เหลี่ยมร้ายท่านรอง Novelas e Histórias

องค์ชายรอง เหลียงเว่ยหลงหรือเว่ยอ๋องคัดค้าน “น้องรอง หากเจ้าไม่พูดอันใดมิมีผู้ใดว่าเจ้าเป็นใบ้” “เจ้าใหญ่ เจ้ารอง พวกเจ้าก็เลิกทุ่มเถียงกันเสียที ว่าแต่เจ้าสาม

เสวี่ยเหมยตอบด้วยเสียงต่ำ "นายท่านรองจาง รองประธานของหย่วนหางกรุ๊ป เขามีความสามารถรอบด้าน ใครก็ตามที่ตกเป็นเป้าหมายของเขา มักจะมีจุดจบน่าสังเวช เขาน่ากลัวยิ่งกว่าจางรั่วหลิงมาก”

“นามของข้าคือ ฟางอันอัน ยินดีที่ได้พบพวกท่าน คุณหนูเฉิน คุณชายเฉิน” พี่รองของนางเพียงแค่พยักหน้ารับคำเท่านั้น แล้วก็ถอย ออกไปยืนอยู่ไกล ๆ กับบ่าวรับใช้แทน พี่ชายของนางคงรับรู้ได้ ไม่ต่างจากนางว่าเวลานี้คุณหนูฟางผู้นี้กำลังรู้สึกกระอักกระอ่วน ทำตัวไม่ค่อยถูกจึงได้ตั้งใ จถอยออกไป

รองแม่ทัพหนุ่มที่รูปงามไม่แพ้ท่านอ๋องเผลอยิ้มออกมาให้ท่าทีของนางเล็กน้อย ลู่หลิงเฟยเองก็ยิ้มให้เขาอย่างเป็นมิตรเช่นกัน ท่านรองแม่ทัพผู้นี้ก็นับว่าเป็นบุรุษหนุ่มรูปร่างดีและรูปงามไม่แพ้ท่านอ๋องผู้นั้นเพียงแต่ผิวคล้ำกว่าเล็กน้อย “เช่นนั้นข้าขอตัวกลับเข้าไปในงานก่อนนะ เจ้าคะขอบคุณท่านรองแม่ทัพ” “เรียกข้าว่าเฉินเป่าหลงเถิด” “เช่นนั้นใต้เท้าเฉิน ขอตัวเจ้าค่ะ”

“ว้าย ! จริงปะเนี่ยอีเจน ! อ๋อ ที่ชอบหงุดหงิดเวลาเห็นท่านรองคือแบบนี้เองเหรอ” “เออ ! มึงอะชอบมาชมว่าหล่อ หล่อตรงไหนวะ คิ้วหนาอย่างกับปลิงควาย ยัดหมอนรองผมทำไม งง”

“พวกเจ้าอิจฉาคุณหนูของข้า จึงพากันเอ่ยว่าร้ายนาง เพราะ เห็นว่าท่านรองแม่ทัพดูสนใจนางแต่พวกเจ้าไม่อาจเป็นเช่นนั้นได้” “โอ๊ย...ท่านรองแม่ทัพสนใจนางหรือ ข้าว่ามีแต่นางที่คิดจะเข้า ใกล้ท่านรองแม่ทัพอยู่ฝ่ายเดียวเสียอีก คุณหนูของเจ้าหวังสิ่งใดก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีผู้ใดมองออกหรอกนะ ”

ลี่เฟยหันไปบอกกับมีมี่ “เอ๋…แม่รองหมายถึงฮูหยินรอง ก็เมียน้อยใช่หรือไม่” มีมี่ที่เห็นว่าได้อยู่กับคนในยุคโบราณตัวเป็นๆ(?) ก็เอ่ยถามขึ้น

ตงเฟยเทียนเงยหน้าขึ้นมาแนบชิดใบหน้าของเสิ่นหรงลี่ ราวกับว่าต้องการกลั่นแกล้ง “องค์ชายรองนิสัยไม่ดี!” บุปผาที่เกือบจะตกเป็นของโจรร้ายตีแขนเขาไปทีหนึ่ง

เซี่ยหลันได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ นี่ไม่ใช่ความฝัน ไม่ใช่ภาพลวงตา เธอทะลุมิติมาอยู่ในร่างของตัวร้ายที่เธอเขียนขึ้นมาจริง ๆ ตัวร้ายที่ต้องเจอกับจุดจบ ที่สุดเวทนา เพราะความโง่เขลาและความเอาแต่ใจของตนเอง เซี่ยเหมยลี่…. นางร้ายผู้โง่เขลา เอาแต่ใจ หลงรักองค์ชายรองหลี่จิ้ง

คำว่า กาลกิณี ที่แม่นมหลี่พ่นออกมา กลับยิ่งทำให้คุณหนูรองผู้นี้ดูน่าเกรงขามขึ้นในสายตาเขา…หากนางคืออัปมงคลหรือกาลกิณีจริง แล้วไฉนจะถือครองป้ายมงคล จากวัดหลวงที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดในใต้หล้าไว้ได้เช่นนี้เล่า “คุณหนูรอง...” เขากัดฟันกรอด เค้นเสียงเรียกออกมาอย่างยากลำบาก พ ยายามเรียกสติที่แตกกระเจิงกลับมา แต่มือที่จับด้ามกระบี่กลับเริ่มสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้