คลั่งไคล้รักเมียลืม Novels & Stories

“หืม เหม็นคนคลั่งรักเมียว่ะ” “ไว้รอให้พวกมึงมีเมียทั้งสวยทั้งน่ารักอย่างกูก่อนนะ แล้วจะรู้ว่าทำไมกูถึงคลั่งเมียกูมากขนาดนี้” “เออ ไอ้โคแก่ มาช้าก็รีบกิน เมาให้ทันพวกกูแล้วกัน”

สมัยมอปลายไง. ‘ที่ฉันหลอกให้แกไปอยู่กับอีลุงบ้ากามนั่นก็เพราะเหตุผลนี้แหละ ฉันอยากให้แกไปเป็นเมียคนอื่นไง เมฆของฉันจะได้ไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับแกอีก เฮ้อ.. ที่ผ่านมาผัวฉันก็เอาแต่คิดถึงแกนะยัยสมายล์ ฉันล่ะเกลียดจริงๆ’

เมามัน ตับๆๆๆๆๆๆ “อื้อ อ๊า... อ๊า...” ป้าบ! ป้าบ! “อ๊ะ อ๊า... อ๊า... อูย” กาโตะครางกระเส่า แอ่นรูรักให้กระทุ้งกระแทก น้ำกามแทบแตกเมื่อถูกบี้หัวนมพร้อมกับเด้าถี่สลับกับบดคลึง กาโตะครวญครางขมิบลำหอกไม่หยุด รูสวาทคับแน่นตอดตุบๆ ด้วยแรงเร่าร้อน ร่างกำยำจึงขยับสะโพกเด้าส ุดแรง

บทที่19 ติดกลิ่นหรือติดเมีย? วันนี้ทั้งวันคุณหมอศิลาเอาแต่เดินไปเดินมาไม่รู้ว่าตัวเองนั้นติดใจอะไรด้านล่างหรือเปล่าเดี๋ยวซื้อกาแฟเดี๋ยวซื้อขนมเดี๋ยวลงมาทานข้าวทำเอาเราคุณหมอพยาบาลที่อยู่ด้านล่างต่างกระซิบกระซาบว่าตอนนี้คุณหมอศิลากำลังคลั่งรักคุณหมอปุ้มปุ้ยหรือเปล่า

เมียใครใครก็หวงมั้ยครับ ขาอ่อนเมียก็อยากเก็บไว้ดูคนเดียวมั้ยล่ะ “หวงหนูหรอ” ค้างเลยผมมองตาค้างเลย ยิ้มตาหยีใส่แบบนี้ผมไม่เคยเห็นเลย ยิ้มแบบนี้รู้มั้ยหัวใจผมทำงานหนักมากนะ

หญิงสาวกรีดร้องออกมาอย่างสุดเสียง ช่องทางรักตอดรัดถี่รัวอย่างรุนแรง เขาก้มลงกอดเธอไว้แน่น ขณะที่ร่างกายของเธอก็สั่นสะท้านเกร็งกระตุกติดๆ กันอยู่หลายครั้งสมองเธอมึนงงไปหมด สติไม่รับรู้อะไรนอกจากความสุขที่เขามอบให้ “ตอดแรงเป็นบ้าเลย เสร็จแรงแบบนี้พี่ชอบที่สุด” เขาก้ม กระซิบก่อนจะจับให้มุกตาภาเปลี่ยนไปอยู่ในท่าคลานเข่า ใบหน้าสวยแนบชิดกับหมอนใบใหญ่ ดึงสะโพกกลมกลึงให้แอ่นโค้ง เขาแนบกายชิดจากด้านหลัง ริมฝีปากขบเม้มบนแผ่นหลังขาวเนียนอย่างหลงใหล

พิเศษที่ 3 คลั่งรักหรือคลั่งกินเมีย 18+ ..... “มะลิครับ” “คะ” “วันนี้รู้สึกยังไงบ้าง อึดอัดตรงไหนหรือเปล่า” “ไม่นิคะ ลิก็ปกติดี”

Dr : คลั่งรัก นู๋นิวนิว : อย่าแซวหนูสิคะพี่ฮัม ทำไมมีแต่คนว่าหนูคลั่งรักอ่ะ แม่หนูก็อีกคน

ผ้าคลุมสีแดงที่เป็นอุปสรรคทำให้เขาไม่อาจมองใบหน้างามของภรรยาได้ ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อย ๆ ช้อนตามองสามีและคลี่ยิ้มออกมาด้วยความเขินอาย ทั้งสองรู้จักกันตั้งแต่วัยเยาว์ย่อมมีความคุ้นเคยกันอยู่บ้าง ทว่าตอนนี้สถานะได้เปลี่ยนไปแล้วจึงเกิดความขัด เขินทำตัวไม่ถูก “หิวหรือไม่” ‍หลี่‍เจี้ยน‍หัว‍พูดขึ้นทำลายความเงียบ

“สับสนไง ปกติเริงไม่เคยมองแกด้วยสายตาแบบนั้น มันดูทั้งรักทั้งสับสนในเวลาเดียวกัน ถึงความจำเดิมจะกลับมา แต่ความทรงจำตอนเขาความจำเสื่อมก็ไม่ได้หายไป เขาก็จำทุกอย่างได้หมด แค่อาจต้องใช้เวลา แกง้อเขาหน่อย เดี๋ยวเขาก็คงหายโกรธแกเอง เชื่อฉันสิ” “แกคิดแบบนั้นเหรอ” “ใช่ เป็ นผัวเมียกันมาเป็นปี มีลูกด้วยกัน ไม่รักไม่ผูกพันกันบ้างก็แปลกแล้ว” “ขอบใจนะเพื่อน”