วาสนานำพาจนขาไดแตงกบยอดขนนาง นิยาย & เรื่องราว

สือเจี้ยนหาวเรียกนางเสียงเข้ม เมื่อเห็นนางเดินไปหาต้วนหง “ข้าจะไปกับต้วนหง” นางหน้าบึ้ง “ถ้าเจ้ากล้าขึ้นม้ากับเขา ข้าจะตัดขาม้าตัวนั้นทิ้งเสีย” น้ำเสียงของเขาราบเรียบทว่าดวงตาที่จ้องมองบ่งบอกชัดว่าเขาเอาจริง

พระนางทอดพระเนตรมองโดยรอบจนมาหยุดที่ต้าหวางกำลังเสด็จเข้ามาในหลานหลินกงพระนางจึงเอาดอกบัวดอกนี้ไว้ใต้โต๊ะทรงพระอักษร ทอดพระเนตรมองต้าหวางอีกครั้งที่ทรงพระภูษาที่ขาวสะอาด อีกทั้งรัดเกล้าบนพระเศียรสีขาวดุจลูกของขุนนาง “ออกไปข้างนอกเป็นเพื่อนข้า ข้าจะพาเจ้าไป ดูอะไรเสียหน่อย” ต้าหวางตรัสเช่นนี้ แล้วจับพระหัตถ์ของพระนาง “ท่านจะพาข้าไปที่ใดหรือ” พระนางตรัสถามด้วยความสงสัย

อันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขสูงสุด และแน่นอนว่ามีน้องสาวของนางเป็นผู้บัญชาการกองทัพทั้งหมด “ท่านหญิงคะ ท่านนักบุญกำลังเดินทางไปที่สถานีขนส่งเพื่อมุ่งหน้าไปยังดวงจันทร์ค่ะ” “นางจะไปที่วิหารหรือ?”

เสียงนางแผ่วเบาแต่มั่นคง ดุจคำสั่งของแม่ทัพ เซี่ยเหมินก้าวออกมาคำนับเต็มยศ "ขอรับนายหญิง บ่าวจะดูแลขบวนนี้ด้วยชีวิต หีบของท่าน บ่าวจะส่งให้ถึงมือท่านอ๋องด้วยตนเอง" เขายกมือขวาทุบอก แสดงความสัตย์ซื่อและพร้อมจะแบกรับหน้าที่ที่ผู้เป็นนายมอบหมาย

ใบหน้าภายใต้เรือนผมสีส้มพยักลงตอบรับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปหยิบมีดที่วางอยู่ข้างเสาแล้วตัดเอากล้วยออกมาหนึ่งหวี จากนั้นพยักพเยิดหน้าไปทางประตูของศาลา บ่งบอกว่าให้กานนำทางตนลงไป กานเดินนำออกไปก่อน ตามหลังมาด้วยธีต์ และนะโมที่สับเท้าวิ่งตามมาติด ๆ “โห ในวัด มีตลาดด้วยเหรอวะ”

หนานอิงมองร่างของศัตรูทั้งสองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่คนของนางจะลากร่างนั้นไปแขวนบนกำแพงตามคำสั่งของนางเอง "นายหญิงบัดนี้จวนกั๋วกงถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น เรามิอาจกลับจวนกั๋วกงได้ เช่นนั้นข้าจะพาท่านกลับจวนอ๋องนะเจ้าคะ"

ฝ่าบาททรงให้ทหารนำตัวชูเซี่ยออกไป หนิงเยียนมองออกอีกประเดี๋ยวคนที่ใส่ความนางจะต้องปรากฏตัวออกมา "เป็นนาง เป็นนางพาข้าเข้ามา แล้วบอกให้ข้า นำเอี๊ยมตัวนี้ ขึ้นมา นางบอกว่าเยียนเอ๋อร์จะกลับมาหาข้า" ทุกคนหันไปมองนางกำนัลเสี่ยวหลัน คือนางกำนัลของอวี้ฮองเฮา

ฮ่องเต้มองนางด้วยแววตาอึมครึม ก่อนจะมองพระอาจารย์เป่ากวงอีกครั้ง เห็นพระอาจารย์เป่ากวงใบหน้าเปื้อนยิ้มบาง ๆ คล้ายกับมีความคิดแผนการอยู่ในใจ เขาค่อยสงบจิตใจลงได้ ก็อนุญาตให้หลงจ่านเหยียนล่าถอยออกไป จิ้นหรูกูกูนำทางนางมาถึงพระที่นั่งต้นของตำหนักเฉียนคุน จากนั้น ก็สั่งให้คนไปเตรียมน้ำร้อนมาให้นางอาบน้ำชำระร่างกาย

“วันนี้ นายหญิงบอกว่า ของว่างถูกปากจึงอย่างตกของกำนัลให้เจ้ากับข้าเอาถาดนี้ไปเก็บเสีย” ส่งถาดให้กับนางกำนัลก่อนที่จะเดินออกไปทางประตูวังให้ทันกับ ทัพของจงเจี้ยนที่กำลังจะออกเดินทาง “ฝ่าบาทมาถึงนี้มีเรื่องใดให้ฟางหลันรับใช้หรือเพค่ะ”

“เดี๋ยวข้ามานะเจ้าคะ” นางไม่อาจดูดายได้จริง ๆ “ข้าไปด้วย” ถานจ้านรู้ว่านางต้องเห็นอะไรมาแน่ จึงรีบลุกขึ้นเดินตามหลังนางไป