสัญญาว่าจะรักเขาแม้ตัวเองจะไม่ใช่คนที่ถูกเลือกก็ตาม

เพราะความเมาเป็นเหตุ ทำให้ภพธรเผลอไปคว้ากอหญ้าหลานสาวของแม่บ้านเข้าห้องนอนกลางดึกในคืนหนึ่ง เมื่อตื่นขึ้นมาเขาจึงพบว่าได้ข่มเหงเด็กสาวจนย่อยยับ ทว่าชายหนุ่มนั้นมีคู่หมั้นคู่หมายที่เหมาะสมอยู่ก่อนแล้ว คุณนายงามตาผู้เป็นมารดาจึงหาทางออกโดยการส่งกอหญ้าเข้าไปเรียนต่อในกรุงเทพฯ เพื่อหวังให้เด็กสาวอยู่ห่างจากลูกชายหัวแก้วหัวแหวน กอหญ้าไม่เคยลืมว่าครั้งหนึ่งเขาและครอบครัวได้ทำอะไรไว้กับหล่อน ไม่เคยลืมค่ำคืนที่ร่างกายต้องแปดเปื้อนคาวราคี สาวน้อยอ่อนต่อโลกจึงได้แต่เก็บงำความช้ำชอกครั้งนั้นเอาไว้ในส่วนลึกของใจ เมื่อวันเวลาผ่านไปจึงได้รู้ว่า แม้หล่อนเป็นเพียงหญ้าต้นเล็กๆ แต่ก็ใช่ว่าใครหน้าไหนคิดจะเหยียบย่ำก็ทำได้ ทุกการกระทำในชีวิตคือบทเรียน ทุกบทเรียนมีราคา เป็นหนี้ต้องชดใช้ ถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องจ่ายให้หล่อน ชนิดที่เรียกว่า ทบต้น ทบดอก...

ชายหนุ่มผู้อาภัพได้มาเกิดใหม่ในร่างโอเมก้าพันธุ์ผสม ผู้ถูกเลือกตามคำทำนาย ท่ามกลางความขัดแย้งและพลังของเทพโบราณ เขาต้องค้นหาความจริงในอดีต และตัดสินใจเลือกเส้นทางที่จะกำหนดชะตาชีวิตตัวเอง…และโลกใบนี้

อาเดลหนุ่มหล่อเจ้าของสนามแข่งรถรีลีฟผู้คลั่งรักเมียมาก ชะเอมเป็นคนที่เขารัก เธอเคยทำงานเป็นเด็กเอ็นมาก่อนและยอมเลิกทำมันเพราะคำขอของอาเดล แต่สุดท้ายก็มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้เธอต้องปิดบังเขาและกลับไปรับงานนั้นอีกครั้ง และในทุกครั้งเธอจะต้องโกหกเขา

“คุณชายใหญ่สกุลฮัวผู้ได้รับการยกย่องว่าเป็นหมอเทวดาที่มี รูปร่างหน้าตางดงามราวเทพเซียนเก็บตัวคิดค้นตำรับยาอยู่ในเรือนชานเมือง จับตัวโจรสาวมอมแมมผู้หนึ่งที่แอบบุกเข้ามาในเรือนไว้ได้ เขาจึงใช้นางทดลองยาโดยที่เขาเผลอไผลจูบนางเข้า จากนั้น...เขาก็หาทาง จับนางมาวางไว้ในฝ่ามือ”

ข้าหยางเฟิ่งเซียนยึดถืออุมการณ์ ดีมาดีกลับ ร้ายมาต้องสั่งสอนให้เข็ดหลาบ รวมถึงบุรุษของข้าผู้นี้ผู้ใดกล้ารังแก ข้าจะช่วยเขาแก้แค้นอย่างสาสม “ฮูหยินรองผู้ชั่วช้าสมควรได้รับโทษ!”

"เธอรู้ใช่ไหมว่าการหมั้นของเรามันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรัก" "รู้ค่ะ" "ถ้าเราสองคนจะมีงานแต่ง​ และงานแต่งนั้นมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นมาจากความรักเช่นกัน" "ค่ะ" "ฉันหวังว่าถ้าวันไหนที่ฉันต้องการอิสรภาพ​ เธอจะคืนมันให้กับฉัน" "ค่ะ" "มีอะไรอยากจะพูดกับฉันไหม" เห็นอีกฝ่ายเอาแต่นั่งเงียบและตอบว่าค่ะอย่างเดียวเลย ตกลงเธอเข้าใจสิ่งที่เขาพูดจริงไหม ไม่ใช่ว่าถึงวันนั้นมาจริงๆ จะมานั่งบีบน้ำตาขอความเห็นใจ "ฉันไม่มีอะไรจะพูดค่ะ" "เราอาจต้องอยู่บ้านหลังเดียวกันไปก่อน แต่เธออย่ามาก้าวก่ายงานและเรื่องส่วนตัวของฉันเท่านั้นพอ" "ค่ะ" แต่ก่อนไอรีสเคยเป็นที่อิจฉาของเพื่อนๆ หลังจากที่พ่อแต่งงานใหม่ มีครอบครัวใหม่ นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเธอเหมือนกาฝากของบ้านเลย มันน่าขำอยู่อย่างหนึ่งลูกสาวคนใหม่ของพ่ออายุห่างจากเธอแค่ปีเดียว แถมยังเป็นลูกแท้ๆ ของพ่อด้วย นั่นหมายถึงพ่อนอกใจแม่ตั้งแต่ตอนที่แม่กำลังท้องเธออยู่ด้วยซ้ำ

วันแรกที่เหม่ยหวาเข้ามาเป็นสาวใช้ในจวนท่านแม่ทัพหยางก็ได้รับงานหนักซะแล้ว หน้าที่ของนางคือต้องดูแลท่านแม่ทัพผู้ที่เพิ่งจะได้รับบาดเจ็บจากการออกศึกมา มันจะไม่ยากเลยหากเขาไม่ใช่คนเย็นชาไร้หัวใจ เป็นคนแปลกประหลาดตั้งแต่นางเคยรู้จักมา แต่ด้วยหน้าที่จึงต้องเอาอกเอาใจ ดูแลเขาอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง . ความใกล้ชิดนั้นทำให้สองหัวใจปฏิพัทธิ์กันโดยไม่รู้ตัว แต่ทว่า...เรื่องกลับยุ่งก็เพราะเขามีคู่หมั้นอยู่แล้วน่ะสิ

เพื่อเอาตัวรอดในยุคอันไม่คุ้นเคย 'ซือถูชิงหลิง' ไม่มีทางเลือกนอกจากสวมรอยเป็นผู้อื่น ถึงอย่างนั่นสวรรค์เมตตาให้นางได้มีชีวิต แต่เหตุใดกลับให้นางเข้ามาอยู่ในร่างของ 'หยวนหรู' คุณหนูเจ็ดที่แม้เป็นทายาทตระกูลใหญ่ แต่กลับถูกคนทั้งตระกูลทอดทิ้ง!!! เอาละ...ได้เวลาทวงบัลลังก์ความร้ายกาจคืน นางจะแสดงให้ผู้คนยุคนี้เห็นว่าความร้ายกาจที่แท้จริงเป็นอย่างไร ถึงอย่างนั้น...ทำไมพ่อหนุ่มน้อยผู้นั้นจึงเอาแต่จับผิดนางเล่า ไม่ได้ๆ นางจะวอกแวกไม่ได้ พวกเขาเป็นคนรุ่นหลังนางถึงห้าร้อยปี หากยังมัวน้ำลายหกเพราะบุรุษหล่อเหลา เช่นนี้นางมิถูกตราหน้าว่าเป็นผู้อาวุโสที่กำลังกินเด็กหรอกหรือไร!!!

เมื่อเกิดใหม่อีกครั้งได้เป็นบุตรสาวสตรีหม้าย ที่ผู้คนล้วนตราหน้าว่ามันคือคำสาป และเขาคู่หมั้นที่เลื่อนการแต่งงานมานับสิบปี ซึ่งตอกย้ำว่านางคือคนที่ไม่มีใครต้องการ แล้วอย่างไรผู้ใดสนใจเรื่องไร้สาระนี่เล่า! นางมิได้เติบโตด้วยบุรุษ แต่ด้วยน้ำนมมารดา ไยต้องใส่ใจให้สิ้นเปลืองเวลาชีวิต