เมียที่รอวันเลิก Novels & Stories

"มีผู้ป่วยรอตรวจค่ะ สองคนค่ะ" "ครับ เรียกเข้ามาเลยครับ" เมื่อไรจะหมดวันเสียที คิดถึงดวงใจใจจะขาด สองวันเต็ม ๆ ที่ไม่ได้ใกล้ชิดกัน ธาดาเฝ้ารอเวลาเลิกงาน อยากจะรีบกลับไปกอด หอม จูบ ลูบ คลำให้หายอยาก ใช้เวลาว่างดูรูปภาพเธอที่พี่สาวส่งมาให้ดู นี่แค่สองวันเขายังเป็นได้ข นาดนี้ ถ้าวันนั้นมาถึงวันที่เธอได้กลับบ้าน เขาจะอยู่ได้อย่างไรในวันที่ขาดเมีย นาฬิกาบอกเวลาหกโมงตรงเป็นเวลาเลิกงานของเขาแล้ว ธาดารีบกุลีกจอเก็บของใส่กระเป๋า คว้าถุงกระดาษที่มีเครื่องแต่งกายของปรางในวันแรกที่เจอกันติดมือไปด้วย เขาจะเอากลับไปไว้ที่บ้าน

วิภาประชดแม่ของหลาน ใช้ผ้าเช็ดหน้าที่นางถือจนติดมือกดซับหยดน้ำตา อีกไม่กี่เดือนข้างหน้านางก็จะได้เป็นคุณย่าแล้ว น่าดีใจจริงๆ “ขอเวลาอีกสักนิดนะคะ ดาวจะบอกแน่ๆ คุณแม่อย่าเพิ่งบอกนะคะ” พยายามทำน้ำเสียงให้สดใสเข้าไว้ เพื่อล่อหลอกให้แม่สามีตายใจ เธอจะไม่บอกวาโยจนกว่าเข าจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับวีนุตตรา และบางที เธออาจจะไม่อยู่ถึงวันนั้น วันที่พวกเขาเลิกกัน เพราะวันนั้นที่ว่า...มันอาจไม่มีจริง

หัวใจของเขาอาจเปิดรับเธอบ้าง แต่วันนี้. เธอเพิ่งรู้ว่า สิ่งที่เธอเฝ้ารอมาโดยตลอด เป็นเพียงความหวังของคนโง่คนหนึ่งเท่านั้น “ได้สิ หึ หึ หึ”

มะเหมี่ยวกับสารินเดินออกไปพร้อมกัน เหลือไว้เพียงกล้าหาญที่กำลังยืนเป็นเพื่อนเธอระหว่างที่รอพี่ควีนมารับ “สัปดาห์หน้ามีวันหยุด เธอว่างหรือเปล่า” “วันหยุดเหรอ? น่าจะว่างนะ” “ถ้างั้นไปเที่ยวกันไหม” เมื่อได้ยินแบบนั้นกล้าหาญก็รู้สึกมีความหวังเล็กๆ ขึ้นในใจ เพราะเขาอยากจะเผยความในใจกับต ้นหนาววันนั้น

ฤดีกล่าวบอกลาในช่วงบ่ายแก่ๆ วันนี้ เพราะเธอตั้งใจจะทำงานเป็นวันสุดท้าย และลาออก หลังจากแอบมีความสัมพันธ์ครั้งสุดท้ายกับฤทธิ์เมื่อเช้านี้ “พี่คงจะคิดถึงฤดีมากๆ ตั้งใจเรียน และเดินทางปลอดภัยนะ” เมย์อวยพร เธอคงจะไม่ได้เจอฤดีอีกนาน นอกเสียจากได้ดูหน้าเฟสบุ๊คแ ทน

คบได้ก็เลิกได้หรือเปล่า นั่นคือความคิดของฉันที่ไม่ได้เอ่ยออกไป เรื่องของตะวันกับซันเดย์อยู่ในเรื่อง เพื่อนที่แปลว่าเมีย (อัพจบแล้ว)

“ป่านนี้ทุกคนคงรอกันอยู่พร้อมหมดแล้ว... เอ้า... แม่พวกสาวๆ ลงไปรอขึ้นรถข้างล่างกันได้แล้ว ดาเมีย เอเลนอร์ พากลุ่มเพื่อนเจ้าสาวออกไปเร็วๆ เข้า อิเล็กตรา... เธอก็เลิกยุ่งกับกองขยะสักที แล้วก็...” คลอรีสหันไปควบคุมความเป็นระเบียบเรียบร้อย แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเพื่อนเจ้าสาวคนหนึ่ งยังไม่ยอมลุกจากหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

“ฉันยังรอวันของเราอยู่นะคะ ถึงแม้คุณจะต้องเล่นบทสามีต่อไปอีกหน่อย ฉันก็เข้าใจ” อัยวายืนนิ่ง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน เธอพับจดหมายนั้นช้า ๆ และเดินออกจากห้องโดยไม่พูดอะไร

ต้องรักยิ้มหวาน ในใจมีแต่ความคาดหวังรอคอยใครบางคนที่จะได้เห็นหน้าในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ สองอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอต้องจมจ่อมอยู่กับความคิดถึงเขาเสียจนแทบไม่เป็นอันทำอะไร ทว่าตอนนี้ อีกแค่หนึ่งวันเท่านั้น การรอคอยของเธอก็จะสิ้นสุดลงแล้ว แต่หนึ่งวันยาวนานเหมือนหน� �่งปี พรุ่งนี้เธอคงตื่นเต้นจนทำอะไรไม่ได้แน่

“หนูนอนไม่ค่อยหลับเลยค่ะ” “อดทนนะอีกไม่กี่วันเราก็จะได้เจอกันแล้ว” เขาบอกอย่าง" “ค่ะคุณเมฆ หนูจะอดทนและรอวันที่คุณกลับมาหาหนูนะคะ” “อยากได้ของฝากอะไร นึกออกหรือยัง”