รักเกินห้ามใจร้ายกลายเป็นรัก Novels & Stories

สายขิมร้องห้ามเมื่อความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านไปทั่วร่าง ขนกายลุกชันราวกับตอนที่เธอจะเสร็จแบบนั้น มันทำให้หญิงสาวรังเกียจจับใจ ไม่สิ มันต้องไม่ใช่แบบนี้ เธอเกลียดในสิ่งที่เขาทำไม่ใช่หรือ เธอจะเคลิบเคลิ้มเผลอรู้สึกดีกับมันไปได้อย่างไร

ชายหนุ่มพลิกตัวหญิงสาวให้หันกลับมาจนตอนนี้ทั้งสองจ้องหน้ากันในระยะไม่ห่างมากนักชายหนุ่มดีใจจนออกนอกหน้าเมื่อได้ยินคำที่หญิงสาวพูดออกมาให้เขาใจชื้นได้หน่อยว่าเธอน่าจะหายโกรธเขาแล้ว “อื้อ...” “เมียพี่นี่น่ารักที่สุดเลย” “ว้ายย” เมื่อหญิงสาวยอมหายโกรธด้วยความดีใจชายหนุ่มจ ึงจัดการสานสัมพันธ์รักกับเธออีกรอบจนกว่าจะลุกออกจากเตียงกันได้ก็เกือบเที่ยงวัน

เสียงหวานร้องครางออกมาอย่างสุดทน ก่อนจะได้รับน้ำรักเป็นรางวัล ร่างกายแกร่งเอนซบลงไปดูดเม้มหน้าอกอย่างรุนแรงจนเกิดรอย "พี่จะเปลี่ยนชื่อแต่จะไม่ให้หนูมาจ่าย เรื่องนี้หนูควรจะเชื่อใจผัวหนูว่าผัวหนูจัดการได้"

ะเข้ามาศึกษาเรียนรู้งานที่บริษัทของตนก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย เพราะหญิงสาวตรงหน้าเป็นหลานที่ตนรักยิ่งกว่าอะไร ด้วยความที่ตัวเองไม่เคยมีลูกสาวเลยทำให้รักและเอ็นดู เช่นเดียวกับครอบครัวฝั่งนั้นที่รักลูกชายเขา “มีคนบังคับให้กลับค่ะ^^” แล้วจะเป็นใครไปถ้าไม่ใช่คุณพ่อ กับคุณแม่ ท่านทั้งสองคะยั้นคะยอให้เธอรีบกลับมาให้เร็วที่สุด ซึ่งตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า สุดท้ายก็ต้องเก็บของกลับไทยในคืนนั้นเลย

"ใจร้าย" มาเฟียหนุ่มเอ่ยขึ้นก่อนจะฝังจมูกลงบนแก้มสากหญิงสาว ก่อนจะผล็อยหลับไปพร้อมกันในที่สุด

ห้รสชาติของมันเปลี่ยนเพื่อให้ผมกินได้ ผมกลัววันที่รินเก็บกระเป๋าหนีผมไปวันนั้นเราเกิดความเข้าใจผิดกันกลัวว่ารินจะไม่ยอมฟังเหตุผลที่ผมพูดและไม่เชื่อผมกว่าจะรู้หัวใจตัวเองว่าเรารักใครสักคนจนแทบจะขาดเขาไม่ได้ก็เป็นวันที่เราเกือบจะเสียเขาไปผมกลัวจริงๆ ครับ ตอนแรกผมโกรธคุณแม่ข องผมมากที่ท่านชอบเผด็จการแต่ตอนนี้รู้แล้วและอยากขอบคุณท่านทั้งสองไม่ว่าจะเอาอะไรมาแลกผมก็จะไม่ยอมเสียรินไปผู้หญิงที่ผมจะรักและเคารพมีแค่รินคนนี้คนเดียว

ข้าตกใจปนดีใจจนห้ามตัวเองไม่อยู่ โครงหน้าหล่อเหลาเช่นนี้ ดวงตาสีดำเฉกเช่นรัตติกาล ข้าจำมันได้ ใจสั่นระรัวด้วยความตื่นเต้นและโหยหา ก่อนจะเข้าไปกอดชายคนรักอย่างรวดเร็ว คิดถึงเหลือเกิน แต่แล้ว พลัก !!! “อย่าได้ริทำตัวไร้ยางอาย !” สายตาคมกริบวาวโรจน์ ผลักข้าออกจ ากตัวอย่างรังเกียจ ไม่มีเยื่อใยใดๆหลงเหลืออยู่ คงเหลือเพียงความเย็นชา ใจข้าพลันเจ็บแปลบ สายตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ ไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใดเสียงหวานใสดั่งแก้วกังวานก็ดังขึ้น แต่ไม่มีสิ่งใดเจ็บไปกว่านางเรียกคนรักของข้าอย่างสนิทสนม

เหงื่อเริ่มแตกทั้งที่อากาศเย็น "ให้มาเป็นแม่เด็ก 3 คน เลี้ยงลูกสอนลูก เปลี่ยนตัวร้ายให้กลายเป็นคนที่ผู้คนรักใคร่ หึหึ... ถ้าแค่ร้ายยังพอจะไหว คนโตมีชะตาเป็นนักฆ่า คนกลางมีชะตาเป็นแม่เล้า คนเล็กมีชะตาเป็นนักต้มตุ๋น โอ๊ย ตูจะบ้าตาย!!! " "ถ้าจะมีชะตาแบบนี้ จะมาให้ เปลี่ยนทำไมไอ้ระบบ!!! "

นั่นคือประโยคที่เธอพูดกับเขา ตอนนั้นเขาไม่ได้ยินยอม ทั้งยังรั้นที่จะพัฒนาความสัมพันธ์ โดยเริ่มจากเพื่อน จนตอนนี้เหมือนจะสนิทกันไปแล้ว เขาก็ยังไม่สามารถหลอมละลายความรู้สึกของเธอได้เลย ผ่านมาห้าเดือน เขมิกายังมั่นคงยืนหยัดในความรู้สึกของตัวเองไม่เปลี่ยน มาวันนี้เข าแน่ใจแล้ว ว่าต่อให้พยายามมากเท่าไร ผลที่ได้ก็ยังเหมือนเดิม ไม่รักก็คือไม่รัก ในเมื่อไม่ใช่ ก็ไม่จำเป็นต้องฝืน “ขอโทษครับ คุณเขมไม่ต้องรู้สึกผิดนะครับ ผมบอกแล้วไงว่าเข้าใจ ผมยอมรับว่าผมชอบคุณเขมมาก แต่มันไม่ถึงขั้นรักหรอกครับ คุณเขมสบายใจได้”

นนอกจากคุกที่เคยกักขังเธอมาแล้ว ชีวิตของเธอกลับต้องมาถูกขังอีกครั้งเพราะเขา มิ้นท์นั่งลงกอดเข่าร้องไห้ ตอนนี้ถ้าหากหนีออกไปได้ เธอจะหนีเขาไปให้ไกลสุดหล้าฟ้าเขียวเลยทีเดียว ความเจ็บปวดในหัวใจของเธอนั้นแทบแตกออกเป็นเสี่ยงๆจากคนที่เธอเคยรักมากแต่ตอนนี้ เขากลาย เป็นคนที่เธอเกลียดมากเช่นกัน เขาทำร้ายชีวิตของเธอมากเกินไปแล้ว