วาสนานำพาจนขาไดแตงกบยอดขนนาง の小説・ストーリー

ทันทีที่ม่านเกี้ยวถูกปล่อยลงมาบดบังสายตาผู้คน แววตาของนางก็พลันแข็งกร้าวและเย็นชา นางทอดสายตาจ้องมองไปยังแผ่นหลังกว้างของบุรุษชุดดำสวมหน้ากากที่กำลังนั่งอยู่บนหลังม้า นำขบวนเสด็จอยู่เบื้องหน้า ประกายแห่งความโกรธแค้นและอาฆาตพาดผ่านดวงตาของนางเพียงชั่วครู่ก่อนจะเ ลือนหายไป “ออกเดินทางได้” สิ้นเสียงตะโกนสั่งการของขันที ข้าราชบริพารและผู้คนทั้งหมดก็คุกเข่าลงกับพื้นอีกครั้ง “น้อมส่งเสด็จฮ่องเต้และฮองเฮา”

นางกำนัลไม่เข้าใจว่าเหตุใดพระสนมจึงเรียกฮ่องเต้ว่านาง จึงได้แต่ก้มหน้าทำเป็นไม่ได้ยิน เซียวจิ่งเหยียนกำลังจะให้ขนของกลับ เสียงกระซิบจากหน้าตำหนักก็ดังลอดเข้ามา “ฝ่าบาทคงโปรดพระสนมหลินมากจริง ๆ”

นัลถือเดินตามหลังนางเป็นพรวนยาวเหยียดประดุจขบวนแห่กฐิน นางก้าวเดินนวยนาดออกจากตำหนักเหยียนสี่ด้วยท่วงท่าที่ดัดจริตและเย่อหยิ่งที่สุด กลิ่นน้ำหอมราคาถูกที่ฉุนกึกจนชวนให้วิงเวียนศีรษะลอยนำหน้าไปก่อนที่ตัวนางจะก้าวไปถึง เพื่อเป็นการประกาศศักดาการมาเยือนของพระสนมองค์ให ม่

งได้ในทุกสามเดือนหนึ่งครั้ง ทั้งหกชีวิตเดินเข้าตรอกนั้นทะลุตรอกนี้โดยมีซางเหนียงจือเป็นคนนำพา ผู้ใหญ่เช่นเสี่ยวเตี๋ยนางยังปวดเท้าและปวดขาแล้วเด็กหกหนาวมีหรือจะรอดพ้น และเมื่อปวดเท้ามากเข้า นางก็เริ่มโปรยเสน่ห์หวังให้แม่นมคนงามใจอ่อนยอมปล่อยให้ตนเองไปนั่งล ะเลียดชิมบะหมี่หยกสักหนึ่งชาม

งได้ในทุกสามเดือนหนึ่งครั้ง ทั้งหกชีวิตเดินเข้าตรอกนั้นทะลุตรอกนี้โดยมีซางเหนียงจือเป็นคนนำพา ผู้ใหญ่เช่นเสี่ยวเตี๋ยนางยังปวดเท้าและปวดขาแล้วเด็กหกหนาวมีหรือจะรอดพ้น และเมื่อปวดเท้ามากเข้า นางก็เริ่มโปรยเสน่ห์หวังให้แม่นมคนงามใจอ่อนยอมปล่อยให้ตนเองไปนั่งล ะเลียดชิมบะหมี่หยกสักหนึ่งชาม

สาวใช้คนสนิทของจ้าวอิงเถา ที่ออกจากจวนมาซื้อขนมหวานตามคำสั่งของเจ้านาย ก็พบเห็นขบวนของหมั้นที่มีอาชาสวรรค์ของอ๋องหนานกงชิงเป็นผู้นำขบวน จึงรีบนำความไปแจ้งแก่เจ้านายของพวกนาง จวนตระกูลจ้าว “คุณหนูเจ้าคะ พวกข้าออกไปหาซื้อขนมที่ตลาด ได้พบเห็นอ๋องหนานกงชิง ขี่ ม้าศึกนำขบวนของหมั้นหมาย มุ่งหน้าตรงไปยังจวนราชครูเจ้าค่ะ”

หน้าเข้าเขตแดนฉินอย่างเปิดเผย ทว่าในการเดินทางครั้งนี้ นอกจากจะมีรัชทายาท อี้เชวียน แล้ว ยังมีสตรีวัยกลางคนคนหนึ่งร่วมขบวนด้วย ใบหน้าของนางเคร่งขรึมเล็กน้อย ดูมีร่องรอยความเหนื่อยล้าในดวงตา หากแต่ยังแฝงรัศมีความสง่างามตามฐานันดร วินาทีที่อี้เชวียนประคองนางขึ้นร ถม้าอย่างนุ่มนวลก็สะท้อนความสนิทสนมและห่วงใยอยู่ไม่น้อย

นางกัดฟันพูด เมื่อขบวนของวังชินอ๋องกลับไป เนี่ยซวงก็รีบสั่งให้บ่าวไพร่ขนหีบเหล่านั้นไปเก็บไว้ในห้องเก็บของทันที นางเดินกลับเข้าเรือนด้วยท่าทางเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

นางกำนัลที่ฟังราชโองการถึงกับเข่าซุด "แต่ท่านกงกง พระนางกำลังปวดท้องอยู่ภายในตำหนักนะเจ้าค่ะ เออ.." "เรื่องนี้ข้าก็ไม่อาจช่วยอะไรได้ ใครใช้ให้พระสนมกล้าไปแตะท่านหญิงจีนหลง ท่านหญิงเป็นพระราชนัดดาที่ฝ่าบาททรงรักที่สุด แต่พระสนมกลับไม่รู้อะไรควรไม่ควร "จี้กงกงพูดแล้วก ็เดินกลับไป ไม่คิดสนใจสตรีที่ใครๆในวังต่างเบื่อหนาย

หนานกงโจวรีบอุ้มเด็กหญิงขึ้น “เช่นนั้น ข้าจะพาเจ้าไปเอง หลานรัก” หัวหน้าทหารที่รักษาประตูวังฝั่งตะวันออกมองเห็นรองผู้บัญชาการหนานกงก็จำได้ เขารีบประสานมือคารวะในทันที “ใต้เท้าหนานกง ท่านยังอยู่ในวังหรือ”