สวาทรั พราวพรรณ 1 소설 & 이야기

ลัลลาวีร์เอ่ยเรียกมารดาของตนเอง “จ้ะ” พราวนภาเอ่ยตอบ “ไปเร็วพราวทริปแรกของเราวันนี้คือไหว้ชเวดากองนะ” แอนนี่ สาวลูกเสี้ยวไทย-เมียนมาร์เอ่ยด้วยเสียงร่าเริง

โรงแรมพาวิลเลียน ในเครือตระกูลอัครวานิช คือโรงแรมที่ไอ้กวินท์ เพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาลัยของผมบริหารอยู่นี่เอง ตืดๆๆ!! ทันทีที่รู้ว่าเกวลินอยู่ที่นั่น ผมก็ไม่รอช้ารีบยกหูกดโทรออกหาไอ้กวินท์มันอย่างไว [ฮัลโหล ] เสียงของไอ้กวินท์ดังขึ้นที่ปลายสาย

พราวพรรณเปล่งเสียงคราง ใบหน้าสะบัดไปมาบนหมอน เธออยากหุบขาเพื่อไม่ให้พุฒิวัตรลงลิ้นตรงกลางร่างสาว ป้อนความเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยได้รับจากเขามาก่อน มันมากกว่าครั้งไหนๆ จนเธอกลัวว่า หัวใจจะวาย “พี่พุฒิ...สะ...เสียว...อา” ยิ่งพราวพรรณบอกว่าเสียง พุฒิวัตรก็เหมือนคนหลงระเริง แ นบหน้าลงบนดอกมณฑามากขึ้น คลอเคลียกลีบสาวด้วยปาก ก่อนส่งลิ้นสะบัดผ่านรอยแยก ทำงานคู่กับนิ้วมือบดบี้ปุ่มสวาท เร่งเร้าอารมณ์สาวเต็มที่ กลิ่นสาปสาวและรสชาติหวานมันของน้ำพราวรักกระตุ้นเพลิงปรารถนาในกายชายโหมกระหน่ำ ไม่ต่างกับพายุด้านนอก เร่งเร้าลิ้น นิ้วมือก็สะกิดรัว

ยังมีเรื่องที่ธาริณีไม่เคยรู้และระแคะระคายแม้แต่น้อย เรื่องนั้นก็คือภวินทร์มีภรรยาน้อย และผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ใช่ใครคือ พริ้งเพรามารดาของแพรวพรรณราย ลูกสะใภ้ของนางเอง ไม่เพียงแค่นั้น ทั้งคู่ได้มีทายาทร่วมกัน เป็นหญิงสาวหน้าตาสะสวย กริยามารยาทเรียบร้อยที่ธาริณีเห็นในวันแ

เจ้าสาวของธาวินทร์(ธาวินทร์ นวลแพร) ฝากด้วยนะคะ

หญิงสาวเอื้อมมือมาลูบท่อนรักของกฤษณะอย่างใจเย็น “อา ไม่หรอก ยังไง พราวก็เป็นที่ 1 ในใจพี่อยู่ดี” “พี่ก็พูดได้สิ ก็ตอนนี้ พี่ยังไม่ได้ยัยเมย์เลยนี่” พราวฟ้าตอบเสียงแข็ง ก่อนจะเปลี่ยนโทนเสียง เมื่อสัมผัสท่อนเอ็นร้อนตรงหน้า “แต่ตอนนี้ พราวต้องได้น้ำของพี่คนเดียว”

คุณหญิงพริ้งพราวเอ่ยถามเสียงเย็น "เป็นลูกเต้าเหล่าใครล่ะเรา" เมื่อรู้ว่าเอญาคงจะไม่ยอมอ่อนให้เธอง่ายๆคุณหญิงพริ้งพราวจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปหาน้ำหวานแทน ทั้งน้ำเสียงและสายตาที่มองมานั้นดูก็รู้ว่าต้องการกดให้น้ำหวานรู้สึกต่ำต้อย "หวานเป็นลูกสาวคนเล็กของคุณวราบดินทร์ สินธปกรณ์ค่ะ"

แม่ของพราวเมื่อได้เห็นลูกก็รีบกอดกันทันทีพร้อมกับพูดขึ้นด้วยความคิดถึงลูกสาวของเขา "หนูก็เหมือนกันค่ะ คิดถึงแม่มากๆเลย"พราวจึงบอกผู้เป็นแม่กลับไปบ้างว่าเธอนั้นก็คิดถึงไม่ต่างกันเลย "สวัสดีครับ ผมชื่อธาวิน เป็นแฟนของพราวครับแม่"

ร่างสูงโปร่งของธารธาราหันกลับโดยเร็ว เธอไม่อยากให้หยาดน้ำตาต้องไหลออกมาให้ใครเห็นอีก ไม่ว่าจะเป็นจันทร์ที่มองมายังเธออย่างเห็นใจแกมสำนึกผิด หรือจะเป็นอิงฟ้าที่สั่นสะอื้นฮึกฮักและน้ำตากบใบหน้าไม่ต่างจากเธอ ใครกันล่ะที่เป็นคนผิด ในเมื่อคนที่ได้ประโยชน์นั้นคือ ‘แผ่ นภพ’ คนเดียวเท่านั้น “น้ำ! น้ำรอเดี๋ยว น้ำอย่าเพิ่งไป น้ำ! รอพี่ก่อน น้ำ!”

ียบนิ่งแต่มันเพียงแต่แวบเดียวเท่านั้น "นาว" "คะ หมอชลสวัสดีค่ะ" นานาวหันกลับมาเอ่ยสวัสดีคุณหมอสาวพร้อมกับพนมมือขึ้นไหว้อย่างที่ทำเป็นประจำ ใบหน้าหวานยิ้มแห้งมีความเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัดไม่กล้าจะเงยหน้าขึ้นสบตาสองคนอย่างเต็มตา อยู่ๆ ก็รู้สึกอยากจะหายไปจากตรงนี้เสียให้ได ้