Novel & Cerita สวาทรั พราวพรรณ 1

เจ้าสาวของธาวินทร์(ธาวินทร์ นวลแพร) ฝากด้วยนะคะ

เกาะจำปูน เกาะแสนสวยที่ญาติๆ ทางแม่เขาอยากได้นักหนา และเขาเชื่อว่า หนึ่งในบรรดาญาติๆ ของแม่คือคนที่ทำร้ายคุณยายแน่นอน. รอพบกับ เจคอป กับ ยอดนรี ใน หวานสวาทเจ้าสาว (ไม่) บังเอิญ นะคะ ขอบคุณค่ะ จันรัญจวน

Just Prana | เพียงปราณ THE END ❤️

เจ้าสาวของธาวินทร์(ธาวินทร์ นวลแพร) ฝากด้วยนะคะ

แดเนียลเชิดหน้าส่งเสียงคำรามลั่น เมื่อความเป็นชายกำลังจะได้รับการปลดปล่อยอีกครั้ง เส้นเลือดมากมายที่ห่อหุ้มแก่นกายปูดขึ้นมาอย่างชัดเจน แก่นกายหยาบโลนเร่งถาโถมเข้าใส่ร่องรักอย่างต่อเนื่องหนักหน่วง ก่อนที่หนุ่มสาวจะปลดปล่อยน้ำสวาทรักออกมาพร้อมกัน “อ๊ะส์ ๆ ๆ อร้ายยยย ย!” “อ๊าส์” แดเนียลปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นเข้าร่องสวาทสาวทุกหยาดหยดเหมือนอย่างทุกครั้ง ก่อนจะพลิกคนตัวเล็กที่นอนหมอบไม่เหลือสภาพให้นอนหงายราบ

เธอตวาดแล้วเดินออกมา สบตากับนาราภัทร แววตาเธอฉันพลันเปลี่ยนเป็นกร้าวแข็ง นาราภัทรสบตาไม่เกรงกลัว มะนาวค่อยกันท่า เพราะรู้ว่าขวัญจิราไม่ธรรมดา เคยเห็นและได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

มองเห็น ชานนท์กลืนน้ำลายเอือกๆ จากความลับที่ตนเองเพิ่งล่วงรู้ เขาถามตัวเองในใจเบาๆ เขายอมรับได้แค่ไหน หากดลยาเป็นลูกสาวของดารัณ ผู้หญิงที่ฉาวโฉ่เรื่องราคะ...ใครๆ ก็รู้ ยกเว้น เทียม บิดาของธรรวา “เชื้อไม่ทิ้งแถว...ตอแหล ทั้งแม่ ทั้งลูก”

พิมมองไปโตมรที่ยังคงมองแพรวพราวไม่ละสายตา “ค..ครับ” “เออ…พิมอย่าน้อยใจไปเลยครับมันไม่ใช่อย่างงั้นนะครับ” “ไม่น้อยใจหรอกค่ะ…ใครๆต่างก็ชมว่าพี่แพรวพราวเธอเป็นผู้หญิงที่สวย"

สาวน้อยไร้เดียงสาได้สอบเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยรัฐในกรุงเทพฯ เพื่อจะได้มาอยู่ใกล้ผู้มีพระคุณและตอบแทนหมอภีร์ที่เมตตาเด็กกำพร้าไร้ญาติขาดมิตรอย่างตนเอง สาวน้อยยืนส่องกระจกร้านอาหารอยู่หน้าร้านอาหารที่นัดกับผู้มีพระคุณ ใจสาวน้อยทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจที่จะได้เจอ จากที่ได้ยินแ ต่เสียงทุ้มอ่อนโยนมาตลอดสองปี ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! เสียงสั่นเตือนในกระเป๋าสะพายใบเล็กดังขึ้น เธอจึงรีบล้วงหยิบออกมากดรับสายเมื่อปลายสายเป็นหมอภีร์