วาสนานำพาจนขาไดแตงกบยอดขนนาง Novels & Stories

รถม้าเคลื่อนตัวมาถึงวังหลวง เว่ยหนิงจื่อที่ไม่เคยเข้าวัง ทำให้นางตื่นเต้นจนออกหน้าออกตาจนกระทั่งเมื่อถึงตำหนักตงลิ่ว กวนอี้ขันทีคนสนิทของซีกุ้ยเฟยได้ออกมารอรับทั้งสองและนำทางไป เฮ่อหลานซีนั่งจิบชาร้อนท่าทางสงบนิ่งของพระนาง อาตู้กับอาเนี่ยนนางกำนันส่วนพระองค์รู้สึก เย็นวาบที่หลัง พวกนางนั้นรู้ดีเวลาพระสนมทรงกริ้วน่ากลัวเพียงใด

ฮั่วหลินหยักยกกลีบปาก ยื่นมือออกไปกุมข้อมือนางเบาๆ “ดี ข้าไปกับเจ้าด้วย” เจียงหวนกลั้นขำ ก่อนจะพา ‘เจ้าหมาน้อย’ ตัวนี้เดินออกจากศาลาท่ามกลางแววตาตื่นตะลึงและคับแค้นใจของเหล่านางสนม

ีนามว่าพานฝูหลงตำแหน่งรองเจ้ากรมขุนนาง ได้รับหน้าที่คอยดูแลอำนวยความสะดวกสำหรับพระองค์และคณะเดินทางในครั้งนี้ จะเป็นผู้นำทางไปยังตำหนักรับรองซึ่งอยู่ใกล้กับอุทยาน องค์หญิงสามารถออกมาชมดอกไม้ได้ตลอดเวลา ส่วนเรือนรับรองของใต้เท้าทั้งสองและคนสนิทที่พามาด้วยจะอยู่อีก ด้าน กระหม่อมจะให้อาหลันนำทางไปต่างหากพ่ะย่ะค่ะ”

" ทางที่พวกเราพาท่านเดินมาเมื่อวานเจ้าค่ะ เดินตรงไปทางนู่นเจ้าค่ะ" หนึ่งในนางกำนัลนั้นกล่าวและชี้มือไปให้ชีเหนียงดู ชีเหนียงมองตามมือนางกำนัลผู้นั้นที่ชี้ทางให้ "เดี๋ยวพวกเรานำทางไปเจ้าค่ะ"

เจียจิวเดินไปตามทางเดินมุ่งหน้าสู่ตำหนักฉางชุน จ้านกงยืนกอดอกขว้างหน้าไว้ "ตู้กังเจ้าพานางกำนัลล่วงหน้าไปก่อนข้าจะเดินไปส่งองค์หญิงให้เอง" "ตะตะแต่"

ตอนที่เห็นฉากนี้พวกเขาล้วนถลึงตาโตอ้าปากค้าง "ได้ยินว่านี่เป็นนางรำหนานฉือที่องค์หญิงหนานฉือพามาด้วย พวกนางเข้าวังคงจะเริงระบำต่อหน้าองค์จักรพรรดิฮองเฮา"

อินชิงเสวียนจะไม่ละทิ้งโอกาสในการทำเงินที่มาถึงที่อย่างแน่นอน พยักหน้าและพูดว่า “ได้ รบกวนพี่สาวนำทางด้วย” นางกำนัลตอบรับเบาๆ แล้วถือโคมวังหลวงเดินนำไปก่อน เดินเลี้ยวสองตรอก ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงพิณและเสียงขับขานแสนเศร้าขึ้นมา

ลั่วชิงยวนใช้มีดเชือดคอไก่ป่าทันที หยิบเถาวัลย์มาผูกขาแล้วถือเดินหน้าต่อไป มิทราบว่าเพราะเหตุใด ในใจนางราวกับมีเสียงนำทาง ทำให้นางเดินตรงไปมิหยุด เดินต่อไปอีกมินานก็ใกล้ถึงหน้าผาแล้ว

ซินเยี่ยนเดินทางนำขบวนนางกำนัลหลายสิบคนเดินผ่านลานหน้าเรือนต่างๆ ที่มีมากมายมายังเรือนชั้นในอันเป็นที่ประทับพระราชทานขององค์หญิงกับราชบุตรเขย เคร้ง! เสียงถ้วยชาถูกเขวี้ยงกระแทกผนังห้องจนแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ดังขึ้น เพล้ง!

นางรีบรับหนังสือมาส่งให้ผู้เป็นนาย เกากงกงเห็นเช่นนั้นก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ไม่นานขบวนก็เคลื่อนออกจากตำหนักจี้เห่อ ตลอดสองข้างทางนางกำนัล ขันที และองครักษ์ ต่างหยุดยืนถวายบังคม แต่สายตาหลายคู่กลับแอบลอบมอง "นั่นกุ้ยเฟย..."