จากสาวบ้านนา สู่ฮูหยินจอมพยัคฆ์ Novels & Stories

ก่อนเข้าไปด้านในแม่บ้านโจวหยุดรายงานที่หน้าประตูก่อน พอได้รับอนุญาตแล้วจึงพาทั้งสองเข้าไปที่ห้องนั่งเล่นของบ้านใหญ่ ข้างในนั้นมีสตรีงามสง่าลักษณะภูมิฐานผู้หนึ่งนั่งอยู่พร้อมด้วยสาวใช้ที่กำลังใช้พัดปรนนิบัติ "ท่านนี้คือฮูหยินใหญ่ เป็นฮูหยินใหญ่ของแม่ทัพหลี่ซู เหวินและเป็นมารดาของแม่ทัพเหวินไห่"

“บ่าวขอเสียมารยาท ที่ฮูหยินเป็นแบบนี้ก็เพราะแม่นางหมี่เจ้าค่ะ” คิ้วเข้มราวเรียวดาบขมวดเล็กน้อย คำพูดของสาวใช้ไม่ต้องมีการบรรยายขยายความ เขาก็พอจะเดาออกว่านางต้องพูดเรื่องในอดีต

เขามิเคยรู้มาก่อนว่าผู้คนซุบซิบนินทาว่าร้ายนางอย่างไรบ้าง พอสืบดูก็ได้ความที่ไม่น่าฟัง ชาวบ้านเข้าใจว่านางเป็นเพียงสาวใช้อุ่นเตียงของคุณชายเฉินหยาง พระญาติของตวนอ๋องจริง ๆ ‘ต่อให้ท่านมิยอมรับว่านางคือพระชายา แต่นางก็ยังเป็นถึงบุตรสาวของรองแม่ทัพ แม้เป็นลูกอนุภร รยา ทว่าฮูหยินใหญ่ก็รักและเมตตานางอย่างมาก ท่านมิควรทำชั่ว…’

"ท่ายจอมยุทธเฉียบแหลมยิ่งนัก ฮูหยินโจวท่านไม่อยากให้ท่านโจวพาหญิงคนรักเข้าจวนเพราะทั้งคู่แต่งด้วยเพราะผู้ใหญ่จัดการให้เลยมิได้ชอบพอกัน" "แล้วเมียเขามีนิสัยยังไง" "ฮูหยินท่านเป็นหญิงงามคนหนึ่งในเมืองหลวงแถมเป็นคนฉลาด นางเป็นบุตรสาวคนเล็กของราชครูเฟินมีอำนา จมาก"

“ท่านพ่อบ้านเจ้าคะ ถ้าหากท่านรองเสนาบดีกลับมาจากทำงาน ไม่ต้องบอกนะว่าข้ากลับมาแล้ว ข้าอยากให้เจ้านายของท่านพ่อบ้านแปลกใจน่ะ” พ่อบ้านชราได้แต่ยืนเบิ่งตามองฮูหยินของบ้าน ที่พอลงจากรถม้าได้ก็แทบจะแล่นเข้าบ้าน แถมยังบอกเสียงใส หน้าตาก็อิ่มเอิบไม่เซียวซีดอย่างตอนหิ้วหีบใส่ของส่วนต ัวออกจากบ้านเมื่อหลายวันก่อน

ชุยฮูหยินตวาดลั่น สาวใช้ตัวสั่นงันงก พ่อบ้านสั่งนักหนาว่าหากเกิดเรื่องให้โทษฮูหยินน้อยแซ่ซางเพียงผู้เดียว “เป็น...เป็นซางฮูหยินเจ้าค่ะ นางใช้ข้าทำเรื่องนี้”

ฮูหยินผู้เฒ่าจ้าวมองดูสาวใช้ของอีกฝ่ายเข้ามาในห้อง รู้สึกเสียหน้า ที่นี่คือตระกูลจ้าว แต่การกระทำของฮูหยินเหยากลับเหมือนเจ้าของบ้าน แต่เมื่อนึกถึงฐานะของนางกับเยว่กั๋วกงที่อยู่เบื้องหลัง นางก็ได้แต่กัดฟันอดทน สาวใช้เดินมาตรงหน้าจ้าวเยี่ยนเจียว พูดว่า “คุณหนู ขอโทษด้วยเจ ้าค่ะ” นางเอื้อมมือออกไปอุ้มจ้าวเยี่ยนเจียวขึ้นมา

ฮูหยินเฮอมองเด็กสาวที่เดินออกมาจากสำนักศึกษาด้วยท่าเดินอ่อนช้อย ตอนเดินขึ้นรถม้าก็น่ามอง เสียดายที่ครอบครัวธรรมดาเกินไป ไม่เช่นนั้นนางจะเล็งให้บุตรชายตนเอง แต่นี้ต้องหาให้บุตรของน้องสามีที่เป็นบ้านรอง จะหาต่ำเกินก็ดูจะเป็นการจงใจเกินไป ถึงให้สาวใช้ลองสืบหาคุณหนูสก ุลไม่โดดเด่นแต่ดูดีเพื่อแสดงให้รู้ว่านางใส่ใจบุตรชายบ้านรอง "นางเป็นบุตรสาวบ้านไหนรึ?" "นางเป็นบุตรสาวบ้านหลัวเจ้าคะ บิดาเป็นช่างสร้างบ้านที่หมู่บ้านฝูเหยาเจ้าคะ"สาวใช้คนสนิทรายงานตามที่ได้สืบมา

ฮั่วฮูหยินคือสตรีที่ยึดถือเรื่องยศศักดิ์และหน้าตา สกุลเดิมของนางคือสกุลของอดีตมหาราชครูแห่งแคว้น ศาสตร์ทั้งสี่ ดนตรี หมาก พู่กันและภาพวาดนางล้วนมีความเชี่ยวชาญทั้งสิ้น จากสตรีจากสกุลขุนนางบุ๋นต้องกลายมาเป็นฮูหยินของสกุลขุนนางบู๊เดิมทีนางก็รู้สึกว่าตนเอ

ฮูหยินอันเป็นบุตรสาวทหารซึ่งมีวรยุทธ์ติดกาย แม้จะสูงอายุแล้วทว่าหูของนางยังว่องไวนัก นางได้ยินเสียงของมู่หยางขอให้บ่าวรับใช้ที่เฝ้าประตูมาปลุกภรรยานางจึงยิ้มออกมา จากนั้นจึงค่อย ๆ ลงจากเตียงนอนแล้วเดินออกไปนอกเรือนนอน “เจ้าไยมาถึงกลางดึกเช่นนี้”