จากสาวบ้านนา สู่ฮูหยินจอมพยัคฆ์ の小説・ストーリー

เจียวจูใช้น้ำเสียงกระโชกโฮกฮากกับสาวใช้ของตัวเอง สาวใช้นางนี้มีนามว่า ‘ฮัว’ พยางค์เดียวสั้นๆ ทุกคนจึงเรียกนางว่าเสี่ยวฮัว

ฮูหยินเฒ่ายิ้มหน้าบาน “นี่! เจ้าที่เป็นสาวใช้ของฮูหยินใหญ่มิใช่หรือ” เพ่ยฉิงอันพึ่งจำนางได้

ซางเหมียนปรายตามองแม่นมฟาง ราวกับมองมดปลวก "ข้าเป็นฮูหยินตราตั้งของท่านโหว เป็นนายหญิงของจวนนี้ บ่าวไพร่เช่นเจ้า กล้าขึ้นเสียงใส่ข้าหรือ" น้ำเสียงของนางราบเรียบแต่ทรงพลังจนแม่นมฟางชะงักไป ซางเหมียนหันมาทางแม่สามี "ท่านแม่เจ้าคะ เรื่องตราพยัคฆ์นั้น ข้าคงให้ท่านไม่ได้"

คิดจะเป็นจอมยุทธ์ท่องไปใต้หล้าแต่ทว่าแค่เห็นบุรุษเปิดอาภรณ์เล็กน้อยก็เขินอายจนแทบจะเอาหน้ามุดดินหนีแล้ว’ หากกล่าวตามจริงสตรีผู้นี้เหมาะเป็นฮูหยินดูแลสามีมากกว่าจะออกไปท่องยุทธภพ ผ่านไปราวครึ่งชั่วยามท่านลุงพ่อบ้านก็เดินกลับพร้อมกับสตรีที่ยังคงความงดงามราวกับเด็ก สาว “คนผู้นี้คือเฉียนฮูหยินของรับ”

ซุกซนเพียงใด วันหนึ่งข้างหน้านางก็ต้องเปลี่ยนเป็นฮูหยินโดยเฉพาะนางที่เป็นบุตรสาวหยวนซื่อโหว วันหน้าข้ามั่นใจว่านางจะต้องเป็นฮูหยินที่เพียบพร้อม” เสวียนปั๋วหย่าพลันขมวดคิ้ว ...เยียนหมิงรุ่ยจะกลายเป็นฮูหยินที่เพียบพร้อมของบุรุษสักคน? นางจะไม่ได้เล่นสนุก ไม่ได้ก่อเรื่อง ไม่ได้ หาเรื่องเล่นงานผู้ใดแล้ว?

“ลุกขึ้นเถิด...ฮูหยินที่ถูกหย่าแห่งหมู่บ้านติงชุน” ได้ยินดังนั้นนางก็ลอบกลอกตา “ขอบพระทัยเพคะ” ฮ่องเต้หัวเราะ “เกรงว่าเจ้าคงไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับฉายานี้กระมัง เป็นเจ้าสี่ที่แอบทำโดยไม่บอกเจ้า?”

มู่จิ่วซีและโม่จุนต่างก็ชะงักอึ้งไป แต่มู่จิ่วซีก็รีบพูดขึ้นมา : "น่าขำจริงๆ จ้วงชิงเหมยก็แค่หญิงสาวจากหอนางโลมคนหนึ่ง ถ้าฮูหยินใหญ่ไม่อยากให้นางเข้ามาในจวน ถ้าฮูหยินใหญ่ต้องการฆ่านาง มีหรือจะถูกเจ้าจับได้? ให้เจ้าต้องมาพบ? เจ้าอย่าลืมว่าตระกูลของฮูหยินใหญ่เด ิมทีคือลูกสาวของมหาราชครูของจักรพรรดิองค์ก่อน มีความรู้ความสามารถ นางมีหรือจะสู้ไม่ชนะกับแค่นางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ตัวหนึ่ง?"

ฮูหยินผู้เฒ่ารองแสดงท่าทีแข็งกร้าวในครั้งนี้และจะไม่มีทางอ่อนข้อให้ "เจ้าเป็นบ้าหรือไง บ้านรองอย่างเจ้าทั้งไร้ความสามารถและไม่มีเส้นสาย แยกบ้านแล้วคิดว่าพวกเจ้าจะมีชีวิตที่ดีหรือ"

ฮูหยินรองเห็นว่าฮูหยินเฉิงเอินกงเรียกนางตรง ๆ ว่า ‘ต่งซื่อ’ ความไม่พอใจจึงตีรื้นขึ้นมาในดวงตาทันที ทว่าใครใช้ให้อีกฝ่าเป็นฮูหยินเฉิงเอินกงเล่า เป็นนายหญิงของจวนเฉิงเอินกง ส่วนนางเป็นได้เพียงฮูหยินของนายท่านรอง บ้านสายรองทั้งบ้านต้องพึ่งพาเฉิงเอินกง

ข้าอีกแล้ว และจ้านเว่ย สหายหน้าตายของตนด้วย ที่ไม่บอกนางสักคำว่าบ้านตระกูลโจว คือบ้านที่สหายเก่าของนางแต่งเข้าไปเป็นฮูหยิน “ข้าได้ยินมาว่า สัตว์อสูรที่บ้านตระกูลโจวครอบครองอยู่นั้นเป็นสัตว์อสูรหายาก ข้าจึงต้องการมาดูให้เห็นกับตาสักครั้ง คงต้องรบกวนฮูหยินผู้เฒ่าโจวแล้ว” ใ นตอนที่ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากออกมา ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นและแน่นอนว่าผู้ที่เปิดปากขึ้นมานั้นก็กลายเป็นจุดรวมสายตาของคนทั้งเรือนทันที