การให้อภัย นิยาย & เรื่องราว

Kung paiiralin ko ang pride ko tungkol sa nakaraan ay hindi ko masasabi kung hanggang kailan ko sila makakasama. Tandaan niyo na ang buhay natin ay hiram lamang. Kaya kung mayroong taong nakagawa man ng malaking kasalanan sa’yo at humingi ng tawad, kung nakikita niyong they are really sorry, forgive them. ‘Wag niyong sayangin ang oras dahil hindi niyo alam huli na pala.

"Aries, pinapatawad na kita pero hindi ibig sabihin nun na nakalimutan ko na ang mga ginawa mo. Wala na tayong magagawa pa sa nakaraan para baguhin 'yon. And I'm sorry about that—" "I don't know what to say but you're right. There's nothing we could do in the past to make it change now." huminga ito ng malalim. "I have accepted my defeat. Hindi ko na ipipilit ang sarili ko na baguhin ang desisyon mo. Kahit masakit I deserves it, right? I am really sorry for causing so much trouble in your life. I will never force you again and tomorrow I will bring you back to Manila. I am setting...you free." parang maiiyak na sabi nito at tinalikuran siya nito at nagsimulang maglakad palabas ng kwarto.

"To forgive is the highest, most beautiful form of love. In return, you will receive untold peace and happiness." --Robert Muller _________________________ Kabanata 48 Forgiveness Mabilis na nagdaan ang mga araw para sa akin. Wala na akong ibang ginawa kundi ang humiga buong araw sa hospital bed. Madidischarge na ako ngayon kaya't nagliligpit na si Anzo. Uuwi ako ngayon sa bahay doon sa East Village. Anzo tried to persuade me na sa kahit saang bahay niya kami titira pero hindi ako pumayag. Doon ko gustong tumira sa East Village. I won't leave that house.

If I can't forgive, then I will forget. Mas lalo pang gumaan ang loob ko nang bumisita sa ospital ang mga magulang ni Dexon. I thought that his Mom is still mad at me, but she ran to me crying and saying sorry for everything. Humingi siya ng tawad sa pag-sampal, pagsabi ng masasakit na salita, at pag-iwas saakin. I am not mad for what she did to me but I really appreciate her apology. Nagalit lang daw siya dahil bigla akong umalis, pero hindi pa rin daw mawawala ang pagmamahal niya saakin. Naiintindihan ko naman kung bakit siya nagalit at tanggap ko na nagkasala rin ako.

Ramdam niya ang pamamasa ng mata pero pinilit niya ang sarili na huwag umiyak. "Nandito lang ako para tulungan kang burahin ang galit sa puso mo para kay Tita. Kung galit ka man, pour it out on me. Tatanggapin ko, Issay. Alam kong hindi iyon gano’n kadali. But I still believe that forgiveness is better than revenge. And familial love is the greatest of it all."

I expect na susuntukin niya si Red pero nanatili siyang kalmado. Tumayo si Prince at naglakad papunta sa veranda. Tumingala siya sa kalangitan at pinagmasdan ang paglubog ng araw. " Time pass by kaya hindi tayo dapat manatili sa nakaraan. Sa paglubog ng araw ibig sabihin panibagong araw ulit bukas. As a human wala tayong kakayahan para baguhin kung ano ang nagawa natin dati. My mother told me before to forgive someone kahit gaano kalaki ang nagawa nitong kasalanan. God forgive a sinner like us thats why we should forgive someone who hurt and betrayed us kahit gaano kasakit o kahirap"

Pinunasan niya ang luha ko bago niya hinaplos ang pisngi ko bago niya ako hinalikan ng marahan at nag iingat. You never loved someone, until u learn to forgive. Hanggat mahal mo ang isang tao ay may dahilan ka para mag sakripisyo, mag unawa at higit sa lahat MAGPATAWAD. If u love a person, learn to forgive kahit gaano pa kalaki ang kasalan na ito. I FORGIVE THEM BECAUSE I LOVE THEM. "iloveyou wife.." he whispered. I smiled "iloveyou more!.." nakangiting sabe ko.

Tumigil si Brian sa gitna ng kalsada dahil naabutan ng Red Traffic Light. "Yes, super hate ko, but after Neal and I talked about our past, we learn, I learn to understand and accept him. I was so wrong all this time. And you know what, after I forgave him, I forgave myself, I finally let go of the grudge that I have been carrying since I was a child... Masarap pala sa pakiramdam, that you are forgiving and accepting others while you are protecting your peace. It brings you real freedom."

malumanay na litanya niya. I let go of my lower lip and sighed. “I know what’s done is done, and we can never bring back lives that have perished. No matter how I think of it or plot revenge, everything will just backfire. It will never alleviate internal suffering. There’s no use in keeping grudges. I’ve already forgiven him and myself too. Ang gusto ko na lang ay katahimikan. May kaniya-kaniya na kaming buhay ngayon. That’s enough to put an end to it.” Naramdaman ko ang pagyakap sa akin ni Mommy. Ipinapaubaya ko na sa Diyos ang lahat. I wanted to start again. I wanted to finally move on.