Novel & Cerita วัยรุ่น

“ห่างกันสักพักมันเหมือนคำบอกเลิกเลยนะ” “มันอาจจะเหมือนคำบอกเลิก แต่สำหรับบางคนเขาก็แค่ต้องการเวลาจริงๆค่ะ” “ก็ได้ครับ ห่างกันสักพักก็ได้” “ขอบคุณนะคะที่เข้าใจโย” “แต่รู้เอาไว้ด้วย” ชายหนุ่มพูดแล้วหยุดเอาไว้แค่นั้นก่อนจะยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้กับใบหน้าหวานแล้วพูดต่อ “พี่ไม่มีวันเลิกกับโย”

ถึงผมจะร้ายกาจกับคนทั้งโลก แต่จะอ่อนโยนและเป็นของพี่แค่คนเดียว (ลูกชายสงครามและพลอยใส จากเรื่องก็แค่ผมตกหลุมรักคุณ)

เมื่อผมบังเอิญได้ค้นพบความลับ จากบล็อกเสียวในเวบสวิงของคนขับรถ แต่รูปประกอบที่มาลงเป็นรูปแฟนผม ความเสียวจากการเป็นผู้ชมจึงเกิดขึ้น

ก็แค่นางบำเรอ จะให้เขาแคร์ ก็หวังสูงเกินไป กฎของนางบำเรอคือ ห้ามหลงรักลูกค้า แต่เธอกลับรักเขาไปแล้วทั้งใจ

“มีผัวใหม่แล้วหรือยังครับ” “หมอก!!” “นี่เป็นคำถาม กำลังสัมภาษณ์อยู่ เพราะงั้น...ก็ช่วยตอบด้วยครับ”

เขาขีดเส้นกั้น ให้สถานะเธอเป็นแค่ ‘น้องสาว’ ทว่าเธอกลับคิดกับเขา มากกว่าคำว่า ‘พี่ชาย’ เมื่อลูกสาวเพื่อนสนิทของผู้เป็นแม่ใฝ่ฝันอยากเข้าเรียนมหาวิทยาลัยคณะเดียวกัน ทำให้ “พัตเตอร์” หนุ่มหล่อสาขาวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ปี 2 ต้องมารับบทพี่ชายจำเป็น แต่ทว่า “ไอติม” นักเรียนชั้นมัธยมปลาย สาวสวยใบหน้าจิ้มลิ้ม กลับหมายมั่นว่าจะจีบพี่ชายคนนี้เป็นแฟนให้ได้ คนที่ไม่เคยสนใจเรื่องความรัก แต่กลับมียัยเตี้ยมาคอยวนเวียนอยู่ใกล้ ๆ จะยังคิดกับเธอแค่น้องสาวแน่หรือ ----- นิยายเรื่องนี้ จัดอยู่ในเซต "ตระกูล เดอคามีย์" มีด้วยกันทั้งหมด 3 เรื่องนะคะ สนุก ครบรส ไม่มีนอกกายนอกใจ 1. แค่เด็กเลี้ยงของมาคัส (มาคัสxพระพาย) รุ่นพ่อแม่ 2. อ่อยรักพี่พัตเตอร์ (พัตเตอร์xไอติม) 3. สัมพันธ์ลับของมายู (โปรดxมายู) พี่สาวฝาแฝดของพัตเตอร์

ข้าวหอม เผลอเมาแล้วอ้อน ธีร์ พี่ชายข้างบ้านที่แอบรักมาตลอด จนเขาห้ามตัวเองไม่ไหวเผลอก้าวข้ามเส้น พอตื่นมาเขาบอกจะรับผิดชอบ แต่ยังไม่ทันตอบตกลงก็ดันได้ยินเขาพูดกับดาวมหาลัยว่า 'เธอก็เป็นแค่น้องสาวข้างบ้าน'

“โต้งชอบมิริน” “มิรินขอบใจนะที่โต้งมีความรู้สึกดีๆ ให้ แต่ว่าเราเป็นพี่น้องกันดีกว่าเนอะ” คำพูดฟังดูดีแต่ผมกลับไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด “ทำไม" “จะต้องให้พูดตรงๆ ใช่ไหมถึงจะเข้าใจ” “ก็พูดมาดิ” ผมเริ่มขึ้นเสียงใส่ “โต้งยังเด็กเกินไป แค่นี้ยังควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้เลย หัดใจเย็นซะบ้าง” เหตุผลแค่นี้เองเหรอ ห่างกันแค่ปีเดียวมันจะอะไรกันนักหนาว่ะ “เหตุผลแค่นี้เหรอ” ผมจ้องหน้ามิรินไม่วางตา “พี่ชอบคนที่มีวุฒิภาวะสูงกว่าพี่และมีความเป็นผู้นำ” “ชอบคนแก่ว่างั้น” ผมเดินเข้าชิดตัวแสดงความกวนตีนใส่มิรินนิดๆ “ไม่มีไรแล้วพี่กลับก่อนนะ” มิรินหันหลังให้เตรียมจะเดินหนี “บอกว่าไง... อย่างแทนตัวเองว่าพี่” ผมพูดย้ำอีกครั้ง “ฉันเป็นพี่นาย..” มิรินเดินกลับมายัดช่อดอกไม้ใส่มือผมพร้อมกับพูดย้ำชัดถึงสถานะระหว่างผมกับเธอ ใจร้ายไปแล้วนะ อย่าให้ถึงทีผมบ้างก็แล้วกัน เธอไม่รอดแน่ มิริน...

จะมารักอะไรในวันที่เธอเดินออกมา ทำไมตอนที่เราสองคนอยู่ด้วยกันเขาจึงไม่เห็นคุณค่า นี่สินะที่เรียกว่าไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา

ชอบพูดว่าผมเป็นหมา รู้หรือเปล่าครับว่าผมไม่ใช่หมาตัวน้อยๆ ที่พี่ชอบลูบหัวตอนเด็กอีกแล้ว เพราะผมคือหมาพิทบูล พร้อมขย้ำพี่ทุกเมื่อ!