Novel & Cerita ราชวงศ์

มีชีวิตใหม่เป็นเพียงนางรองไร้ประโยชน์ แม้จะได้รับสมรสพระราชทานแต่ไม่ขอขัดขวางเส้นทางรักระหว่างพระนาง นางรองคนใหม่ขอใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยอย่างสงบสุข รอวันที่พระเอกจะไปปลูกต้นรักกับแม่นางเอกเท่านั้นพอ

มู่หว่านชิง นักพฤกษศาสตร์สาวจากโลกปัจจุบัน ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของหญิงสาวอาภัพที่ถูกครอบครัวขับไล่ให้ไปตายเอาดาบหน้าในกระท่อมร้างท้ายหมู่บ้าน ในเมื่อชีวิตบัดซบก็ต้องสู้! นางตั้งใจจะงัดความรู้เรื่องพืชพรรณมาพลิกฟื้นดินแห้งแล้งให้เป็นทองคำ แต่แผนชีวิตสโลว์ไลฟ์ของนางกลับพังทลาย เมื่อนางดันไปเก็บ "ชายนิรนาม" ที่บาดเจ็บสาหัสและตาบอดกลับมาด้วยความจำใจ บุรุษผู้นี้ช่างเอาใจยาก! ปากหนัก! และแผ่รังสีอำมหิตตลอดเวลา! มีเพียงยามค่ำคืนเท่านั้น ที่อ้อมกอดของเขาจนนางแทบหลอมละลาย... หารู้ไม่ว่า... ชายตาบอดที่นางจิกหัวใช้ให้รดน้ำผักทุกวัน แท้จริงคือ "เซียวเหยียนซาน" แม่ทัพทมิฬผู้โหดเหี้ยมที่คนทั่วหล้าต่างหวาดกลัว! เมื่อความลับเปิดเผย ศัตรูจากเมืองหลวงกรีธาทัพมาหน้าบ้าน สวนผักอันเงียบสงบจึงกลายเป็นสมรภูมิรักและสมรภูมิรบ งานนี้ฮูหยินชาวนาอย่างนางจะเลือกสิ่งใด ระหว่าง "ความสงบสุข" หรือ "สามีตัวร้าย" ที่นางรักจนหมดหัวใจ!

มารดาผู้ล่วงลับซึ่งเป็นนางกำนัลเคยสอนข้าไว้ ว่าการใช้ชีวิตในวังหลัง สามส่วนต้องอาศัยความอดทน อีกเจ็ดส่วนต้องอาศัยการฉกฉวยโอกาส ในคืนวันสิ้นปี หนานเซียง นางกำนัลที่อยู่ห้องเดียวกันวิ่งกลับมาจากสวนอี่เหมยด้วยใบหน้าซีดเผือด "เยว่อิง ข้าก่อเรื่องใหญ่เข้าแล้ว...ฝ่าบาททรงได้ยินข้าท่องกวี ตอนนี้กำลังส่งคนออกตามหาข้าไปทั่วทุกที่เลย แต่พระองค์ทรงเข่นฆ่าพี่น้อง ปลงพระชนม์พระบิดา อำมหิตที่สุด ข้ากลัว... อีกอย่าง ในใจข้ามีเพียงท่านอ๋องจิ้งเท่านั้น" นางน้ำตาคลอเบ้า พร่ำสอนบทกวีประโยคที่ว่า 'หากสายลมทวนรู้ความในใจ โปรดอย่าพัดทำลายดอกเหมยเลย' ให้แก่ข้า "น้องสาวคนดี เจ้าช่วยไปยอมรับแทนข้าทีเถิด วาสนาลาภยศล้นฟ้านี้ ข้ายกให้เจ้าแล้ว" ข้ามองใบหน้าที่ตื่นตระหนกของนาง พลางตอบตกลงอย่างไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย ลาภลอยที่หล่นมาจากฟ้าเช่นนี้ ไม่ว่าเมื่อใดข้าก็พร้อมจะคุกเข่าอ้าแขนรับมันไว้เสมอ เพียงแต่... ในเมื่อรับมันมาแล้ว ข้าก็ไม่มีทางคืนกลับไปให้อีก

“ซินเหยา เจ้าแพ้แล้ว” “ท่านอย่าเขามานะ ข้าขอสู้ตาย อย่านะ ออกไป” “ดูเหมือนว่าเจ้าจะลืมข้อตกลงของเรานะ” “เว่ยจื่อหยาง นี่ท่าน อื้ออ อาา อย่านะ อื้อออ..” มือของเขาเริ่มลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างนางผ่านชุดชั้นในบางเบาของนาง ทำให้ซีเหยาเริ่มรู้สึกแปลกๆ ตรงส่วนที่เขาสัมผัส จื่อหยางเริ่มถอดเสื้อออกเผยให้เห็นอกกว้าง ทำให้นางเริ่มรู้สึกตื่นเต้น หัวใจนางเต้นไม่เป็นจังหวะ และเริ่มรู้สึกว่าควบคุมตัวเองไม่ได้ เมื่อเขาเข้ามาใกล้ๆ และจูบนาง “อื้ออ อย่าาา อาาาา อืมมมม” ร่างน้อยบิดไปมากับสัมผัสของนิ้วที่เลื่อนไปเรื่อยๆ ตามซอกคอและร่องอกลึกของนาง ก่อนจะค่อยๆ ลูบไปที่ยอดปลายถัน ทำให้มันแข็งขึ้นมาดันชุดจนเห็นชัด เขาเริ่มใช้ลิ้นเข้าช่วยในการเชยชมมันทำที ก่อนที่คนใต้ร่างของเขาจะเริ่มร้องครางออกมาอย่างลืมตัว “อื้ออ อาาา อื้ออ” “เจ้ากลั้นเสียงทำไมกัน” “ปล่อยข้านะ ข้าไม่อยาก…” “จริงหรือ เจ้าไม่รู้สึกอะไรกับข้าเลยอย่างนั้นหรือ เหยาเหยา อย่าหลอกตัวเอง” “ข้า…อ๊าาา ไม่นะ ท่าน..หยุดนะ”

สตรีที่ไม่เป็นที่ต้องการใครบ้างไม่เจ็บปวด หนิงฮวาเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ตระกูลส่งมายั่วยวนอี๋ชินอ๋อง นางหลงรักศัตรูของครอบครัว นางทอดกายให้บุรุษที่รัก และหันหลังให้กับทุกคน

"ข้ารู้มาว่าเจ้ามีน้องสาวต่างมารดา เจ้าว่านางเป็นวรยุทธ์หรือไม่" "ทะทะทำไมหรือขอรับ" "หากนางมิเป็นวรยุทธ์ ข้าเกรงว่านางจะตายง่ายเกินไป เมื่อเทียบกับความผิดที่นางใจกล้าก่อเอาไว้" เมื่อตระกูลตกอับจากพ่อค้าที่ร่ำรวย สู่คนธรรมดาที่ไม่มีแม้แต่ข้าวสารกรอกหม้อ บุรุษชาวต้าโจวหากอายุครบ 18 ปี แล้วไม่ได้เป็นขุนนางหรือเกณฑ์ทหาร ต้องเข้าไปเป็นขันทีในวังสองปี งานบ่าวรับใช้เช่นนั้นไหนเลยคุณชายผู้เคยร่ำรวยจะทำได้ เพื่อไม่ให้ถูกจับเข้าคุก จึงส่งตัวน้องสาวต่างมารดาไปแทน สลัดคราบสตรีแต่งกายเป็นบุรุษ เป็นตัวตายตัวแทน เข้ามาเป็นขันทีในวังหลวง ตำหนักมีมากมาย แต่นางกลับได้มารับใช้อ๋องปีศาจในตำหนักต้องห้ามท้ายวัง ข่าวร่ำลือว่าเขาเดินสี่ข้า ใบหน้าน่ากลัว อีกทั่งรังเกียจสตรีเพราะเรื่องราวในอดีตที่โหดร้าย โชคชะตาที่รันทดนี้.....นางไม่รู้เลยว่าตัวเองจะมีชีวิตรอดถึงสองปีกลับออกไปหรือเปล่า

เป็นนักเขียนอยู่ดีๆ ตื่นมาอีกทีดันกลายเป็นนางร้ายที่ต้องตายตอนกลางเรื่องเสียได้ วายป่วงจริงๆเลยชีวิตฉัน!

ลู่ซิงหว่านที่ทำให้ทุกคนในโลกแห่งการบําเพ็ญเพียรต่างก็ต้องปวดหัวไปตาม ๆ กันนั้น ในขณะที่กำลังข้ามผ่านทัณฑ์สายฟ้าฟาดนั้น กลับถูกอาจารย์ตัวเองถีบลงมายังโลกมนุษย์ กลายเป็นเจ้าหญิงน้อยในท้องแม่ที่ถูกคนกดไว้ไม่ให้คลอดออกมา [ท่านแม่ ท่านแม่ แม่นมทําคลอดคนนี้เป็นคนเลว... ] [เสด็จพ่อ น้องชายของพระองค์ไม่ใช่คนดี เขาสมคบคิดกับสายลับของศัตรู คิดจะก่อกบฏและแย่งชิงบัลลังก์! ] [นี่ก็คือพี่องค์รัชทายาทผู้แสนดีเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อยเหรอ? ชาตินี้เปลี่ยนมาให้หวานหว่านปกป้องท่านแทนนะ! ] [อาจารย์ล่ะก็! ศิษย์ประสบความสําเร็จแล้วนะเจ้าคะ ในโลกแห่งการบําเพ็ญเพียรทุกคนต่างก็ปวดหัวกับศิษย์ แต่ในโลกมนุษย์นี้มีแต่คนรักคนเอ็นดูศิษย์กันทั้งนั้น] ทุกคน: เจ้าแน่ใจเหรอ?

⚠️ คำเตือน นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายรักสำหรับผู้ใหญ่ที่มีเนื้อหาร้อนแรง25+ และความสัมพันธ์มากกว่าสองคนขึ้นไป (3P) เหมาะสำหรับผู้เปิดรับความเย้ายวนและอีโรติกขั้นสุด ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน คำโปรย "ชาตินี้ทั้งชาติกระหม่อมก็ไม่มีวันแต่งกับนาง!" นั่นคือวาจาเยียดหยันอันแสนเย็นชาจาก 'กัวกง' เสนาบดีผู้ยิ่งใหญ่ที่ฝังลึกในใจของ 'องค์หญิงใหญ่รั่วเสียน' ทว่าเพื่อปกป้องบัลลังก์ของน้องชายตัวน้อย นางจึงจำเป็นต้องโยนศักดิ์ศรีทิ้งไป แล้วใช้เรือนร่างเป็นหมาก ยั่วยวนเขาด้วยตำราเสพสังวาสให้จงได้ แต่นางกลับต้องตระหนกตกใจ เมื่อพบว่าบุรุษสกุลกัวที่ล่อลวงนางสู่ห้วงราคะนั้นไม่ได้มีเพียงหนึ่ง! ยามกลางวัน...นางต้องเผชิญหน้ากับเสนาบดีผู้สุขุมเยือกเย็น ยามกลางคืน...กลับถูกแผดเผาด้วยสัมผัสกักขละดุดันจากแม่ทัพใหญ่ผู้กระหายหิว เมื่อสองฝาแฝดสกุลกัวผู้กุมชะตาแผ่นดิน ร่วมมือกันล่อลวงองค์หญิงใหญ่ให้ระทวยอยู่บนแท่นบรรทม จากผู้กุมอำนาจดั่งนกยูงรำแพนผู้สูงส่ง กลับต้องครางกระเส่าพ่ายแพ้ต่อบทรักอันดุเดือดและเร่าร้อน "บอกมาสิองค์หญิง... ระหว่างพี่ชายของข้ากับตัวข้า ร่องรักของท่านมันต้อนรับแก่นกายของใครได้แนบแน่นกว่ากัน!"

"เมื่อฉันต้องทะลุเข้าไปในนิยาย ได้เป็นถึงนางเอกของเรื่อง การจะกลับออกไปคือต้องให้นิยายเรื่องนี้จบ แบบ happy ending แค่นี้ง่ายจะตาย ฉันเป็นนางเอกนะ แต่ทำไม๊ ทำไมพระเอกกลับบอกว่าฉันจีดชืด ไร้รสนิยม ไม่ต้องตาเขาเลย แต่เขากลับไปต้องใจยัยตัวร้ายของเรื่องซะงั้น อ๋ออออออ ได้สิ อยากให้ร้ายใช่มะ แม่จะร้ายให้ร้องขอชีวิตเลย"