Novel & Cerita วาสนานำพาจนขาไดแตงกบยอดขนนาง

นางผู้สูงศักดิ์ยังยืนคอแข็ง หน้าตึง สั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด “พวกเจ้าพาพระสนมกากีไปที่ห้องจัดเตรียมเครื่องทรง ข้ามีกิจจะทำสักประเดี๋ยว แล้วค่อยตามไป” นางกำนัลรับคำสั่ง แล้วก็พากันเดินนำนางกากีไปทางห้องเตรียมเครื่องทรง หญิงสาวผู้เลอโฉมในชุดผ้านุ่งทับหน้ากับผ้าคาดอกสี

รับสั่งประชดประชันเสียงลอดไรฟันก่อนยกมือขึ้นมานวดขมับ "ไปตามพระชายาเอกมาพบเปิ่นขวางที่นี่" เริ่นกงกงเร่งรุดไปตามนายหญิงของตำหนัก ที่กำลังยุ่งอยู่กับกิจกรรมคลายเครียดกับญาติผู้น้อง

เสียงของนางกำนัลสาวอีกคนเอ่ยถามนามว่ากานเม่า ในมือของนางถือขนมดอกพุดตานอยู่ในถาด โดยที่ขนมดอกพุดตานเป็นขนมที่เยว่ชิงกงจู่โปรดปรานมากที่สุด นางรีบวางถาดลงบนโต๊ะโดยทันที “พวกเจ้าลองหาบริเวณรอบตำหนัก ส่วนข้าจะไปดูที่ศาลาริมน้ำเผื่อว่ากงจู่จะอยู่ที่นั่น” ม่านถัวเอ่ ยบอกด้วยน้ำเสียงร้อนใจ และวิ่งออกไปทันทีกับนางกำนัลอีกสองคน

ขันทีน้อมรับคำสั่งกำลังจะเดินแยกไปทางตำหนักหลุนหลง ยามนั้นเองขบวนฮองเฮาได้เสด็จมาพอดี หลังมื้ออาการเย็นซินเหยียนเห็นดวงอาทิตย์กำลังลับลาขอบฟ้าจึงชักชวนนางกำนัลเดินเล่นข้างนอกเพื่อย่อยอาหาร เดินเล่นมาเรื่อย ๆ เห็นนางกำนัลของหวงกุ้ยเฟยแอบด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ นางจึงส ังเกตอยู่ครู่ใหญ่จนกระทั่งฝ่าบาทเดินออกมาจากตำหนักนางก็ปรี่เข้าไปหาทันที และได้ยินสิ่งที่นางบอกกับฝ่าบาททั้งหมด

นางย้ำเตือนให้เขารำลึกถึงวันที่พานางรอนแรมมาจากหลินอาน ตลอดทางที่เดินทางมากับขบวนรถม้า จวิ้นอ๋องควบขี่อาชาและจับจ้องมองนางซึ่งแอบอยู่หลังม่านด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

นางเก็บเห็ดใส่ตะกร้าอย่างระมัดระวัง แล้วจูงมือเขา (คราวนี้จูงจริงๆ ไม่ใช่แค่จับแขนเสื้อ) "กลับกันเถอะ พรุ่งนี้เราต้องตื่นเช้า เตรียมตัวไปถล่มตลาดอำเภอกัน!" สัมผัสอุ่นวาบจากมือเล็กๆ ที่กุมมือหยาบกร้านของเขาไว้ ทำให้เซียวเหยียนซานไม่สะบัดออก เขายอมเดินตามนางกลับกระท่อมอย่างว่าง่า ย... ในใจเริ่มรู้สึกว่า เส้นทางข้างหน้าที่มีสตรีผู้นี้เดินนำทาง... อาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิด

" ไปสิ" ระหว่างเดินเล่นมีขบวนหนึ่งเดินผ่าน นางสบตากับชายคนหนึ่งที่ถูกล่ามด้วยโซ่ทั้งที่แขนและขา ผมเพ้ารุงรังตามตัวมีแต่รอยแส้เฆี่ยน เกรอะกรังไปด้วยเลือดแห้งและสดพลันมีพลังบางอย่างดึงดูด นางหันกลับไปมอง " พวกนั้นจะไปที่ไหนกัน"

ชายาเว่ยแต่งกายงดงามแต่เช้า ทูลขออนุญาตจากพระสนมโจวเพื่อกลับไปเยี่ยมจวนใต้เท้าเว่ย ครั้งนี้มีตงชางนำเหล่าองครักษ์จำนวนหนึ่งตามไปดูแล นางกำนัลทั้งสองที่รู้เห็นความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ต่างทำหน้าเลิกลั่กเมื่อตงชางแจ้งว่า เขาจะไปด้วย ครั้นพวกนางหันไปดูหน้าชายารอง นา งกลับทำสีหน้ายินดี

“สยงต้าเกอคงมีเรื่องสำคัญเป็นแน่” เพราะปกติแล้วสยงฉงจื้อจะไม่พบหน้ากับนางหากไม่จำเป็น แต่กังวลในยามนี้ก็ไร้ประโยชน์คงมีเพียงรอให้ได้พบหน้าทุกสิ่งก็กระจ่าง สองขาเรียวฝืนยืนให้มั่นคงก่อนจะก้าวออกไปยังรถม้าเตรียมตัวมุ่งหน้ากลับจวนหนานไค่กั๋วกงที่ห่างไกลจากตำหนักซู่จ ิ้งอ๋องเกือบร้อยลี้ จึงจำต้องเร่งออกเดินทางตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่สว่าง

แม่ทัพหนุ่มเดินนำนางออกจากจวน รถม้าวิ่งออกจากจวนตระกูลเฉิงผ่านถนนที่ผู้คนเริ่มบางตา ด้วยแสงสุดท้ายของวันลับขอบฟ้าไปแล้ว บุรุษตรงหน้านั่งหลับตาโดยไม่กล่าวสิ่งใดทิ้งให้นางจ้องมองเขาด้วยความอยากรู้ภายในใจ