วาสนานำพาจนขาไดแตงกบยอดขนนาง Novels & Stories

“สยงต้าเกอคงมีเรื่องสำคัญเป็นแน่” เพราะปกติแล้วสยงฉงจื้อจะไม่พบหน้ากับนางหากไม่จำเป็น แต่กังวลในยามนี้ก็ไร้ประโยชน์คงมีเพียงรอให้ได้พบหน้าทุกสิ่งก็กระจ่าง สองขาเรียวฝืนยืนให้มั่นคงก่อนจะก้าวออกไปยังรถม้าเตรียมตัวมุ่งหน้ากลับจวนหนานไค่กั๋วกงที่ห่างไกลจากตำหนักซู่จ ิ้งอ๋องเกือบร้อยลี้ จึงจำต้องเร่งออกเดินทางตั้งแต่ท้องฟ้ายังไม่สว่าง

แม่ทัพหนุ่มเดินนำนางออกจากจวน รถม้าวิ่งออกจากจวนตระกูลเฉิงผ่านถนนที่ผู้คนเริ่มบางตา ด้วยแสงสุดท้ายของวันลับขอบฟ้าไปแล้ว บุรุษตรงหน้านั่งหลับตาโดยไม่กล่าวสิ่งใดทิ้งให้นางจ้องมองเขาด้วยความอยากรู้ภายในใจ

จิ่วเยว่ถึงกับงุนงง นางมั่นใจว่าวันนี้มิได้มีภารกิจใดต้องไปเมื่อเห็นนายท่านก้าวเดินลับไปข้างหน้า จิ่วหยางรีบกระตุกเปลือกตาอย่างลนลาน ก่อนคว้าแขนน้องสาวแล้วลากตามไปพลางอธิบายเสียงต่ำ “นายท่าน… จะไปจวนกั๋วกง ชมบุปผา”

มือที่อยู่ด้านหลังสะกิดให้อัญชันและทับทิม รีบประคองเธอออกไป ก่อนจะลอบเบะปากให้ลลนาอีกครั้ง “แตงกลับไปทำงาน ส่วนคุณตามมา!” หันไปสั่งแตง ก่อนจะเดินนำหน้าลลนาออกไปยังทางเดินที่ตรงไปทางออฟฟิศ แตงยังกำมือลลนาไว้แน่น จนลลนาต้องเป็นฝ่ายแกะมือแตงออก

“งั้นหม่อมทูลลาเพคะ” อินทุภารบกวนเวลาของนางกำนัล ให้ช่วยนำทางเธอไปพบหวางกุ้ยเฟย ซึ่งนางก็ยินดีพาไป …

“เด็ก…เอ่อ…หลันเยว่ซิน ข้ารู้ว่าเลือดแม่ทัพหลันในกายเจ้าช่างเข้มแข็งและห้าวหาญ เพียงแต่ว่าวันนี้ยังไม่ถึงเวลา มากับข้าเถิด” เขาพานางมาและทรมานกบฏให้ดูทีละคน จนถึงตอนสุดท้ายที่แม่นมพานางเดินออกจากประตูจวนสกุลหลันนั่นเอง “เจ้าเป็นแม่นมของนางใช่หรือไม่”

เขาลูบศีรษะของนางเบา ๆ หนานหงหงกำลังปลุกเร้าอารมณ์ของเขาอีกคราและเพียงพริบตาแท่งเนื้อของเขาก็เหยียดขยายใหญ่เช่นเดิม มู่หรงตะโกนบอกสารถีว่า “เจ้าพารถม้าออกไปที่ไกลคนหน่อย วันนี้ให้ขับวน ๆ อ้อม ๆ จนกว่าข้าจะสั่งใหกลับจวน” “ขอรับ”

ขณะที่เดินไปอุทยานเกากงกงเอ่ยขอร้องกับเยว่ฮองเฮาให้ง้อห้าวเทียนฮ่องเต้เสียหน่อย เพราะไม่เช่นนั้นวันนี้เหล่านางกำนัลขันทีคงอยู่อย่างไม่เป็นสุข เยว่ฮองเฮาหันหลังไปมองก็เห็นสายตาที่เว้าวอนของนางกำนัลขันทีที่ตามเสด็จมาจึงได้พยักหน้าตอบ ห้าวเทียนฮ่องเต้เห็นที่เกากงกงแอบกระ ซิบกับเยว่ฮองเฮา เขาก็แอบดีใจเล็กน้อย

ทุกสายตาหันไปมองฮ่องเต้เป็นตาเดียว “จัดตั้งโรงครัวขึ้นอย่างลับ ๆ อย่าให้กลุ่มกบฏรู้ตัว ส่งกวางที่เราล่าได้ไปให้หัตถ์ทองคำแห่งต้าเหอพร้อมกับคนที่ไว้ใจได้ ให้พวกเขาทำอาหารสำหรับทั้งคณะล่าสัตว์” วั่งซีเฉินถูกนางกำนัลนำทางไปในเส้นทางที่เขาไม่รู้จัก ในใจของเขาแอบหวั่ นไหว เขาคงมิได้จะถูกลงโทษเพราะเหตุการณ์ในการล่าหรอกนะ

นางกำนัลในตำหนักกวนผิง นำความจากขันทีเหล่ยมาแจ้งต่อนายเหนือหัว ที่บัดนี้นั่งจิบชาใต้ต้นไม้ใหญ่หลังสวน “คงจะสมใจไทเฮา...เจ้าไปเถิด ขอบใจมาก” “เพคะ” ข้ารับใช้ก้มถอยออกไป เหลือไว้เพียงหงส์เคียงบัลลังก์และคนสนิททั้งสามเท่านั้น