วาสนานำพาจนขาไดแตงกบยอดขนนาง Novels & Stories

หลันถิงเรียกซือกงกงที่กำลังยืนหันรีหันขวางอยู่ คงดูว่ามีคนผ่านไปผ่านมาหรือเปล่าแล้วก็ต้องโล่งใจว่า ไม่มีใครผ่านมาทางนี้ “มาก็ดีแล้วทางด้านโน้นมีนางกำนัลที่ข้าติดสินบนไว้แล้วพวกเขาจะพาเจ้าไป นี่เป็นตำลึงที่เหลือ” ซือกงกงเพียงอยากช่วยไม่ได้อยากรับสินน้ำใจจากนาง ภาวนาว่าต่อจากน ี้ขอให้นางอยู่รอดปลอดภัยก็แล้วกัน

หญิงสาวยื่นตราของนางให้อีกฝ่ายดู นายกองเลิกคิ้วจากนั้นประสานมือคารวะนาง “คารวะคุณหนูใหญ่” “รบกวนแล้ว” นางกล่าวอย่างเรียบง่ายจากนั้นหมุนตัวกลับขึ้นรถม้า “ข้าจะเดินทางต่อทันทีไม่รบกวนพวกท่านนานนัก”

ฉีลู่กล่าวยั่วยุ "ฉินวาน...นำนางกำนัลผู้นี้ไปตัดหัวเสียบประจาน เพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างแก่เหล่านางใน" ฮ่องเต้ออกคำสั่งต่อฉินวาน

นางกำนัลพากันเดินออกไปนอกตำหนัก " ไม่ต้องไปสนใจใคร นั่งลงแล้วกินอาหารเป็นเพื่อนข้า นี่กินเยอะๆนะ" นางคีบกุ้งใส่ชามข้าวให้เขา ภาพของเยว่ซินแว่บเข้ามา นางคีบกุ้งใส่ชามเขา " แกะกุ้งให้ข้าหน่อย" " อาห่าว อาห่าว"

หยวนหวงกุ้ยเฟยหันมาพูดกับนางกำนัลคนสนิทด้วยรอยยิ้มเพราะว่าเย็นนี้ฮ่องเต้จะทรงเสด็จมากินข้าวกับพระนางจึงต้องเตรียมทุกอย่างให้พร้อมเพื่อให้พระองค์ประทับใจ “เพคะ” นางกำนัลรับชุดกาน้ำชามาถือเอาไว้อย่างระมัดระวัง “หวงกุ้ยเฟยเพคะ นี่เป็นเรื่องร้องเรียนภายในวังหลังเพคะ” นา งกำนัลอีกคนเดินเข้ามาพร้อมถวายสมุดจดบันทึกให้

กล่าวนางทิ้งคันธนูแล้วสาวเท้าออกไปตามด้วยสาวใช้อย่างอีอี "พระชายา เก่งมากเพคะ" "รีบกลับเถอะ เพราะจะต้องขนของออกจากจวน" นางจะขนของออกจากจวนอ๋อง วันนี้

“ฝ่าบาทจะออกนอกวังอีกแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ” “ตำหนักเย็นเรียกนอกวังได้อย่างไร เจ้าไม่ต้องกังวลไป ครั้งนี้จะให้เจ้าไปพร้อมกับเรา นางทำน้ำแกงหัวไชเท้าได้เลิศรสนัก”

ก้าวขาตามขันทีไปทันที นางกำนัลคนหนึ่งเดินตามมาจากทางด้านหลัง “เจ้าไปก่อนขันทีเดี๋ยวข้าตามไป”ขันทีประสานมือ จวิ้นหวังคว้าข้อมือนางกำนัลดึงเข้าหาตัว

วังหลวงแคว้นฉิน “พวกเจ้ายกขนม ขบเคี้ยวมามากหน่อย” นางกำนัลก้าวเดินจากไปเพียงครู่ก็กลับมาพร้อมกับขนมสองถาดใหญ่

นางขึ้นบนรถม้าและสั่งคนขับวิ่งเข้าไปจอดตรงหน้าตำหนักขององค์ชาย นางรีบเดินเข้าไปและพบกับกงกงคนเดิมที่เคยนำของขวัญไปส่งที่จวนสกุลหลาง เย่หลินคำนับให้เขาอย่างนอบน้อม “คุณหนูหลาง เชิญตามข้าน้อยมาทางนี้ขอรับ” “ขอบคุณกงกง” นางเดินตามเขาไปอย่างใจเย็นเพราะกงกงเดินช้า อาจจะเป็นท่ว งท่าที่ปกติของผู้คนในวังหลวงกระมัง กงกงพานางเดินเข้ามายังตำหนักด้านในที่นางไม่เคยเข้ามาก่อน