สวาทรั พราวพรรณ 1 นิยาย & เรื่องราว

ธาดาและกานต์แก้วสบตากันยิ้มๆ ประณตเป็นเจ้าของ ‘ไร่องุ่นปรานี’ มีเนื้อที่เกือบห้าร้อยไร่ ‘ปรานี’มารดาของเขาเป็นเพื่อนกับกานต์แก้ว จึงไม่แปลกที่ธาดาและกานต์แก้วจะกล้าลงทุนทำไร่องุ่น เพราะพวกเขามั่นใจว่า มีที่ปรึกษาระดับมืออาชีพคอยให้คำแนะนำอยู่

แค้นเดือดดาล ฝังลึก เข้าใจผิด รักสุดฤทธิ์ จึงทำให้ ใจแปรผัน พันเอาไว้ ด้วยหัวใจ ที่ตรงกัน สวาทนั้น ผูกมั่น มัดดวงใจ. จบบริบูรณ์ พาวิจิตร @@@@@@@@@@@@@@@@@@

เพียงพราวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถือเอาไว้พลางเหลือบมองคนตรงหน้าเล็กน้อย เมื่อเห็นสายตาของภูวนาถที่จ้องอย่างไม่วางตาจึงจำใจที่จะยอมกดโทรหาติณณภพ ระหว่างนั้นในหัวก็พยายามที่จะคิดคำโกหกไปด้วยให้แนบเนียนที่สุด และมันก็จะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วที่เธอจะทำแบบนี้ให้ไอ้ผู้ชายอ ย่างเขา! (ว่ายังไงคะ?) เป็นอย่างที่คิดไว้ รอไม่นานก็มีเสียงเล็กของผู้หญิงซึ่งเป็นคนกดรับสาย และเพียงพราวเองก็รู้จักผู้หญิงคนนั้นเป็นอย่างดี “แพรไหม” หญิงสาวที่ติณณภพกำลังส่งเสียเลี้ยงดูเธออยู่

เจ้าสาวของธาวินทร์(ธาวินทร์ นวลแพร) ฝากด้วยนะคะ

พราวพรายร้องออกมา ******************

พราวฟ้าพยายามกลับเข้าไปในชีวิตเขา แต่ยิ่งใกล้เขายิ่งตีตัวออกหากไปเรื่อย ๆ “คุณป้าขา พราวเองนะคะ” “ว่าไงหมอพราว” คุณพาขวัญรับสายของคนที่อยากได้เป็นสะใภ้ทันที ถ้าเป็นแพทย์หญิงพราวฟ้าคนนี้ คุณพาขวัญยินดีรับเป็นลูกสะใภ้ “วันนี้พราวขอแวะไปหาคุณป้าหน่อยได้ไหมคะ”

นิ้วโป้งร้ายรีบบดขยี้เม็ดสวาทสีสวยด้วยความนุ่มนวลจนขาเรียวทั้งสองที่ถีบไปมาเริ่มผ่อนแรงลงเปลี่ยนเป็นบิดไปมาด้วยความกระสันแทน ดวงตากลมโตปรือหยาดเยิ้มร่างกายบิดเร่าเสียวกระสันอย่างควบคุมตัวไม่อยู่ที่ทั้งถูกพันธนาการด้วยริมฝีปากหนาส่วนด้านล่างยังมีนิ้วร้ายบดขยี้เรียกอารมณ ์สวาทไม่ขาดจนช่องทางรักเริ่มมีน้ำหยาดเยิ้มออกมาบ้างแล้ว

ศตำแหน่งเลยสักนิด "สารเลว เป็นถึงเจ้าขุนมูลนาย ไม่นึกว่าจะต่ำทรามถึงเพียงนี้" คำผรุสวาทที่ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มของสตรีที่ตลอดทั้งร่างนั้นกำลังสั่นเทาอย่างโกรธจัด แต่หาได้สร้างความเดือดเนื้อร้อนใจให้บุรุษตรงหน้าไม่ แต่เขากลับดูถูกอกถูกใจกับอารมณ์โกรธขอ งร่างอวบอิ่มนี้เสียมากกว่า เพราะเมื่อนางโกรธลมหายใจที่ถูกระบายออกมาอย่างแรงทำให้บางส่วนบนร่างกายนางน่าดูชมยิ่งนัก

ชานนท์ร้องตอบหญิงสาวอย่างหวาดหวั่นเสียววาบในทรวงอันมาจากเสียงเรียกหวานเชื่อมเหมือนขัณฑสกรสสารที่ใช้แทนน้ำตาล และจริตดูได้จากดวงตากลมโตใสแจ๋วแพรวพราวระยับคู่นั้น เขาคิดว่าเขารู้นะรสรินจะพูดอะไร แต่เขาคงจะทักท้วงไม่ทันแล้ว หรือใจเขาไม่คิดจะห้ามปรามด้วยซ้ำมั้ง

เขาท้าเธอ “ก็ได้ค่ะ พลอยจะลองเชื่อดูนะคะ” แพรพลอยพูดเสียงสะบัดเล็กน้อยใส่เขา