เมื่อตัวประกอบเช่นข้าเปลี่ยนมารับบทนางรองผู้จืดจาง

เมื่อตัวประกอบเช่นข้าเปลี่ยนมารับบทนางรองผู้จืดจาง

last updateZuletzt aktualisiert : 20.11.2025
Von:  หย่งเอ๋อร์Abgeschlossen
Sprache: Thai
goodnovel18goodnovel
7
3 Bewertungen. 3 Rezensionen
73Kapitel
15.8KAufrufe
Lesen
Zur Bibliothek hinzufügen

Teilen:  

Melden
Übersicht
Katalog
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN

Zusammenfassung

อีโรติก

ทะลุมิติ/ย้อนยุค/ย้อนเวลา

ความรักหวาน

เจ้าเสน่ห์

ราชวงศ์

มีชีวิตใหม่เป็นเพียงนางรองไร้ประโยชน์ แม้จะได้รับสมรสพระราชทานแต่ไม่ขอขัดขวางเส้นทางรักระหว่างพระนาง นางรองคนใหม่ขอใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยอย่างสงบสุข รอวันที่พระเอกจะไปปลูกต้นรักกับแม่นางเอกเท่านั้นพอ

Mehr anzeigen

Kapitel 1

บทที่ 1 ขอเป็นนางเอกไม่ได้หรือ (1)

スイートルームの中はめちゃくちゃだった。

温井海咲は全身の痛みを感じながら目を覚ました。

眉間を押さえつつ起き上がろうとしたとき、隣に横たわる背の高い男が目に入った。

彫りが深く、端正な顔立ちをしていた。

彼はまだぐっすり眠っていて、起きる気配はなかった。

海咲がベッドから身を起こすと、掛け布団が滑り落ち、彼女の白くてセクシーな肩にはいくつかの痕が残っていた。

ベッドを降りると、シーツには血の跡がくっきりと残っていた。

時計を見ると、出勤時間が迫っていたため、床に放り出されていたスーツを手に取り、彼女は慌ただしく身支度を整えた。

ストッキングはすでに破けていたので、それを丸めてゴミ箱に捨て、ヒールを履いた。

そのとき、部屋のドアをノックする音がした。

海咲は身だしなみを整え、凛とした秘書の顔に戻り、バッグを手にして部屋を出た。

入ってきたのは清純そうな若い女性だった。

彼女は海咲に呼ばれた。

それは葉野州平の好みのタイプだった。

「ベッドに横たわって、葉野社長が起きるのを待つだけでいいわ。それ以上は何も話さないで」と、海咲は言った。

そしてベッドの上で眠っている男に一瞬視線を向け、こみ上げてくる悲しみを押し殺し、ルームを後にした。

海咲は、昨夜州平とセックスをしたことを彼に知られたくなかった。

二人は結婚を隠し、三年経てば離婚できるという取り決めをしていた。

その間、二人の関係は一線を越えることは許されなかった。

彼女は州平の専属秘書として七年間、そして妻として三年間、彼の側に仕えてきた。

大学を卒業したその日から、彼女は彼のそばを離れたことがなかった。

しかし、二人の関係は上司と部下に過ぎないと警告されたのも、その日のことだった。

それは決して越えてはならない一線だった。

廊下の窓際に立ち、昨日の出来事を思い返していた彼女の耳に、彼がベッドで彼女を抱きしめながら「美音」と叫んだ声が響く。

胸に鈍い痛みが走った。

淡路美音は、州平の初恋の相手だった。

彼は海咲を美音の代わりとして扱ったのだ。

海咲は彼のことをよく知っていた。彼が彼女とのセックスを本当に望んでいたわけではないことも。

彼女だけが本気だったこの結婚は、もう終わらせる時が来たのだ。

昨夜の出来事を、この三年間の終わりだと思ったほうがいいのだ。

スマホを手に取ると、目に飛び込んできたニュースの見出しに心がざわめいた。「新星歌手・淡路美音、婚約者の為に帰国」

海咲は強くスマホを握りしめ、胸の中で切なさが溢れた。

なぜ州平が昨夜酔っ払っていたのか、そして彼女の腕の中で泣いていたのか、その理由がようやく分かった。

冷たい風に吹かれながら、彼女は苦笑いを浮かべ、スマホをしまい、バッグからタバコを取り出した。

タバコに火をつけ、細長い指で挟むと、白い煙が立ち上り、彼女の寂しげな顔をぼやけさせた。

その時、部下の森有紀が息を切らしながら駆け寄ってきた。「温井さん、葉野社長のスーツが届きました。今お持ちします」

海咲は遠い思いを振り払って有紀に顔を向けた。

「待って」と言いながら彼女を制し、海咲は周囲をさっと見回した。

有紀が足を止めた。「温井さん、他に何かご用でしょうか?」

「社長は青系が嫌いだから、黒系に変えて。ネクタイはチェック柄がいいわ。それから、シワにならないようにアイロンをかけ直して。社長はビニールの音が嫌いだから、透明の袋に入れないで、ハンガーにかけて届けなさい」海咲はまるで州平の専属執事のように、彼の些細な癖まで全て把握しており、これまで一度も間違えたことはなかった。

有紀は驚いた。彼女はここに来て三ヶ月、厳しい社長のご機嫌を伺うだけでも十分に怖いと感じていた。

今日も危うくトラブルに巻き込まれる寸前だった。

「温井さん、ありがとうございます!」有紀はすぐに服を取り替えに急いだ。

その時、スイートルームから怒声が聞こえてきた。「出て行け!」

女性の悲鳴も響いてきた。

間もなく、部屋のドアが開いた。

有紀が涙目で出てきて、しょんぼりとした様子で言った。

「温井さん、社長がお呼びです」

どうやら彼女は州平に酷く叱れたようだった。

海咲は開いたドアの先を見つめ、そして有紀に言った。「大丈夫、あなたは戻っていいわ」

彼女はタバコの吸い殻を灰皿に捨て、ゆっくりとスイートルームに入った。

ドアの前に立つと、部屋は散らかり放題で、州平の周りには物がごちゃごちゃと置かれていた。

例えば壊れたテーブルランプや、画面が割れたスマホが散らかっていた。

彼女が呼んだ女性は恐怖で固まっており、裸のままどこに立っていいのか分からずに怯えていた。

州平は不機嫌そうにベッドに座っていた。その鍛え抜かれた体は長年の運動で形作られたものだと一目で分かる。引き締まった胸と立った腹筋、外腹斜筋が掛け布団の下に見え隠れしていた。

彼は魅力的に見えたが、そのハンサムな顔は暗く沈み、ほとんど怒っているようだった。

海咲は一歩前に進み、倒れたテーブルランプを起こし、水を一杯注いでナイトテーブルに置いた。「社長、お目覚めの時間です。九時半から会議です」

州平は冷たい視線をあの女に向けた。

まるで信じられないようだった。

彼女はその視線に気づきながらも、「もう帰っていい」と女に告げた。

女はほっとした様子で、急いで服を手に取り、一歩も留まることなく部屋を後にした。

それでようやく部屋は静けさを取り戻した。

州平は顔をそらし、再び海咲の方に目を向けた。

海咲はいつものように彼の手に水を渡し、シャツをベッドの端にそっと置いた。「社長、お着替えをどうぞ」

州平の表情は曇り、不快感を隠さずに、冷たい声で言った。「昨夜はどこに行ってたんだ?」

海咲は一瞬戸惑った。まさか、自分が彼を見守っていなかったことが原因で、他の女にチャンスを与えてしまったと責められているのだろうか?美音に対して申し訳ない気持ちになったことを、彼が自分のせいにしているのだろうか?

彼女は冷静に答えた。「社長、酔った勢いでの出来事です。大人なんですから、あまり気にしないでください」

そのそっけない表情は、まるで「私が問題を解決するから、心配しないで」と言わんばかりだった。

だが、州平は彼女を鋭い目で見つめ続け、額の青筋が浮かび上がっていた。「もう一度聞く。昨夜はどこに行ってたんだ?」

海咲は少し緊張しながら、「最近担当している企画が立て込んでいて、ついオフィスで仮眠を取ってしまいました」と答えた。

彼女がそう言い終わると、州平は鼻で軽く笑い、冷ややかな表情を浮かべながらベッドから立ち上がり、体にバスタオルを巻きつけた。

海咲は彼の背中を見つめ、目が潤んできた。

彼はいつも彼女の前で体を隠していた。まるで彼女に見られることが嫌でたまらないかのように。

それは昨夜、美音として彼女を扱っていた時とはまるで違っていた。

気がつくと、州平はシャワーを浴び終え、全身鏡の前に立っていた。

海咲は近づいていき、いつものように彼のシャツのボタンを留め始めた。

彼は背がとても高く、188センチもあった。海咲の身長は168センチだったが、それでも彼にネクタイを結ぶには少し足りなかった。

彼は身をかがめようとはせず、冷淡で傲慢な表情を浮かべていた。まるで、自分が汚れていて美音に申し訳ないと、まだ怒りを抱えているかのようだった。

海咲は仕方なくつま先を伸ばし、ネクタイを彼の首に通した。

彼のネクタイを結ぶことに集中していると、突然、州平の温かい息が彼女の耳にかかり、彼の声がかすれた。「海咲、昨夜の女は君だろう?」

Erweitern
Nächstes Kapitel
Herunterladen

Aktuellstes Kapitel

Weitere Kapitel

Rezensionen

Nira Ho
Nira Ho
จบจริง สนุกด้วย แนะนำให้อ่านค่ะ
2025-04-27 11:01:38
0
0
Anray
Anray
จบจริง จบดี ฟินนน
2025-01-12 00:14:42
1
0
หลี่เว่ย
หลี่เว่ย
แย่มากค่ะ เคยซื้ออ่านหมดทุกบทนานแล้ว (๓๗ ตอน) พอจะวนกลับมาอ่านใหม่ ปรากฎว่า นิยายแต่ละบทแยกเป็น สองตอน (เป็น ๗๐ กว่าตอน) แล้วต้องมาจ่ายเหรียญ ปลดล๊อคตอนที่สองของแต่ละบทใหม่ แบบนี้เอาเปรียบผู้อ่านนะคะ
2026-01-13 13:04:00
0
0
73 Kapitel
บทที่ 1 ขอเป็นนางเอกไม่ได้หรือ (2)
"แม่หนู ตื่นเถิด ข้ามีเรื่องจะบอก" เสียงของชายชราดังขึ้นที่ข้างหูของมู่ฝานทำให้เปลือกตาที่ปิดสนิทอยู่ในตอนแรกค่อยๆเปิดขึ้นหญิงสาวหันมองรอบกายอย่างงุนงง บรรยากาศเต็มไปด้วยหมอกขาวขึ้นปกคลุมดูวังเวงน่ากลัว เบื้องหน้าของนางมีชายชราท่าทางใจดีผู้หนึ่งยืนอยู่"ท่านตาเป็นใครกัน" ถามเสียงห้วน มือบางควานหาดาบประจำตัวแต่ก็พบเพียงแค่ความว่างเปล่า"เดี๋ยวๆ ใจเย็นก่อน ข้าเป็นท่านเทพมาเพื่อมอบโอกาสสำคัญให้กับเจ้า"มู่ฝานได้ยินเช่นนั้นจึงมั่นใจได้ทันทีว่าตอนนี้นางได้สิ้นชีพไปแล้วจริงๆ และนางคาดว่าที่ตรงนี้ที่นางอยู่คงเป็นโลกของวิญญาณสินะ"โอกาส? โอกาสอะไรกัน""โอกาสในการมีชีวิตอีกครั้งของเจ้าอย่างไรเล่า""ท่านเทพจะปลุกให้ข้าฟื้นคืนชีพหรือ" ถามด้วยความตื่นเต้น นางยินดีเป็นอย่างยิ่งหากได้โอกาสนั้นกลับคืนมา"เปล่า ข้าทำให้เจ้าฟื้นคืนชีพไม่ได้หรอก ยามนี้ร่างของเจ้าถูกฝังลงในสุสานไปแล้ว หากเจ้าฟื้นคืนชีพขึ้นมา ผู้คนคงตกใจแตกกระเจิงไปทั้งเมือง"มู่ฝานทำหน้ายู่ ส่งเสียงชิออกมาเบาๆ "แล้วท่านเทพจะทำอย่างไร"ชายชราคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย ยกมือขึ้นปิดปากส่งเสียงกระแอมเบาๆ จากนั้นจึงเอ่ยต่อว่า"ข้าต้องบอกก่อนว่าเ
Mehr lesen
บทที่ 2 สมรสพระราชทาน (1)
ณ จวนสกุลสวี เมืองต้าเหลียง แคว้นฮั่นวันนี้คนสกุลสวียุ่งวุ่นวายเป็นการใหญ่ เมื่อจู่ๆไต้กงกงก็ถือพระราชโองการเข้ามาที่จวนสกุลสวี ทุกคนต่างรู้ดีว่ากำลังจะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างกับคนสกุลสวีเป็นแน่ และคนที่ดูจะกังวลเป็นพิเศษก็ไม่พ้นเป็นสวีฮูหยิน "ให้ข้าไปตามฝานฝานดีหรือไม่เจ้าคะท่านพี่" นางหันไปกระซิบถามสามีที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ใบหน้าคมของเขาเรียบเฉย ไม่บ่งบอกถึงอารมณ์ใด"ไม่ต้อง" เขากล่าวเสียงเรียบ เกิดเป็นคนต้องรู้หน้าที่ หากนางจะปล่อยให้ทุกคนรอคอยอยู่เช่นนี้ก็แล้วแต่นางเถิดหลี่อ้ายซีลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางปรายตามองค้อนประมุขของจวนไปหนหนึ่ง ลางทีก็แอบเบื่อหน่ายกับนิสัยเข้มงวดของเขายิ่งนัก"หมิงหมิงยืนดีๆสิ!" นางหันมาส่งเสียงดุให้กับคนที่ยืนอยู่ข้างๆที่กำลังขยับตัวยุกยิกไปมา ทางด้านสวีชางหมิงได้ยินเสียงดุของคนเป็นแม่พลันสะดุ้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยืดอกขึ้น ยืนอย่างสงบเสงี่ยมต่อไป"ต้องให้แม่บอกสอนกี่ครั้ง แม่เหนื่อยกับเจ้ามากแล้วนะ" หลี่อ้ายซีตำหนิบุตรชายเสียงแข็ง ส่ายหน้าไปมาอย่างระอา บุตรชายคนนี้ดื้อด้านยิ่งนัก "ท่านแม่ พี่สาวมาแล้วขอรับ" สวีชางหมิงรีบขัดขึ้น ก่อนที่จะโดนมารดาบ่
Mehr lesen
บทที่ 2 สมรสพระราชทาน (2)
"ท่านแม่ ข้าเพียงแค่ต้องแต่งงาน ข้ายังมีชีวิตอยู่ หาได้ไปสู้รบกับใครเสียหน่อยเจ้าค่ะ" สวีอี้ฝานไม่ได้รู้สึกกังวลต่อพระราชโองการของฮ่องเต้เลยแม้แต่น้อยเพราะแม้ว่าร่างนี้จะเป็นของสวีอี้ฝานก็จริง แต่ดวงวิญญาณกลับเป็นของมู่ฝานซึ่งท่านเทพได้พานางมาอยู่ในร่างนี้ หลังจากที่สวีอี้ฝานตัวจริงป่วยตายเพราะไข้ป่า ยามนี้นางมาอยู่ในร่างนี้ได้ราวเจ็ดวันแล้ว พบว่าการเป็นสวีอี้ฝานนั้นสุขสบายยิ่งนัก บิดาของนางเป็นถึงขุนนางขั้นสอง แม้จะเป็นคนเข้มงวดแต่ก็รักนางไม่น้อย ส่วนท่านแม่หลี่อ้ายซีก็รักและเอ็นดูนางอยู่มากทีเดียว ไม่นับรวมกับสวีชางหมิงน้องชายตัวแสบที่ถึงแม้จะชอบกวนโมโหอยู่บ่อยๆ แต่ก็สัมผัสได้ว่าเขาเป็นห่วงนางมากจริงๆนับว่าครอบครัวสกุลสวีเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมากทีเดียว ซ้ำพอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ นางยังถือโอกาสได้ใช้ชีวิตหรูหราอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ถึงแม้จะนอนตีพุงขลุกตัวอยู่บนที่นอนทั้งวันก็ไม่มีผู้ใดกล้าตำหนิ"แม่รู้ว่าลูกเพียงแค่ต้องแต่งงาน อันที่จริงแม่ควรจะดีใจเสียด้วยซ้ำที่ลูกแม่กำลังจะเป็นฝั่งเป็นฝา แต่แม่ทำใจไม่ได้จริงๆที่ลูกต้องแต่งงานกับท่านแม่ทัพเปา" หลี่อ้ายซีกล่าวเสียงสะอื้น ก่อนจะหันไป
Mehr lesen
บทที่ 3 นางรองช่วยนางเอก (1)
รถม้าคันใหญ่แล่นเข้ามาจอดอยู่ที่ตลาดติดกับทะเลสาบหานฟง แสงอาทิตย์ทอประกายลงมากระทบผิวน้ำ ส่องแสงประกายวิบวับราวกับอัญมณีล้ำค่า บรรยากาศร่มรื่นเย็นสบายจากสายลมแห่งวสันตฤดูมู่ฝานในร่างของสวีอี้ฝานก้าวลงมาจากรถม้า ดวงตากวางกวาดมองไปรอบๆอย่างมีความสุข แม้นางจะเป็นคนแคว้นฮั่น แต่ไม่เคยได้มาแวะเวียนเดินเล่นซื้อของเช่นนี้มาก่อน นางเป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ถูกเฉียวกุ้ยเฟยพระมารดาของหวางจื่อชางอ๋องทรงเก็บมาเลี้ยงด้วยความเวทนา ทว่าแม้จะเป็นสตรีตัวเล็กบอบบางแต่เรื่องการต่อสู้ไม่แพ้บุรุษใด เมื่อโตขึ้นจึงถูกพาเข้าไปประจำที่หน่วยองครักษ์อวี่หลิน ฉายาหน่วยม้าบิน หน่วยราชองครักษ์ที่ถวายการอารักขาใกล้ชิดของเชื้อพระวงศ์ มู่ฝานฝึกปรือวิชาฝีมือจนผ่านการคัดเลือกได้รับตำแหน่งองครักษ์เงาประจำตัวของหวางจื่อชางอ๋อง นางอยู่รับใช้ข้างกายเขามาหลายปี ไม่เคยทำหน้าที่ขาดตกบกพร่องจนกระทั่งวาระสุดท้ายมาถึง"คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ" เสียงของหลิงหลิงบ่าวรับใช้คนสนิทข้างกายของสวีอี้ฝานดังขึ้นทำให้เจ้าตัวหลุดจากภวังค์ความคิด"มีอะไรหรือ" สวีอี้ฝานผินหน้ากลับมามองไปยังบ่าวรับใช้ข้างกายด้วยความงุนงง"คุณหนูคิดอะไรอยู่หรือเจ้าคะ
Mehr lesen
บทที่ 3 นางรองช่วยนางเอก (2)
"อย่าทำร้ายคุณหนูของข้านะ" เจียถงรีบก้าวเข้ามาขวาง แต่กลับถูกชายร่างใหญ่ผลักจนล้มคะมำไปกองอยู่บนพื้นปั่ก!ทว่าก่อนจะก้าวถึงตัวของหยวนเสี่ยวกลับมีรองเท้าผ้าแพรเนื้อดีสีม่วงอ่อนลอยละลิ่วมากระแทกศีรษะของเขาเสียก่อน"ผู้ใดกัน!" ชายผู้นั้นแผดเสียงกร้าวด้วยความโกรธ มองรองเท้าคู่เล็กในมือด้วยความหงุดหงิดปนอับอายนี่มันรองเท้าของสตรีชัดๆ!"ของข้าเอง" สวีอี้ฝานก้าวเข้าไปยืนตรงกลางของวงสนทนา โดยมีสายตาของหยวนเสี่ยวหงมองคนมาใหม่ด้วยความประหลาดใจ"คุณหนูสวีอี้ฝาน" นางเคยเห็นสวีอี้ฝานตามงานสังคมประปรายทว่าไม่เคยพูดคุยกันเป็นส่วนตัว "แม่นางโยนรองเท้าใส่ศีรษะของข้าหรือ" เขาถามเสียงแข็งกระด้าง กวักมือเรียกชายอีกสองคนให้เดินเข้ามาล้อมตัวของสวีอี้ฝานเอาไว้"เปล่าเสียหน่อย จู่ๆรองเท้าของข้าก็ดันหลุดไปโดนหัวของพวกท่านเอง หากไม่เชื่อก็ดูนี่สิ" กล่าวพลางยกเท้าอีกข้างขึ้นมาอย่างแรงจนรองเท้าผ้าแพรสีม่วงอ่อนที่ยังติดอยู่ที่ข้อเท้าของนางลอยละลิ่วไปกระแทกใบหน้าของชายอีกคนเข้าเต็มเปา"ไม่ใช่แล้ว แม่นางจงใจทำร้ายพวกข้า!" "อ้อ งั้นหรือ คงเป็นเพราะใบหน้าและนิสัยของพวกท่านมันรบกวนบาทาของข้ามากกระมัง" สวีอี้ฝานเม้
Mehr lesen
บทที่ 4 นางรองแอบเจ้าเล่ห์ (1)
"คุณหนูเจ้าขากลับกันเถิดเจ้าค่ะ หาไม่นายท่านกับฮูหยินเป็นห่วงเอาได้นะเจ้าคะ" เจียถงกระซิบข้างหูเจ้านายสาว หยวนเสี่ยวหงจึงพยักหน้ารับ แม้จะรู้สึกเสียดายที่ยังไม่ทันได้พูดคุยกับท่านแม่ทัพเปาอี้ส่วงบุรุษที่แอบปลื้มมานานให้มากกว่านี้ แต่เพราะนางออกมาข้างนอกนานแล้ว หากไม่รีบกลับไปท่านพ่อกับท่านแม่คงจะเป็นห่วงไม่น้อย "ข้าคงต้องขอตัวกลับก่อน ลาก่อนนะเจ้าคะท่านแม่ทัพ คุณหนูสวีอี้ฝาน" หญิงสาวระบายยิ้มหวานให้กับทุกคน ท่าทางอ่อนหวานงดงามจนทำให้ใครหลายคนยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว เว้นเสียแต่เปาอี้ส่วงที่ยังทำหน้านิ่งตีหน้าขรึมอยู่เช่นเดิม "ไม่มีอะไรแล้วเราก็กลับกันดีกว่าหลิงหลิง" สวีอี้ฝานรับรองเท้าผ้าแพรจากมือหลิงหลิงมาสวมกลับคืนก่อนจะหันไปกล่าวคำลากับคนตัวโต จากนั้นก็เดินจากไปทันที แต่เมื่อเดินมาถึงรถม้าก็เห็นสีหน้าเลิ่กลั่กของพลขับรถม้า ก่อนจะหันไปเห็นล้อรถข้างหน้าทั้งสองข้างแบนราบไปกับพื้นราวกับเป็นชิ้นส่วนเดียวกัน "เอาอย่างไรดีเจ้าคะคุณหนู ล้อแบนราบเช่นนี้คงนั่งรถม้ากลับจวนไม่ได้แล้ว" หลิงหลิงทอดถอนลมหายใจออกมาด้วยความกลัดกลุ้ม ยามนี้แดดเปรี้ยงยิ่งนัก ร้อนจนแสบไปทั่วทั้งผิวกาย "จะทำอย่างไรได้ล
Mehr lesen
บทที่ 4 นางรองแอบเจ้าเล่ห์ (2)
คำตอบของเขาทำให้คนฟังหมดอารมณ์จะถาม นอกจากเขาจะไม่วางแผนอนาคตของเขาและนางแล้ว ดูเหมือนว่าในสายตาของเขาจะมองนางเป็นเหมือนภาระของเขาเสียด้วยซ้ำไปสวีอี้ฝานเบ้ปากใส่คนตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ เอาเถิด... เขาจะคิดอย่างไรก็ช่าง ในเมื่อไม่ช้าหรือเร็ว สุดท้ายทั้งเขาและนางก็ต้องแยกจากกันไปอยู่ดีครึ่ก!รถม้าคันใหญ่เซถลาหลังจากเผชิญหน้ากับหลุมขนาดใหญ่ ทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างในโงนเงนเซถลามาอีกฝั่งตามแรงเหวี่ยง"อ๊ะ!" หญิงสาวร้องเสียงหลง ร่างบางถลาไปข้างหน้าฝั่งตรงข้ามของตน มือบางรีบยื่นไปดันผนังรถม้าเอาไว้ก่อนที่ใบหน้าของนางจะกระแทกเข้ากับใบหน้าคมคายของเปาอี้ส่วงดวงตาคู่งามกะพริบถี่ หัวใจเต้นแรงราวจะหลุดออกมานอกอก เมื่อเห็นว่าใบหน้าของนางอยู่ห่างจากเขาเพียงแค่คืบ การได้อยู่ใกล้กันเช่นนี้ทำให้นึกถึงเรื่องราวเมื่อครั้งที่ยังเป็นมู่ฝาน ในวันที่นางเสียสละชีพปกป้องเขาเพราะความเข้าใจผิด นางเห็นเขามองสบตากับนางราวกับคนไม่ได้ตาบอดหรือเขาอาจจะโกหก...เมื่อคิดได้เช่นนั้นนางจึงขยับเข้าไปใช้สายตาจ้องเขม็งเข้าไปในดวงตาของเขา พลางเอียงคอมองด้วยความสงสัยราวกับกำลังค้นหาความจริงบางอย่าง แต่เมื่อเห็นว่าเปาอี้ส่ว
Mehr lesen
บทที่ 5 หญิงงามไร้ประโยชน์ (1)
หลังจากที่หยางฮ่องเต้ทรงออกพระราชโองการประทานสมรสพระราชทานให้เปาอี้ส่วงและสวีอี้ฝาน ชาวเมืองต่างพากันตื่นเต้นในงานมงคลที่กำลังจะมาถึงอีกในไม่ช้านี้ ทุกคนล้วนพูดเป็นเสียงเดียวกันถึงบ่าวสาวคู่นี้ว่า 'เสียดายเจ้าบ่าวยิ่งนัก' ด้วยตัวเจ้าบ่าวเป็นถึงแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฮั่น ผู้เปี่ยมไปด้วยความสามารถ อีกทั้งยังหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพเซียน แม้จะสูญเสียการมองเห็นไปจากการรบทัพจับศึกเมื่อสองปีก่อน แต่ไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาของเขาลดน้อยลงเลย ทุกอย่างล้วนดูดีไปเสียหมด ติดอยู่อย่างเดียวคือเจ้าสาว แม้นางจะเป็นสตรีที่มาจากชาติตระกูลสูงส่ง หน้าตางดงามไม่เป็นสองรองผู้ใด ทว่ากลับทำตัวไร้ประโยชน์ วันๆ เอาแต่แต่งตัวทาเครื่องประทินโฉมเดินกรีดกรายไปมา ทำให้ไม่ค่อยมีผู้ใดอยากคบค้าสมาคมด้วยเท่าใดนัก สวีอี้ฝานหาได้สนใจคำวิจารณ์จากผู้อื่นไม่ หลังจากที่สวีชางหมิงน้องชายนำเรื่องนี้มาเล่าให้นางฟัง นางได้แต่ส่งเสียงหัวเราะด้วยความขบขัน ก็แล้วจะทำไมกันเล่า มีเงินซะอย่าง ท่านพ่อท่านแม่ของนางยังไม่บ่นสักคำ แล้วคนพูดเป็นผู้ใดกัน เหตุใดนางจะต้องใส่ใจด้วยล่ะ เวลาผ่านไปหนึ่งเดือน ในที่สุดงานมงคลก็มาถึง ขบวนเกี้ยวเจ้าสา
Mehr lesen
บทที่ 5 หญิงงามไร้ประโยชน์ (2)
เมื่อตะวันลาลับขอบฟ้า ความมืดเข้ามาเยือน เป็นเวลาที่เปาอี้ส่วงเดินกลับมาที่ห้องหอ ก่อนจากมาเขาได้กำชับเสียงหนักแน่น ไม่ให้มีการก่อกวนห้องหอ เขาไม่ชอบเสียเวลากับเรื่องไร้สาระพรรค์นั้น กว่าจะผ่านพ้นพิธีการต่างๆมาได้ก็เหนื่อยล้าเต็มทีแล้วแอ๊ด!เสียงบานประตูถูกผลักให้เปิดออก ขายาวก้าวเดินเข้าไปข้างใน ภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบสงัด แสงจากตะเกียงที่ส่องให้ความสว่างไสวทำให้มองเห็นร่างบางที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงกว้างลมหายใจของนางผ่อนเข้าออกบ่งบอกว่ากำลังหลับสนิท เปาอี้ส่วงคิดว่าวันนี้เจ้าสาวของเขาคงจะเหน็ดเหนื่อยมิใช่น้อย ชายหนุ่มสาวเท้าเดินมาหยุดอยู่ที่ปลายเตียง ชะโงกหน้าไปมองคนที่นอนหลับอย่างสบายอารมณ์อย่างพินิจพิเคราะห์ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มองนางในระยะประชิดเต็มสองตา ทำให้เขาได้รู้ว่าเจ้าสาวของเขางดงามสมคำร่ำลือจริงๆทว่า งดงามแล้วอย่างไรเล่า... กิตติศัพท์ของสวีอี้ฝาน ใครๆต่างก็รู้ดีว่านางมีดีแค่เป็นสตรีหน้าตางดงาม เกิดในชาติตระกูลสูงส่งก็เท่านั้น"หญิงงามไร้ประโยชน์" กล่าวอย่างเย้ยหยัน หารู้ไม่ว่าวาจาของตนนั้นทำให้ใครบางคนที่นอนหลับอยู่ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกรุ่นโกรธไร้ประโยชน
Mehr lesen
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status