LOGINมีชีวิตใหม่เป็นเพียงนางรองไร้ประโยชน์ แม้จะได้รับสมรสพระราชทานแต่ไม่ขอขัดขวางเส้นทางรักระหว่างพระนาง นางรองคนใหม่ขอใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยอย่างสงบสุข รอวันที่พระเอกจะไปปลูกต้นรักกับแม่นางเอกเท่านั้นพอ
View More_ No fue mi intención que sucediera, Prudence. ¡Lo juro!
_ ¡No quisiste que sucediera! No quisiste poner tu... _ Mis palabras se desmoronan con mis sollozos. Apenas puedo ver la cara de Abraham a través de mis lágrimas. Lágrimas que no han parado desde que corrí a mi dormitorio hoy temprano. Lágrimas que han dejado mi piel en carne viva y tirante. Y cada vez que creo que estoy llorando, la imagen de Abraham y ella parpadea dentro de mi cabeza y una nueva ola golpea. Me limpio la nariz que gotea contra la manga de mi sudadera. Estoy mucho más allá del punto de preocuparme por cómo me veo.
_ ¿Quién es ella, de todos modos?
_Nadie importante.
Se seca las lágrimas con la palma de la mano y luego alcanza mi cara, ahuecando mis mejillas.
_ Eres toda mi vida. Siempre has sido toda mi vida. ¡Siempre! ¿Lo sabes bien? ¡Dime que lo sabes!
Trago saliva contra el nudo agudo alojado en mi garganta, pero no se mueve. Yo sabía eso. Hasta hoy.
_ Entonces, ¿por qué me rompes el corazón?
Su hermoso rostro se estremece como si lo hubiera abofeteado. Algo que desearía tener el valor de hacer.
_ No se suponía que te enteraras ¡Ay dios mío!
_ ¿Eso lo hace mejor?
_ No, eso no es lo que estoy diciendo.
Él cuelga la cabeza por un momento.
_ Mira, nos vamos a casar el próximo año y luego seremos solos tú y yo. Hemos sido solo tú y yo durante todos estos años. Y, _ traga, vacila, _esto es algo en lo que he estado pensando. Mucho últimamente.
_ ¿Sobre engañarme?
_ ¡No! Acerca de, ya sabes…_ Él se estremece _Sexo.
_ De eso se trata todo esto? ¿Por qué no me lo dijiste? Quisiera…
_ No, Prudence.
El rostro de Abraham es de repente severo.
_ Tú y yo, lo estamos haciendo de la manera correcta al esperar hasta que seamos marido y mujer. Eres tan inocente. Muy pura.
Se inclina hacia adelante, presionando su frente contra la mía.
_ Significa todo para mí que me des eso en nuestra noche de bodas. Pero…— una mirada tímida se apodera de su rostro— Soy un chico. Es diferente para mí.
_ ¿Cómo es diferente? ¿Quién es esta persona sentada frente a mí?
_ ¡Porque somos débiles! Esto es algo que necesito hacer. Necesito sacar esto de mi sistema, o tengo miedo de cometer un error en el camino, cuando realmente importa. Confía en mí esta vez. No querrás que me desvíe más adelante, cuando tengamos hijos, ¿verdad?
Estoy escuchando, pero no estoy creyendo estas palabras que salen de la boca de Abraham.
_ ¿Así que vamos a romper?
_No.
Él frunce el ceño.
_ No exactamente. Nos estamos tomando un pequeño respiro, ¿de acuerdo? Sólo hasta que pueda poner mi cabeza en orden. Pero estamos destinados a ser, tú y yo _ Aparta mechones de pelo de mi cara, como lo ha hecho mil veces _ Volveré a ti. Lo Prometo.
Estoy tan enojada y dolida que ya ni siquiera puedo enfrentarlo, así que fijo mis ojos en el pequeño anillo de promesa de la máquina de chicles que me dio en mi decimosexto cumpleaños, mis sollozos ahogan el resto de sus palabras.
PRESENTE
_ Mira directamente a la cámara cuando respondas las preguntas _ Ordena la mujer, sus fríos iris azules perforan detrás de un par de modernos anteojos con montura de carey. Entre eso, su moño rubio miel, el traje de negocios negro ajustado y los tacones de cuatro pulgadas, podría pasar por una de esas bibliotecarias/strippers en lugar de una reclutadora corporativa. Me ajusto mis prácticos anteojos redondos con armazón de alambre dorado _De acuerdo. Ella prepara el iPhone sentado en el soporte para grabar mientras yo me muevo nerviosamente en mi taburete, metiendo mechones rebeldes de mi cabello pelirrojo detrás de mi oreja y alisando las arrugas de mi camisa. No vine vestida para una entrevista grabada en video. Pensé que esta feria de trabajo sería como cualquier otra; Paseaba por algunas cabinas básicas, recopilaba algunos folletos y hablaba con representantes que querían estar en cualquier lugar menos en una biblioteca de Chicago un sábado. En su mayor parte, eso es lo que es. Pero el stand de Star Hotel es diferente. Es tres veces más grande que los demás, con reclutadores elegantemente vestidos y una estación de entrevistas en el sitio detrás de una pantalla, para ayudar a acelerar el proceso de contratación para aquellos que cumplen con los criterios básicos. Y la única razón por la que hice los criterios básicos es porque mentí en la solicitud en papel que llené hace veinte minutos. Ahora estoy petrificada de que me atrapen.
_Nombre completo, por favor.
Siempre he odiado estar frente a la cámara. Me aclaro la garganta nerviosamente.
_ Prudence Rose White. Pero mis amigos me llaman Prue —me apresuro a añadir _ Mi mamá me llama Prudence, y todos los demás en mi ciudad natal me llaman Prudence por mi mamá. nunca me ha gustado _ La entrevistadora tiene cara de piedra. A ella no le importa como prefieran llamarme, pero mis nervios me hacen hablar de más._ ¿El puesto que estás solicitando?
_ ¿Mantenimiento al aire libre y paisajismo? Creo que ese era el título oficial en el formulario de solicitud.
_ Y describa su experiencia que será invaluable para nosotros, Prudence.
_ Es Prue _ Fuerzo mi mayor sonrisa y espero que mi molestia no se muestre en el video cuando lo reproduzcan más tarde _ Por supuesto. Bueno, en primer lugar, me encanta el aire libre. Crecí en una granja y he pasado años empacando heno, tirando sacos de grano y acarreando cubos de agua para los animales. Así que no te preocupes, soy bastante fuerte. La gente no cree que lo soy. Mi corta estatura de cinco pies y cinco es engañosa, pero una mirada a mi cuerpo en pantalones cortos y una camiseta sin mangas dará fe de que soy femenina pero perfeccionada con los músculos de los largos días en la granja White _Ya proporcioné toda esta información en el formulario de solicitud escrito a mano, pero supongo que también quieren la versión en vivo _ Dirigí mi propia empresa de paisajismo durante cinco años, operando desde Greenbank, Pensilvania, manteniendo propiedades comerciales con excelencia _ He estado arrancando dientes de león y cortando hierba alrededor de mi pueblito todos los veranos desde que tenía catorce años. Llamar a lo que hago “paisajismo” es una farsa. Pero si me consigue este trabajo, muy lejos de mi vida, diré cualquier cosa.
_ ¿Alguna de estas propiedades eran hoteles?
_ Sí _ Nunca digas “no” en una entrevista. Siempre encuentra una manera de convertirlo en un sí.
_ Por favor, cuénteme sobre estos hoteles.
"ฝานฝานข้าหิวแล้วรีบไปกินข้าวกันเถิด" เขากล่าวเสียงสั่นก่อนรีบสาวเท้าเดินออกมาจากห้อง สวีอี้ฝานทำหน้ามุ่ยอย่างไม่เข้าใจนัก เขาไม่ต้องการนางแล้วหรือ ไยถึงทำท่าทางรังเกียจไม่อยากแตะต้องตัวนางเช่นนั้นเล่าทว่านางยังไม่ยอมแพ้ง่ายๆ สวีอี้ฝานรีบก้าวยาวๆตามสามี จับมือหนาของเขาเอาไว้และเดินไปตรงระเบียงหน้าหอนอนที่มีโต๊ะกลมวางอยู่ บนโต๊ะถูกจุดด้วยเทียนเล่มเล็กให้ความสว่างไสวอย่างสลัวๆ ที่ตรงนี้บรรยากาศดีสามารถมองเห็นวิวของสวนอุทยานในตอนกลางคืนได้อย่างชัดเจน"ท่านพี่นั่งก่อนเจ้าค่ะ" หญิงสาวผายมือให้เขาอย่างเชื้อเชิญ เมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งลงแล้ว นางจึงเดินกรีดกรายไปนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของเขา"วันนี้เป็นวันพิเศษอะไรหรือเปล่า" เปาอี้ส่วงถามด้วยความสงสัย มองบรรยากาศรอบกายด้วยความสับสน วันนี้หาใช่วันเกิด หรือวันครบรอบแต่งงานของเขาและนาง เหตุใดนางถึงทำเหมือนว่าวันนี้มันเป็นวันพิเศษ"ถ้าไม่ใช่วันพิเศษข้าจะกินข้าวกับท่านพี่ด้วยบรรยากาศแบบนี้ไม่ได้หรือเจ้าคะ" มือบางเท้าคางจดจ้องไปยังคนตัวโตตาแป๋ว ท่าทางน่ารักน่าชังจนทำให้คนมองใจสั่นสะท้าน"แน่นอนว่าย่อมได้ ฝานฝานก็รู้ว่าข้าตามใจเจ้าเสมอ" ชายหนุ่มเ
หลายเดือนต่อมาสวีอี้ฝานได้ให้กำเนิดบุตรชายฝาแฝดแก่เปาอี้ส่วง สร้างความปีติยินดีให้แก่คนสกุลเปาและคนสกุลสวีอย่างมาก เจ็ดวันหลังจากที่เจ้าก้อนแป้งคลอด สวีอี้ฝานก็ได้รับของขวัญที่ถูกส่งมาจากหวางจื่อชางอ๋อง นับตั้งแต่ที่เขาจากไปท่องยุทธภพ นางก็ไม่ได้พบเจอกับเขาอีกเลย เปาอี้ส่วงจัดการเปิดห่อของขวัญอย่างระมัดระวังพบว่ามันคือป้ายหยกสลักลวดลายมงคลหาใช่สิ่งของที่ใช้เกี้ยวสตรีอย่างที่เขานึกกลัวจึงค่อยโล่งใจไปบ้าง แม้ตัวของหวางจื่อชางอ๋องจะจากไป แต่เปาอี้ส่วงรู้ว่าอย่างไรเสียคนผู้นั้นไม่มีทางตัดใจจากสวีอี้ฝานได้โดยง่าย เขาจึงยังมีความหวาดระแวงเกรงว่าหวางจื่อชางอ๋องจะกลับมาแย่งชิงสวีอี้ฝานไปจากเขาอยู่ ยามนี้เจ้าเด็กแฝดทั้งสองคนอายุได้หนึ่งหนาวแล้ว เป็นเด็กอ้วนท้วนรูปร่างแข็งแรง พวกเขามีชื่อว่าเปาอี้เฉิงและเปาอี้หาน ยิ่งโตขึ้นก็ยิ่งได้เห็นพัฒนาการทางด้านหน้าตาทำให้ได้รู้ว่าเด็กๆทั้งสองคนถอดแบบจากคนเป็นพ่อแม่มาคนละครึ่ง ดูเป็นความแตกต่างที่สร้างสรรค์กันอย่างลงตัว คนที่ดูจะดีใจพอๆกับเปาอี้ส่วงที่เจ้าก้อนแป้งทั้งสองได้ถือกำเนิดขึ้นดูจะไม่พ้นเป็นฮูหยินผู้เฒ่า นับตั้งแต่ตอนที่เด็กๆเกิดมาจนถึงตอนนี้
"ว้าย! ฝานฝานขึ้นไปทำอะไรบนนั้นรีบลงมาเถิด เดี๋ยวจะตกลงมานะ อันตรายจริงๆ!""ไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะท่านย่า แต่ก่อนข้าเคยขึ้นไปสูงกว่านี้ด้วยซ้ำ" หญิงสาวตอบอย่างไม่สะทกสะท้านกับท่าทีตกใจของจางเข่อซินยามนี้ความสัมพันธ์ของคนสกุลสวีกับฮูหยินผู้เฒ่าดีขึ้นมาก นับว่าเปลี่ยนจากหลังมือเป็นหน้ามือเลยทีเดียว ยิ่งเมื่อฮูหยินผู้เฒ่ารู้ว่ายามนี้สวีอี้ฝานกำลังตั้งครรภ์ นางรู้สึกดีใจจนร้องไห้ออกมา หากเจ้าก้อนแป้งเกิด นางก็จะกลายเป็นท่านทวด เมื่อนึกถึงเจ้าก้อนกลมที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของคนสกุลเปาส่วนหนึ่งก็ยิ่งรู้สึกปลื้มอกปลื้มใจ นางมักจะสรรหาของกินอร่อยๆหรือยาบำรุงชั้นเลิศมาให้สวีอี้ฝานอยู่เสมอ ดูเหมือนว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะยินดียิ่งกว่าคนเป็นแม่อย่างนางเสียอีก"ตายแล้ว! หนิงเชา ข้าจะทำอย่างไรดี หากฝานฝานตกลงมาหลานข้าคงไม่รอดแน่ โอย" ร่างบางของจางเข่อซินถึงกับซวนเซทำท่าจะล้มลง ยิ่งได้เห็นตอนที่สวีอี้ฝานกระโดดขึ้นเกาะลำต้นไม้ใหญ่สลับต้นกันไปมา นางก็รู้สึกใจสั่นราวกับจะหลุดออกมานอกอก ห่วงทั้งเจ้าก้อนกลมที่อยู่ในท้องและแม่ของเจ้าก้อนกลมที่ดูจะดื้อรั้นมากเหลือเกินทว่าเพียงแค่ชั่วอึดใจเดียวก็มีสายลมพัดวูบผ่าน
ยามนี้สวีอี้ฝานตั้งครรภ์ได้หกเดือนแล้ว หน้าท้องกลมนูนขยายใหญ่ออกมาให้เห็นอย่างเด่นชัด ตอนที่ส่องกระจกทองเหลืองนางได้แต่ทอดถอนลมหายใจออกมาเบาๆ ไม่นึกเลยว่าการตั้งครรภ์ช่างลำบากยากเข็ญยิ่งนัก นอกจากรูปร่างที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างมากแล้ว เวลาจะเดิน นั่งหรือนอนก็ไม่รวดเร็วเหมือนเมื่อก่อน ดีแต่ว่าเมื่ออายุครรภ์มากขึ้น อาการแพ้ท้องที่มีค่อยๆทุเลาลงไปมากแล้ว จากเดิมที่มักจะคลื่นเหียนเวลาที่ได้กลิ่นอาหาร แต่ตอนนี้นางกลับเจริญอาหารมากกว่าเดิม เพราะตอนนี้กำลังตั้งครรภ์ เปาอี้ส่วงจึงสั่งห้ามไม่ให้นางออกไปข้างนอกโดยที่ไม่มีเขาไปด้วย ทุกๆวันสวีอี้ฝานจึงได้แต่นั่งๆนอนๆอยู่ที่จวนสกุลเปาอย่างเบื่อหน่าย ยังดีที่ว่าหลี่อ้ายซีผู้เป็นมารดากับสวีหยางโปผู้เป็นบิดามักจะแวะเวียนมาเยี่ยมนางอยู่บ่อยๆ "ฮูหยินเจ้าขา ผลไม้มาแล้วเจ้าค่ะ" หลิงหลิงเดินเข้ามาพร้อมกับสาวใช้ในมือถือถาดใส่อาหารเข้ามาวางไว้ที่โต๊ะกลม สวีอี้ฝานที่นอนเล่นอยู่บนเตียงค่อยๆหยัดกายลุกขึ้น "หลิงหลิงเอามาให้ข้าที่เตียง" นางเอ่ย หลิงหลิงจึงรีบยกมาให้ตามคำบอก ร่างบางกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง บนตักวางถาดใส่ผลไม้พลางหยิบมันเข้าปาก ทว่ากินไปได้
"ฮูหยินผู้เฒ่าทำกับเจ้าถึงเพียงนี้จะให้พ่อใจเย็นได้อย่างไรกัน" ลูกๆทั้งสองคนเปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของเขา หากเห็นลูกเจ็บปวดคนเป็นพ่อแม่ย่อมเจ็บปวดมากกว่า"เปล่าเจ้าค่ะ แต่ท่านพ่อเจ้าขา บุตรสาวของท่านโตแล้วนะเจ้าคะ อีกทั้งยังแต่งงานแล้วด้วย เรื่องนี้ให้ข้าจัดการเองเถิดนะเจ้าคะ" สวีอี้ฝานปรี่เข้ามากอ
"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าเพียงแค่ลองสอบถามดูเท่านั้น เถ้าแก่ข้าเอาลายเดิมที่ข้าเคยบอกท่านไว้ก็แล้วกัน""ขอรับฮูหยิน" เถ้าแก่เจ้าของร้านรีบกุลีกุจอรับม้วนผ้าไป หลังจากนัดแนะวันเวลารับของเสร็จเรียบร้อยแล้ว สวีอี้ฝานจึงได้ขอตัวกลับทว่าเดินออกมาจากร้านได้เพียงสามก้าว หญิงสาวก็ต้องหยุดฝีเท้าลง เพราะมีใครบา
"ข้าเพิ่งรู้ว่าเจ้าอยากจะหย่ากับข้าใจจะขาด""ใครพูดกัน""เจ้าบอกกับท่านย่าว่าหากข้ายอมหย่ากับเจ้า เจ้าก็จะหย่ากับข้า มันง่ายขนาดนั้นเลยหรือ" ดวงตาคมอัดแน่นเต็มไปด้วยความโกรธระคนน้อยใจ ไม่นึกเลยว่าคนที่เพิ่งร่วมเตียงกันมาหมาดๆจะมีความคิดอยากจะหย่ากับเขาทุกลมหายใจ"อ้าว ก็ในเมื่อท่านพี่ต้องการจะหย่าก
"ท่านย่าขอหลานคุยกับท่านตามลำพังได้หรือไม่ขอรับ"ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า "ได้สิ""ข้าปล่อยให้ท่านย่ากับพี่ชายเปาคุยกันตามลำพังดีกว่าเจ้าค่ะ" หยวนเสี่ยวหงลุกขึ้นส่งยิ้มหวานให้กับทุกคน"เช่นนั้นข้าจะไปส่งคุณหนูขึ้นรถม้า" สวีอี้ฝานลุกขึ้นทำหน้าที่ของเจ้าของบ้านที่ดี หยวนเสี


















reviews