รักเกินห้ามใจร้ายกลายเป็นรัก の小説・ストーリー

หมอหนาหล่อร้องเสียงหลงราวก้บถูกหวยตาถลึงเบิกกว้างเงยหน้าขึ้นจากเนินนมมองหน้าสวยเซ็กซี่แก้มแดงๆ เต็มตา "ฉันไม่อยากชอบคุณแต่ฉัน..ชอบคุณ หมอฟิน" คำสารภาพรักจากยัยตัวร้ายทำปฏิกิริยากับดุ้นมหากาฬอย่างไม่น่าเชื่อหน้าท้องเกร็งแข็งกระตุกสองสามทีจนตัวสั่น ส่วนหัวกระพ่นน้ำรั กใส่รูร้อนราวกับฉี่ราดไหลย้อนออกมาเป็นทาง

“นั่นมันก็จริง เพียงแต่ข้าก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเหตุใดจูเค่อหลิงจึงได้จงเกลียดจงชังข้ามากถึงขนาดนี้” “ฮึ! ใครใช้ให้เจ้าหน้าตาดีกว่านางเล่า แถมองค์ชายรองยังให้ความสนใจเจ้าอีก จูเค่อหลิงแอบหลงรักองค์ชายรองมานานแล้ว เพียงแต่ไม่ได้รับความสนใจจากพระองค์ นางคงอิจฉาเจ้าน ่ะสิจึงได้ก่อเรื่องกับเจ้ามากมายหลายครั้ง” “หืม? นางชอบองค์ชายรองหรือ เหตุใดข้าไม่รู้เลยเล่า”

แค้นฝังหุ่นและจำไม่ลืมยิ่งกว่าใครก็ปั้นหยานี่ล่ะค่ะ อีหยาจำสภาพที่เหมือนกัปปะของตัวเองวันนั้นได้ไม่ลืม “พี่ขอโทษ” ไอ้พี่กราฟทำหน้าสลดลงพร้อมกับมองฉันด้วยแววตาสำนึกผิดแต่ฉันมันเป็นพวกใครทำอะไรไม่ดีใส่จะจำใส่ใจมากแล้วก็ไม่มีทางหักลบไปหมดจากใจด้วยกันกระทำหรือคำพูดแค่ ไม่กี่ประโยค ความรู้สึกมันเสียไปแล้ว จากแอบเพ้อเปลี่ยนเป็นแอบแช่ง คิด คิดแล้วแค้นสุดขีด สุดฤทธิ์สุดเดช ว่าทำไม ทำไม ต้องทำร้ายกันอย่างนี้ เพราะรักสุดขีด สุดชีวิตสุดกู่ ก็เคยดูดูนึกว่าเป็นคนดี!

น้ำหวานสารภาพเสียงดัง ความในใจที่เธอเก็บไว้นานระเบิดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เชษยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “หวาน...ความรักของเธอไม่ได้เปลี่ยนอะไร” น้ำหวานร้องไห้สะอึกสะอื้น พยายามจะพูดอะไรต่อ แต่เชษแกะมือเธอออกอย่างอ่อนโยน พลางหันมาสบตากับเ ธอ

“ตอนแม่อยู่อิฐไม่เกเรนะ เพราะรักแม่ ไม่อยากให้แม่เสียใจ พอไม่มีแม่แล้ว อิฐก็ออกลายเต็มที่ “ เค้าบอกออกมาตามตรง แล้วดึงมือขึ้นมาจูบ “อิฐเคยไม่ดีมามาก เกเรมาเยอะ แต่มาเปลี่ยนแปลงเพราะรุ้ง เพราะอยากได้ อยากเป็นคนดีของรุ้ง เลยยอมทุกอย่าง เพื่อรุ้งอิฐทำได้หมด ขอแค่เ รื่องเดียว อย่าให้ครอบครัวของเรา ต้องไปยุ่งเกี่ยวกับเค้า แค่นั้นเอง “

ความพึงพอใจที่ได้รับจากร่างกายของกันและกัน สร้างความสุขสมจนร่างทั้งร่างผ่อนคลาย ก่อนต่างฝ่ายจะจูงมือกันไปห้องน้ำเพื่อชำระเนื้อตัว ไม่เพียงเท่านั้น ทั้งคู่ยังบรรเลงเพลงรักอีกเพลงในห้องน้ำก่อนที่จะมาจบลงที่เตียงนอนอีกครั้ง และอีกครั้ง “ขอบคุณนะคะ..ที่พี่คินเปลี่ยนจากพนันร้ายให้ก ลายเป็นรักผูกมัดครีมไว้กับพี่ตลอดไป ครีมรักพี่คินนะคะ” “พี่ก็รักครีมนะ..รักมากที่สุด”

รอยยิ้มของฉีจิ้นฉายแววโหดร้ายขึ้นหลายส่วน “จะได้ตัวมาอย่างไรหรือพ่ะย่ะค่ะ” “ทำให้นางเปลี่ยนมาหลงรักข้าจนโงหัวไม่ขึ้น แทนหลิวเฟิงอย่างไรเล่า”

'ทั้งหมดเป็นความผิดของแก ถ้าไม่ใช่เพราะแก ฉันคงไม่ถูกตำหนิ ไม่ถูกกักบริเวณ และคงได้อยู่ข้างหมิงซั่ว' ความรักที่เคยมีต่อหมิงซั่วแปรเปลี่ยนเป็นความริษยาและเกลียดชังที่พุ่งเป้าไปยังซื่อหยาที่เป็นศัตรูหัวใจ นับวันเธอก็ยิ่งเกลียด เกลียด และเกลียดเข้าไส้ กาจะเปลี่ยนมาเป็น หงส์ได้อย่างไร เธอจะทวงทุกอย่างของเธอคืนมาให้ได้ ต่อให้จะต้องร้าย เธอก็จะทำ "ฉัน..."

ภาพในกระจกยังคงเงียบกริบ แต่แววตาที่มองตอบกลับมานั้นสั่นระริก คล้ายประกายสายหนึ่งในจิตใจที่ยังไม่ดับสูญ "ได้ แต่แก้แค้นในแบบของข้านะ ผู้คนจะต้องสรรเสริญในความดีของเจ้ามากกว่านางร้ายที่เจ้าเคยเป็น การแก้แค้นที่ฝ่ายตรงข้ามเจ็บปวดที่สุดคือการที่เจ้าเป็นคนดีและมีความสุข"

‘การแต่งงานระหว่างฉันกับเธอมันไม่ได้เกิดจากความรัก แต่มันเกิดขึ้นเพราะผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย เธอก็ขัดพ่อของเธอไม่ได้ ส่วนฉันก็ขัดพ่อแม่ของฉันไม่ได้เหมือนกัน ดังนั้นการที่เธอต้องมาอยู่กับฉัน เธอก็ห้ามมาก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของฉันเด็ดขาด เข้าใจไหม’ ‘เข้าใจค่ะ’ ‘และฉันจะข อเตือนเธอเอาไว้อย่าง’ ‘…’ ‘ถ้าเธอไม่อยากเจ็บปวด ก็ห้ามรักฉัน เพราะฉันไม่มีวันจะรักเธอกลับแน่นอน การแต่งงานด้วยการถูกคลุมถุงชน มันไม่ทำให้คนสองคนรักกันได้หรอกนะ’