การไถ่บาป の小説・ストーリー

ดีแลนหันไปทางกล้องที่กำลังถ่ายทอดสดปาฐกถาของเขา ดีแลน "จงใช้ความเฉลียวฉลาดของคุณในการ สร้างสรรค์ สิ่งที่ถูกต้อง ไม่ใช่การ ทำลายสิ่งที่ไม่เห็นด้วยกับคุณ... และเมื่อคุณทำผิดพลาด... จงใช้ความกล้าหาญในการ ยอมรับความจริงและ **ไถ่บาป** เพราะนั่นคือหนทางเดียวที่คุณจะได้รับความเคารพที่แท้จ ริงกลับคืนมา"

ฉันยืนอยู่บนโพเดียมรับรางวัล บอกเล่าเรื่องราวเบื้องหลังผลงานของฉันให้ทุกคนฟัง “ฉันเคยสูญเสียดวงตาไป ช่วงเวลาของชีวิตตอนนั้นเมื่อนึกย้อนกลับไปมันช่างซับซ้อน ฉันถูกอดีตคนรักหักหลังและหลอกลวง ใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางคำโกหกที่อ้างว่าเป็นการไถ่บาป และยังต้องคอยให้กำลังใจ ตัวเองในความมืดมิด”

ความสามารถ: มันสามารถ สะท้อนอาคมและพลังโจมตี กลับไปยังผู้โจมตีได้ * บาระ ไม่รอช้า เธอร่าย คาถาไฟ เพื่อส่องสว่างและกำจัดมัน * บทพูด (บาระ): "คาถาเพลิงส่องทาง!" บาระปล่อยลูกไฟสีส้มขนาดเล็กเข้าใส่ปีศาจ * ฟุ่บ! ลูกไฟนั้น ถูกสะท้อนกลับมา หาบาระอย่างรวดเร็ว

Line k.ploy : sent picture *** Spoil next ep. " พี่คงต้องตามจีบเมียตัวเองอีกรอบแล้วล่ะ "

“ถ้าเป็นหนู หนูจะยกโทษให้เขาค่ะคุณตา” “ทำไมถึงยกโทษให้ง่าย ๆ เลยล่ะ ทั้ง ๆ ที่เขาตั้งใจ” “เหรียญยังมีสองด้านเลยนี่คะคุณตา จิตใจของมนุษย์ก็เหมือนกันค่ะ แม่เคยบอกกับหนูว่าต่อให้เราเป็นคนดีแค่ไหนก็ยังเคยฆ่ายุง ฆ่ามด เคยรู้สึกอิจฉาริษยาคนอื่นด้วยเรื่องที่ไม่เป็น เรื่อง และยังเคยโกรธแค้นแทนคนอื่นทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง เขาเรียกว่าอารมณ์ชั่ววูบค่ะ อารมณ์นี้ทำให้เราขาดสติ ทำอะไรได้อย่างไม่ลังเลเลยด้วย หนูยังเคยเป็นเลยค่ะ”

เธออ้อนวอน "เลิกดิ้นสักที!" เขาสั่ง “แต่แขนของฉันชา” ซาบริน่าคร่ำครวญ “ขยับตัวแค่นี้ก็ไม่ได้รึไง? แม้แต่นักโทษก็ยังมีสิทธิ์ที่ดีกว่านี้เลย!” น้ำตาเริ่มไหลเมื่อเซบาสเตียนพลิกตัวกลับมาและตรึงเธอไว้ใต้ร่างของเขา

อนย้าย ด้วยความรักที่ยิ่งใหญ่และความมุ่งมั่นที่จะได้พบหลงเหยียนอีกครั้ง หวงจิงอวี๋ใช้ปลายคมมีดแหลมคมกรีดลงบนเนื้อของตน ริมฝีปากท่องตามอักขระในคัมภีร์โบราณที่เขาแอบท่องจำเอาไว้ คำสาปที่เขากำลังใช้เป็นการจองจำวิญญาณของตนเองไว้ เพื่อรอคอยวันที่จะได้พบหลงเหยียน อีกครั้งในห้วงเวลาเดียวกัน

พระเจ้าคงกำลังลงโทษฉันอยู่ใช่ไหม เพราะว่าฉันคือปีศาจที่โลภมากเกินไป ฉันอยากจะมีความรักกับลูกรักของพระองค์ เช่นนั้นแล้วนี่คือบทลงโทษของปีศาจที่ไม่รู้จักเจียมตัว โรแอนด์ปล่อยให้น้ำตาอาบแก้มโดยไร้เสียงสะอื้น ความรู้สึกแสบร้อนผุดขึ้นมาที่ดวงตาพร้อมกับท่าทีสิ้นหวั งที่แม้แต่การก้าวเดิน ฉันยังไม่มีเรี่ยวแรงที่จะกระทำเช่นนั้นเลย

พวงชมพูเถียงกลับ มองเมธาพัฒน์อย่างต้องการอธิบาย “เปล่านะคะ ชบาไม่ได้โกหก ชบาแค่มาถามหาคุณต้น จะมาบอกอาการของพ่อ แต่คุณชมพูนึกว่าชบาจะมาจับคุณต้น ก็เลย...ก็เลย...” ยายนั่นร้องไห้กระซิกกระซิก สะอึกสะอื้น จนพวงชมพูแทบอาเจียนกับความตอแหลของแม่คุณ

โอบนิธิเร่งเร้าร้องบอก เทียนหยดค้อนปะหลับปะเหลือก สมัตถ์ส่ายหน้าระอา “ไปเอามาเทียน ตาโอบรอนะ”