เมื่อตัวประกอบเช่นข้าเปลี่ยนมารับบทนางรองผู้จืดจาง

เมื่อตัวประกอบเช่นข้าเปลี่ยนมารับบทนางรองผู้จืดจาง

last updateLast Updated : 2025-11-20
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
7
3 ratings. 3 reviews
73Chapters
15.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

มีชีวิตใหม่เป็นเพียงนางรองไร้ประโยชน์ แม้จะได้รับสมรสพระราชทานแต่ไม่ขอขัดขวางเส้นทางรักระหว่างพระนาง นางรองคนใหม่ขอใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยอย่างสงบสุข รอวันที่พระเอกจะไปปลูกต้นรักกับแม่นางเอกเท่านั้นพอ

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ขอเป็นนางเอกไม่ได้หรือ (1)

_ No fue mi intención que sucediera, Prudence. ¡Lo juro!

_ ¡No quisiste que sucediera! No quisiste poner tu... _ Mis palabras se desmoronan con mis sollozos. Apenas puedo ver la cara de Abraham a través de mis lágrimas. Lágrimas que no han parado desde que corrí a mi dormitorio hoy temprano. Lágrimas que han dejado mi piel en carne viva y tirante. Y cada vez que creo que estoy llorando, la imagen de Abraham y ella parpadea dentro de mi cabeza y una nueva ola golpea. Me limpio la nariz que gotea contra la manga de mi sudadera. Estoy mucho más allá del punto de preocuparme por cómo me veo. 

_ ¿Quién es ella, de todos modos?

_Nadie importante. 

Se seca las lágrimas con la palma de la mano y luego alcanza mi cara, ahuecando mis mejillas. 

_ Eres toda mi vida. Siempre has sido toda mi vida. ¡Siempre! ¿Lo sabes bien? ¡Dime que lo sabes!

Trago saliva contra el nudo agudo alojado en mi garganta, pero no se mueve. Yo sabía eso. Hasta hoy. 

_ Entonces, ¿por qué me rompes el corazón?

Su hermoso rostro se estremece como si lo hubiera abofeteado. Algo que desearía tener el valor de hacer. 

_ No se suponía que te enteraras ¡Ay dios mío! 

_ ¿Eso lo hace mejor?

_ No, eso no es lo que estoy diciendo. 

Él cuelga la cabeza por un momento. 

_ Mira, nos vamos a casar el próximo año y luego seremos solos tú y yo. Hemos sido solo tú y yo durante todos estos años. Y, _ traga, vacila, _esto es algo en lo que he estado pensando. Mucho últimamente.

_ ¿Sobre engañarme?

_ ¡No! Acerca de, ya sabes…_ Él se estremece _Sexo.

_ De eso se trata todo esto? ¿Por qué no me lo dijiste? Quisiera…

_ No, Prudence.

El rostro de Abraham es de repente severo.

_ Tú y yo, lo estamos haciendo de la manera correcta al esperar hasta que seamos marido y mujer. Eres tan inocente. Muy pura.

Se inclina hacia adelante, presionando su frente contra la mía. 

_ Significa todo para mí que me des eso en nuestra noche de bodas. Pero…— una mirada tímida se apodera de su rostro— Soy un chico. Es diferente para mí.

_ ¿Cómo es diferente? ¿Quién es esta persona sentada frente a mí? 

_ ¡Porque somos débiles! Esto es algo que necesito hacer. Necesito sacar esto de mi sistema, o tengo miedo de cometer un error en el camino, cuando realmente importa. Confía en mí esta vez. No querrás que me desvíe más adelante, cuando tengamos hijos, ¿verdad? 

Estoy escuchando, pero no estoy creyendo estas palabras que salen de la boca de Abraham.

_ ¿Así que vamos a romper?

_No.

Él frunce el ceño.

_ No exactamente. Nos estamos tomando un pequeño respiro, ¿de acuerdo? Sólo hasta que pueda poner mi cabeza en orden. Pero estamos destinados a ser, tú y yo _ Aparta mechones de pelo de mi cara, como lo ha hecho mil veces _ Volveré a ti. Lo Prometo.

Estoy tan enojada y dolida que ya ni siquiera puedo enfrentarlo, así que fijo mis ojos en el pequeño anillo de promesa de la máquina de chicles que me dio en mi decimosexto cumpleaños, mis sollozos ahogan el resto de sus palabras. 

PRESENTE

_ Mira directamente a la cámara cuando respondas las preguntas _ Ordena la mujer, sus fríos iris azules perforan detrás de un par de modernos anteojos con montura de carey. Entre eso, su moño rubio miel, el traje de negocios negro ajustado y los tacones de cuatro pulgadas, podría pasar por una de esas bibliotecarias/strippers en lugar de una reclutadora corporativa. Me ajusto mis prácticos anteojos redondos con armazón de alambre dorado _De acuerdo. Ella prepara el iPhone sentado en el soporte para grabar mientras yo me muevo nerviosamente en mi taburete, metiendo mechones rebeldes de mi cabello pelirrojo detrás de mi oreja y alisando las arrugas de mi camisa. No vine vestida para una entrevista grabada en video. Pensé que esta feria de trabajo sería como cualquier otra; Paseaba por algunas cabinas básicas, recopilaba algunos folletos y hablaba con representantes que querían estar en cualquier lugar menos en una biblioteca de Chicago un sábado. En su mayor parte, eso es lo que es. Pero el stand de Star Hotel es diferente. Es tres veces más grande que los demás, con reclutadores elegantemente vestidos y una estación de entrevistas en el sitio detrás de una pantalla, para ayudar a acelerar el proceso de contratación para aquellos que cumplen con los criterios básicos. Y la única razón por la que hice los criterios básicos es porque mentí en la solicitud en papel que llené hace veinte minutos. Ahora estoy petrificada de que me atrapen. 

_Nombre completo, por favor. 

Siempre he odiado estar frente a la cámara. Me aclaro la garganta nerviosamente.

 

_ Prudence Rose White. Pero mis amigos me llaman Prue —me apresuro a añadir _ Mi mamá me llama Prudence, y todos los demás en mi ciudad natal me llaman Prudence por mi mamá. nunca me ha gustado _ La entrevistadora tiene cara de piedra. A ella no le importa como prefieran llamarme, pero mis nervios me hacen hablar de más.

_ ¿El puesto que estás solicitando?

_ ¿Mantenimiento al aire libre y paisajismo? Creo que ese era el título oficial en el formulario de solicitud. 

_ Y describa su experiencia que será invaluable para nosotros, Prudence. 

_ Es Prue _ Fuerzo mi mayor sonrisa y espero que mi molestia no se muestre en el video cuando lo reproduzcan más tarde _ Por supuesto. Bueno, en primer lugar, me encanta el aire libre. Crecí en una granja y he pasado años empacando heno, tirando sacos de grano y acarreando cubos de agua para los animales. Así que no te preocupes, soy bastante fuerte. La gente no cree que lo soy. Mi corta estatura de cinco pies y cinco es engañosa, pero una mirada a mi cuerpo en pantalones cortos y una camiseta sin mangas dará fe de que soy femenina pero perfeccionada con los músculos de los largos días en la granja White _Ya proporcioné toda esta información en el formulario de solicitud escrito a mano, pero supongo que también quieren la versión en vivo _ Dirigí mi propia empresa de paisajismo durante cinco años, operando desde Greenbank, Pensilvania, manteniendo propiedades comerciales con excelencia _ He estado arrancando dientes de león y cortando hierba alrededor de mi pueblito todos los veranos desde que tenía catorce años. Llamar a lo que hago “paisajismo” es una farsa. Pero si me consigue este trabajo, muy lejos de mi vida, diré cualquier cosa. 

_ ¿Alguna de estas propiedades eran hoteles?

_ Sí _ Nunca digas “no” en una entrevista. Siempre encuentra una manera de convertirlo en un sí.

_ Por favor, cuénteme sobre estos hoteles.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Nira Ho
Nira Ho
จบจริง สนุกด้วย แนะนำให้อ่านค่ะ
2025-04-27 11:01:38
0
0
Anray
Anray
จบจริง จบดี ฟินนน
2025-01-12 00:14:42
1
0
หลี่เว่ย
หลี่เว่ย
แย่มากค่ะ เคยซื้ออ่านหมดทุกบทนานแล้ว (๓๗ ตอน) พอจะวนกลับมาอ่านใหม่ ปรากฎว่า นิยายแต่ละบทแยกเป็น สองตอน (เป็น ๗๐ กว่าตอน) แล้วต้องมาจ่ายเหรียญ ปลดล๊อคตอนที่สองของแต่ละบทใหม่ แบบนี้เอาเปรียบผู้อ่านนะคะ
2026-01-13 13:04:00
0
0
73 Chapters
บทที่ 1 ขอเป็นนางเอกไม่ได้หรือ (2)
"แม่หนู ตื่นเถิด ข้ามีเรื่องจะบอก" เสียงของชายชราดังขึ้นที่ข้างหูของมู่ฝานทำให้เปลือกตาที่ปิดสนิทอยู่ในตอนแรกค่อยๆเปิดขึ้นหญิงสาวหันมองรอบกายอย่างงุนงง บรรยากาศเต็มไปด้วยหมอกขาวขึ้นปกคลุมดูวังเวงน่ากลัว เบื้องหน้าของนางมีชายชราท่าทางใจดีผู้หนึ่งยืนอยู่"ท่านตาเป็นใครกัน" ถามเสียงห้วน มือบางควานหาดาบประจำตัวแต่ก็พบเพียงแค่ความว่างเปล่า"เดี๋ยวๆ ใจเย็นก่อน ข้าเป็นท่านเทพมาเพื่อมอบโอกาสสำคัญให้กับเจ้า"มู่ฝานได้ยินเช่นนั้นจึงมั่นใจได้ทันทีว่าตอนนี้นางได้สิ้นชีพไปแล้วจริงๆ และนางคาดว่าที่ตรงนี้ที่นางอยู่คงเป็นโลกของวิญญาณสินะ"โอกาส? โอกาสอะไรกัน""โอกาสในการมีชีวิตอีกครั้งของเจ้าอย่างไรเล่า""ท่านเทพจะปลุกให้ข้าฟื้นคืนชีพหรือ" ถามด้วยความตื่นเต้น นางยินดีเป็นอย่างยิ่งหากได้โอกาสนั้นกลับคืนมา"เปล่า ข้าทำให้เจ้าฟื้นคืนชีพไม่ได้หรอก ยามนี้ร่างของเจ้าถูกฝังลงในสุสานไปแล้ว หากเจ้าฟื้นคืนชีพขึ้นมา ผู้คนคงตกใจแตกกระเจิงไปทั้งเมือง"มู่ฝานทำหน้ายู่ ส่งเสียงชิออกมาเบาๆ "แล้วท่านเทพจะทำอย่างไร"ชายชราคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย ยกมือขึ้นปิดปากส่งเสียงกระแอมเบาๆ จากนั้นจึงเอ่ยต่อว่า"ข้าต้องบอกก่อนว่าเ
Read more
บทที่ 2 สมรสพระราชทาน (1)
ณ จวนสกุลสวี เมืองต้าเหลียง แคว้นฮั่นวันนี้คนสกุลสวียุ่งวุ่นวายเป็นการใหญ่ เมื่อจู่ๆไต้กงกงก็ถือพระราชโองการเข้ามาที่จวนสกุลสวี ทุกคนต่างรู้ดีว่ากำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างกับคนสกุลสวีเป็นแน่ และคนที่ดูจะกังวลเป็นพิเศษก็ไม่พ้นเป็นสวีฮูหยิน "ให้ข้าไปตามฝานฝานดีหรือไม่เจ้าคะท่านพี่" นางหันไปกระซิบถามสามีที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ใบหน้าคมของเขาเรียบเฉย ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใด"ไม่ต้อง" เขากล่าวเสียงเรียบ เกิดเป็นคนต้องรู้หน้าที่ หากนางจะปล่อยให้ทุกคนรอคอยอยู่เช่นนี้ก็แล้วแต่นางเถิดหลี่อ้ายซีลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางปรายตามองค้อนประมุขของจวนไปหนหนึ่ง ลางทีก็แอบเบื่อหน่ายกับนิสัยเข้มงวดของเขายิ่งนัก"หมิงหมิงยืนดีๆสิ!" นางหันมาส่งเสียงดุให้กับคนที่ยืนอยู่ข้างๆที่กำลังขยับตัวยุกยิกไปมา ทางด้านสวีชางหมิงได้ยินเสียงดุของคนเป็นแม่พลันสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยืดอกขึ้น ยืนอย่างสงบเสงี่ยมต่อไป"ต้องให้แม่บอกสอนกี่ครั้ง แม่เหนื่อยกับเจ้ามากแล้วนะ" หลี่อ้ายซีตำหนิบุตรชายเสียงแข็ง ส่ายหน้าไปมาอย่างระอา บุตรชายคนนี้ดื้อด้านยิ่งนัก "ท่านแม่ พี่สาวมาแล้วขอรับ" สวีชางหมิงรีบขัดขึ้น ก่อนที่จะโดนมารดาบ่
Read more
บทที่ 2 สมรสพระราชทาน (2)
"ท่านแม่ ข้าเพียงแค่ต้องแต่งงาน ข้ายังมีชีวิตอยู่ หาได้ไปสู้รบกับใครเสียหน่อยเจ้าค่ะ" สวีอี้ฝานไม่ได้รู้สึกกังวลต่อพระราชโองการของฮ่องเต้เลยแม้แต่น้อยเพราะแม้ว่าร่างนี้จะเป็นของสวีอี้ฝานก็จริง แต่ดวงวิญญาณกลับเป็นของมู่ฝานซึ่งท่านเทพได้พานางมาอยู่ในร่างนี้ หลังจากที่สวีอี้ฝานตัวจริงป่วยตายเพราะไข้ป่า ยามนี้นางมาอยู่ในร่างนี้ได้ราวเจ็ดวันแล้ว พบว่าการเป็นสวีอี้ฝานนั้นสุขสบายยิ่งนัก บิดาของนางเป็นถึงขุนนางขั้นสอง แม้จะเป็นคนเข้มงวดแต่ก็รักนางไม่น้อย ส่วนท่านแม่หลี่อ้ายซีก็รักและเอ็นดูนางอยู่มากทีเดียว ไม่นับรวมกับสวีชางหมิงน้องชายตัวแสบที่ถึงแม้จะชอบกวนโมโหอยู่บ่อยๆ แต่ก็สัมผัสได้ว่าเขาเป็นห่วงนางมากจริงๆนับว่าครอบครัวสกุลสวีเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากทีเดียว ซ้ำพอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ นางยังถือโอกาสได้ใช้ชีวิตหรูหราอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ถึงแม้จะนอนตีพุงขลุกตัวอยู่บนที่นอนทั้งวันก็ไม่มีผู้ใดกล้าตำหนิ"แม่รู้ว่าลูกเพียงแค่ต้องแต่งงาน อันที่จริงแม่ควรจะดีใจเสียด้วยซ้ำที่ลูกแม่กำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝา แต่แม่ทำใจไม่ได้จริงๆที่ลูกต้องแต่งงานกับท่านแม่ทัพเปา" หลี่อ้ายซีกล่าวเสียงสะอื้น ก่อนจะหันไป
Read more
บทที่ 3 นางรองช่วยนางเอก (1)
รถม้าคันใหญ่แล่นเข้ามาจอดอยู่ที่ตลาดติดกับทะเลสาบหานฟง แสงอาทิตย์ทอประกายลงมากระทบผิวน้ำ ส่องแสงประกายวิบวับราวกับอัญมณีล้ำค่า บรรยากาศร่มรื่นเย็นสบายจากสายลมแห่งวสันตฤดูมู่ฝานในร่างของสวีอี้ฝานก้าวลงมาจากรถม้า ดวงตากวางกวาดมองไปรอบๆอย่างมีความสุข แม้นางจะเป็นคนแคว้นฮั่น แต่ไม่เคยได้มาแวะเวียนเดินเล่นซื้อของเช่นนี้มาก่อน นางเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ถูกเฉียวกุ้ยเฟยพระมารดาของหวางจื่อชางอ๋องทรงเก็บมาเลี้ยงด้วยความเวทนา ทว่าแม้จะเป็นสตรีตัวเล็กบอบบางแต่เรื่องการต่อสู้ไม่แพ้บุรุษใด เมื่อโตขึ้นจึงถูกพาเข้าไปประจำที่หน่วยองครักษ์อวี่หลิน ฉายาหน่วยม้าบิน หน่วยราชองครักษ์ที่ถวายการอารักขาใกล้ชิดของเชื้อพระวงศ์ มู่ฝานฝึกปรือวิชาฝีมือจนผ่านการคัดเลือกได้รับตำแหน่งองครักษ์เงาประจำตัวของหวางจื่อชางอ๋อง นางอยู่รับใช้ข้างกายเขามาหลายปี ไม่เคยทำหน้าที่ขาดตกบกพร่องจนกระทั่งวาระสุดท้ายมาถึง"คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ" เสียงของหลิงหลิงบ่าวรับใช้คนสนิทข้างกายของสวีอี้ฝานดังขึ้นทำให้เจ้าตัวหลุดจากภวังค์ความคิด"มีอะไรหรือ" สวีอี้ฝานผินหน้ากลับมามองไปยังบ่าวรับใช้ข้างกายด้วยความงุนงง"คุณหนูคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ
Read more
บทที่ 3 นางรองช่วยนางเอก (2)
"อย่าทำร้ายคุณหนูของข้านะ" เจียถงรีบก้าวเข้ามาขวาง แต่กลับถูกชายร่างใหญ่ผลักจนล้มคะมำไปกองอยู่บนพื้นปั่ก!ทว่าก่อนจะก้าวถึงตัวของหยวนเสี่ยวกลับมีรองเท้าผ้าแพรเนื้อดีสีม่วงอ่อนลอยละลิ่วมากระแทกศีรษะของเขาเสียก่อน"ผู้ใดกัน!" ชายผู้นั้นแผดเสียงกร้าวด้วยความโกรธ มองรองเท้าคู่เล็กในมือด้วยความหงุดหงิดปนอับอายนี่มันรองเท้าของสตรีชัดๆ!"ของข้าเอง" สวีอี้ฝานก้าวเข้าไปยืนตรงกลางของวงสนทนา โดยมีสายตาของหยวนเสี่ยวหงมองคนมาใหม่ด้วยความประหลาดใจ"คุณหนูสวีอี้ฝาน" นางเคยเห็นสวีอี้ฝานตามงานสังคมประปรายทว่าไม่เคยพูดคุยกันเป็นส่วนตัว "แม่นางโยนรองเท้าใส่ศีรษะของข้าหรือ" เขาถามเสียงแข็งกระด้าง กวักมือเรียกชายอีกสองคนให้เดินเข้ามาล้อมตัวของสวีอี้ฝานเอาไว้"เปล่าเสียหน่อย จู่ๆรองเท้าของข้าก็ดันหลุดไปโดนหัวของพวกท่านเอง หากไม่เชื่อก็ดูนี่สิ" กล่าวพลางยกเท้าอีกข้างขึ้นมาอย่างแรงจนรองเท้าผ้าแพรสีม่วงอ่อนที่ยังติดอยู่ที่ข้อเท้าของนางลอยละลิ่วไปกระแทกใบหน้าของชายอีกคนเข้าเต็มเปา"ไม่ใช่แล้ว แม่นางจงใจทำร้ายพวกข้า!" "อ้อ งั้นหรือ คงเป็นเพราะใบหน้าและนิสัยของพวกท่านมันรบกวนบาทาของข้ามากกระมัง" สวีอี้ฝานเม้
Read more
บทที่ 4 นางรองแอบเจ้าเล่ห์ (1)
"คุณหนูเจ้าขากลับกันเถิดเจ้าค่ะ หาไม่นายท่านกับฮูหยินเป็นห่วงเอาได้นะเจ้าคะ" เจียถงกระซิบข้างหูเจ้านายสาว หยวนเสี่ยวหงจึงพยักหน้ารับ แม้จะรู้สึกเสียดายที่ยังไม่ทันได้พูดคุยกับท่านแม่ทัพเปาอี้ส่วงบุรุษที่แอบปลื้มมานานให้มากกว่านี้ แต่เพราะนางออกมาข้างนอกนานแล้ว หากไม่รีบกลับไปท่านพ่อกับท่านแม่คงจะเป็นห่วงไม่น้อย "ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน ลาก่อนนะเจ้าคะท่านแม่ทัพ คุณหนูสวีอี้ฝาน" หญิงสาวระบายยิ้มหวานให้กับทุกคน ท่าทางอ่อนหวานงดงามจนทำให้ใครหลายคนยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว เว้นเสียแต่เปาอี้ส่วงที่ยังทำหน้านิ่งตีหน้าขรึมอยู่เช่นเดิม "ไม่มีอะไรแล้วเราก็กลับกันดีกว่าหลิงหลิง" สวีอี้ฝานรับรองเท้าผ้าแพรจากมือหลิงหลิงมาสวมกลับคืนก่อนจะหันไปกล่าวคำลากับคนตัวโต จากนั้นก็เดินจากไปทันที แต่เมื่อเดินมาถึงรถม้าก็เห็นสีหน้าเลิ่กลั่กของพลขับรถม้า ก่อนจะหันไปเห็นล้อรถข้างหน้าทั้งสองข้างแบนราบไปกับพื้นราวกับเป็นชิ้นส่วนเดียวกัน "เอาอย่างไรดีเจ้าคะคุณหนู ล้อแบนราบเช่นนี้คงนั่งรถม้ากลับจวนไม่ได้แล้ว" หลิงหลิงทอดถอนลมหายใจออกมาด้วยความกลัดกลุ้ม ยามนี้แดดเปรี้ยงยิ่งนัก ร้อนจนแสบไปทั่วทั้งผิวกาย "จะทำอย่างไรได้ล
Read more
บทที่ 4 นางรองแอบเจ้าเล่ห์ (2)
คำตอบของเขาทำให้คนฟังหมดอารมณ์จะถาม นอกจากเขาจะไม่วางแผนอนาคตของเขาและนางแล้ว ดูเหมือนว่าในสายตาของเขาจะมองนางเป็นเหมือนภาระของเขาเสียด้วยซ้ำไปสวีอี้ฝานเบ้ปากใส่คนตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ เอาเถิด... เขาจะคิดอย่างไรก็ช่าง ในเมื่อไม่ช้าหรือเร็ว สุดท้ายทั้งเขาและนางก็ต้องแยกจากกันไปอยู่ดีครึ่ก!รถม้าคันใหญ่เซถลาหลังจากเผชิญหน้ากับหลุมขนาดใหญ่ ทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างในโงนเงนเซถลามาอีกฝั่งตามแรงเหวี่ยง"อ๊ะ!" หญิงสาวร้องเสียงหลง ร่างบางถลาไปข้างหน้าฝั่งตรงข้ามของตน มือบางรีบยื่นไปดันผนังรถม้าเอาไว้ก่อนที่ใบหน้าของนางจะกระแทกเข้ากับใบหน้าคมคายของเปาอี้ส่วงดวงตาคู่งามกะพริบถี่ หัวใจเต้นแรงราวจะหลุดออกมานอกอก เมื่อเห็นว่าใบหน้าของนางอยู่ห่างจากเขาเพียงแค่คืบ การได้อยู่ใกล้กันเช่นนี้ทำให้นึกถึงเรื่องราวเมื่อครั้งที่ยังเป็นมู่ฝาน ในวันที่นางเสียสละชีพปกป้องเขาเพราะความเข้าใจผิด นางเห็นเขามองสบตากับนางราวกับคนไม่ได้ตาบอดหรือเขาอาจจะโกหก...เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางจึงขยับเข้าไปใช้สายตาจ้องเขม็งเข้าไปในดวงตาของเขา พลางเอียงคอมองด้วยความสงสัยราวกับกำลังค้นหาความจริงบางอย่าง แต่เมื่อเห็นว่าเปาอี้ส่ว
Read more
บทที่ 5 หญิงงามไร้ประโยชน์ (1)
หลังจากที่หยางฮ่องเต้ทรงออกพระราชโองการประทานสมรสพระราชทานให้เปาอี้ส่วงและสวีอี้ฝาน ชาวเมืองต่างพากันตื่นเต้นในงานมงคลที่กำลังจะมาถึงอีกในไม่ช้านี้ ทุกคนล้วนพูดเป็นเสียงเดียวกันถึงบ่าวสาวคู่นี้ว่า 'เสียดายเจ้าบ่าวยิ่งนัก' ด้วยตัวเจ้าบ่าวเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฮั่น ผู้เปี่ยมไปด้วยความสามารถ อีกทั้งยังหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพเซียน แม้จะสูญเสียการมองเห็นไปจากการรบทัพจับศึกเมื่อสองปีก่อน แต่ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดน้อยลงเลย ทุกอย่างล้วนดูดีไปเสียหมด ติดอยู่อย่างเดียวคือเจ้าสาว แม้นางจะเป็นสตรีที่มาจากชาติตระกูลสูงส่ง หน้าตางดงามไม่เป็นสองรองผู้ใด ทว่ากลับทำตัวไร้ประโยชน์ วันๆ เอาแต่แต่งตัวทาเครื่องประทินโฉมเดินกรีดกรายไปมา ทำให้ไม่ค่อยมีผู้ใดอยากคบค้าสมาคมด้วยเท่าใดนัก สวีอี้ฝานหาได้สนใจคำวิจารณ์จากผู้อื่นไม่ หลังจากที่สวีชางหมิงน้องชายนำเรื่องนี้มาเล่าให้นางฟัง นางได้แต่ส่งเสียงหัวเราะด้วยความขบขัน ก็แล้วจะทำไมกันเล่า มีเงินซะอย่าง ท่านพ่อท่านแม่ของนางยังไม่บ่นสักคำ แล้วคนพูดเป็นผู้ใดกัน เหตุใดนางจะต้องใส่ใจด้วยล่ะ เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน ในที่สุดงานมงคลก็มาถึง ขบวนเกี้ยวเจ้าสา
Read more
บทที่ 5 หญิงงามไร้ประโยชน์ (2)
เมื่อตะวันลาลับขอบฟ้า ความมืดเข้ามาเยือน เป็นเวลาที่เปาอี้ส่วงเดินกลับมาที่ห้องหอ ก่อนจากมาเขาได้กำชับเสียงหนักแน่น ไม่ให้มีการก่อกวนห้องหอ เขาไม่ชอบเสียเวลากับเรื่องไร้สาระพรรค์นั้น กว่าจะผ่านพ้นพิธีการต่างๆมาได้ก็เหนื่อยล้าเต็มทีแล้วแอ๊ด!เสียงบานประตูถูกผลักให้เปิดออก ขายาวก้าวเดินเข้าไปข้างใน ภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบสงัด แสงจากตะเกียงที่ส่องให้ความสว่างไสวทำให้มองเห็นร่างบางที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงกว้างลมหายใจของนางผ่อนเข้าออกบ่งบอกว่ากำลังหลับสนิท เปาอี้ส่วงคิดว่าวันนี้เจ้าสาวของเขาคงจะเหน็ดเหนื่อยมิใช่น้อย ชายหนุ่มสาวเท้าเดินมาหยุดอยู่ที่ปลายเตียง ชะโงกหน้าไปมองคนที่นอนหลับอย่างสบายอารมณ์อย่างพินิจพิเคราะห์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มองนางในระยะประชิดเต็มสองตา ทำให้เขาได้รู้ว่าเจ้าสาวของเขางดงามสมคำร่ำลือจริงๆทว่า งดงามแล้วอย่างไรเล่า... กิตติศัพท์ของสวีอี้ฝาน ใครๆต่างก็รู้ดีว่านางมีดีแค่เป็นสตรีหน้าตางดงาม เกิดในชาติตระกูลสูงส่งก็เท่านั้น"หญิงงามไร้ประโยชน์" กล่าวอย่างเย้ยหยัน หารู้ไม่ว่าวาจาของตนนั้นทำให้ใครบางคนที่นอนหลับอยู่ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกรุ่นโกรธไร้ประโยชน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status