ความทรงจำ Novels & Stories

ผลปรากฏว่าความทรงจำของหญิงสาวได้หายไปบางส่วน ด้วยความเครียดและการกระแทกของศีรษะจึงทำให้เธอลืมความทรงจำไปชั่วคราว “มึงหมายความว่ายังไง ไอ้เตอร์” “ก็ตามที่กูบอกไป เธอลืมมึงลืมทุกคน ยกเว้นพ่อ แม่ของเธอและเอวา กูเดาว่าความทรงจำของเธอที่จำได้น่าจะถึงตอนเข ้ามหาลัยช่วงแรกๆ เพราะจากการทดสอบเธอยังคิดว่าแม่ของเธอยังอยู่ และตอนนี้เธอเข้าใจแม่กับพ่อของเธอกำลังเดินทางไปพักผ่อนที่ต่างประเทศ”

ตื่นสู่โลกความจริง (ที่บิดเบี้ยว) เมขลาค่อยๆ ลืมตาขึ้น แสงไฟในห้องทำให้เธอต้องกะพริบตาถี่ๆ เมื่อสายตาปรับโฟกัสได้ เธอเห็นพ่อ แม่ และเมฆินทร์ ยืนอยู่รอบเตียงด้วยใบหน้าตื้นตัน “เมย์... ลูกแม่ ฟื้นแล้ว!” นภาร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ คุณหมอรีบเข้ามาตรวจเช็คปฏิกิริ ยาเบื้องต้นก่อนจะลงความเห็นสั้นๆ ว่า “เป็นสภาวะความทรงจำคืนกลับครับ ร่างกายขับความทรงจำช่วงที่บาดเจ็บสาหัสออกไปเหมือนฝันร้าย เพื่อปกป้องจิตใจ ทำให้เธอจำได้แต่เรื่องก่อนเกิดเหตุที่แม่ริมครับ”

ด้ลงคอ การจากมาของเธอครั้งนี้เขาจะรู้สึกยังไงบ้าง นึกถึงกันบ้างมั้ย ใส่ใจกันบ้างหรือเปล่า ป่านนี้แล้วเขาก็ยังคงเงียบหาย ในขณะที่เธอเองนอนร้องไห้แทบทุกคืน ที่ผ่านมาเธอคงไม่มีค่าอะไรสำหรับเขาเลยนอกจากนางบำเรอคนหนึ่ง ที่คิดถึงก็มาหา มีค่าแค่ตอนที่เขาอยากนอนกับใครสักค น แล้วคนคนนั้นก็เป็นเธอที่เป็นเหมือนเมียบำเรอผูกขาด มีค่ามีตัวตนแค่ตอนอยู่ด้วยกันตามลำพัง นอกเหนือจากนั้นเธอก็แค่เด็กในอุปการะของแม่เขาก็เท่านั้นเอง

องน้ำชา เขายิ้มในใจพลางนึกถึงช่วงเวลาแห่งความสุขของเขากับเพื่อนคนนี้ ขอบคุณที่เป็นห่วงกันเสมอ คิดถึงนะ คิดถึงที่สุดเลยรู้ไหม นานแล้วรู้ไหมที่เราไม่เจอกัน ไม่รู้ตอนนี้เธอจะไปรอเราอยู่ไหน ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนก็ตาม เราก็จะตามไปหาเธอ แล้วพบกับที่ปลายฟากฟ้าตราบเ ท่าสัมปรายภพ นิรันดร์ มีที่แห่งหนึ่งที่ฉันจะจดจำไปตลอดชีวิต แม้บางอย่างจะเปลี่ยนแปลงไปก็ตาม ที่นั้นล้วนมีความทรงจำมากมาย ญาติพี่น้อง เพื่อนพ้องหรือคนที่ฉันรัก

แต่งงานเจ็ดปีตอนที่ลู่หลีโทรวิดีโอหาฉันนั้นน้อยมากๆ ในความทรงจำมีแต่ฉันโทรศัพท์หาเขา โทรวิดีโอ ทุกครั้งไม่ใช่ว่าไม่รับก็ตัดสายไปอย่างรีบร้อน คิดไม่ถึงว่าฉันตายไปแล้วกลับได้เห็นลู่หลีเป็นฝ่ายโทรศัพท์หาฉัน

บุรุษลึกลับผู้นั้นจ้องเธอตาไม่กะพริบ สายตาของเขามองมาที่เธออย่างรังเกียจ ระหว่างที่เพ่ยเพ่ยกำลังรู้สึกสับสน อยู่ๆ ความทรงจำของใครบางคนก็ทะล้นทะลักเข้ามาในหัวของเธออย่างไม่ขาดสายจนเธอรู้สึกมึนงงไปหมด และแล้วเธอก็เริ่มเข้าใจทุกอย่างได้ในไม่ช้า ภาพในหัวของเ ธอเหล่านี้มันคือความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมแน่ๆ นี่เธอคงตายไปแล้วและวิญญาณก็ข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้เหมือนในนิยายที่เธอชอบอ่านฆ่าเวลายามว่าง

เธอพูดเบา ๆ ขณะสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง คุณหมอผู้หญิงในวัยกลางคน เอียงศีรษะเล็กน้อยขณะฟัง “ข้าวหอมรู้ไหมคะ บางครั้ง สมองของคนเราเลือกจะปกป้องตัวเอง ด้วยการ ‘เก็บความทรงจำ’ ไว้ในที่ที่มองไม่เห็น”

คำพูดของผู้เป็นหมอตอนที่อยู่เมืองไทยลอยผ่านประสาทสัมผัสหูของดอกฟ้าอีกครั้ง 'สมองของคนไข้ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงอาจจะส่งผลให้คนไข้สูญเสียความทรงจำ'

จะมีอะไรกันแล้วอย่างนั้นเหรอ แล้วความทรงจำตอนเสียจิ้นครั้งแรกมันหายไปไหน ความรู้สึกเป็นยังไง เจ็บปวด เสียวซ่าน ร้องอ๊ะอ๊าเหมือนในซีรีส์ที่เคยดูไหม ทำไมเธอถึงจำอะไรไม่ได้เลย สมองดับไร้ซึ่งความทรงจำใดๆ จำได้แค่รางๆ ว่าเธอเมาแล้วก็อ้วก จากนั้นก็มานอน

ซ่งเจิ้นอี้ยืนแน่นิ่งอยู่นานครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจชักมือดึงกลับมาอย่างไร้เยื่อใย เขาเองก็เจ็บปวดไม่น้อย ทว่ายามนี้ภายในใจสับสนและว้าวุ่นเหลือเกินไม่รู้ว่าควรจะจัดการอย่างไร ทั้งความทรงจำของชาติที่แล้วทีายังคงติดอยู่ในหัววนเวียนและชีวิตในชาตินี้ที่ต้องจัดการ ยิ่งคิดก็ยิ ่งปวดหัวจริงๆ