หนี้รักประธานภูผา Novelas e Histórias

นัยน์ตาสีฟ้าไหวระริก กวาดตามองสาวร่างผอมบางที่ทนแบกทุกอย่างตั้งแต่คนในครอบครัวตายลงแต่เพียงคนเดียว นายหัวบัญชรเองดันไปก่อหนี้สิ้นจนท่วมตัวพาให้เขาเกิดช่องคิดสวมแทนเพื่อทำร้ายบ้านของนายหัว ทั้งที่ตอนนี้เป็นบุษยาที่เหลืออยู่เพียงคนเดียว หนี้รักวันหมั้นแทบกลายเป็นเร ื่องเล็กเมื่อเทียบกับภาระหน้าที่ที่บุษยาต้องแบกรับมาหลายปี เขาไม่แปลกใจอีกต่อไปแล้วที่ฝ่ามือของเธอหยาบกระด้าง หรือร่างกายผอมบางจนแทบปลิวลมเมื่อเห็นครั้งแรก

“บ้านเราเป็นหนี้แปะฮง 35 ล้าน จู่ๆ อาแปะฮงทวงหนี้ก้อนนี้ขึ้นมา อั๊วบอกตรง อั๊วไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้ทันหรอก แปะฮงยื่นข้อเสนอให้อาตงแต่งงานกับอานุชจรีเพื่อปลดหนี้” “ทำไมป๊าไม่เคยบอกพวกเรา” หงขึ้นเสียง “เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่บอกให้ช่วยกันคิดหาวิธีแก้ไข ไม่ใช่ ให้ตงรับผิดชอบด้วยการแลกความสุขทั้งชีวิตของมันแบบนี้”

“ฉันมีสิทธิ์ทุกอย่าง เพราะฉันเป็นเจ้าชีวิต เป็นคนที่ใช้หนี้แทนเธอและยังเป็นผัวเธอด้วย จงพึงสังวรณ์ไว้บ้าง” “หยุดเอาเรื่องหนี้มาหลอกฉันสักที ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว” “เรื่องอะไร” เขาหวังว่าธนากรคงไม่หลุดปากบอกปุณณดาไปหรอกนะ

หนี้ยี่สิบล้าน หาทั้งชาติจะไปหาได้ยังไง และการที่จะไปคุยกับนายภวัต ยิ่งไม่ต้องพูดถึง คนแบบนั้นพูดไปก็คงทวงแต่บุญคุณความเป็นพ่อที่มีให้เธอแค่สิบแปดปีเท่านั้นแหละ เธอทำได้แค่ผ่อนผันหนี้ไปเรื่อย ๆ เท่านั้น ไม่มีทางอื่นแล้ว .... “สวัสดีครับครูหนูนิด” “ขอโทษนะคะหมอกร ที่ ต้องให้พามาถึงที่นี่”

จันทร์สุดาประนอมหนี้ “ไม่ได้ ไอ้เก่งมันโกงเงินฉัน มันไม่ได้ยืม เพราะฉะนั้นต้องจ่ายคืนมาทันที ไม่งั้นฉันเอามันตาย เอ็งอยากเห็นมันตายหรือไง” นี่คือจุดอ่อนของจันทร์สุดา เธอต้องรับผิดชอบหนี้สินที่ไม่ได้ก่อครั้งแล้วครั้งเล่า ชนิดที่ว่าหนี้เก่าหมด หนี้ใหม่มา จึงคาราคาซังอยู่หลายเ จ้า ไม่หมดสิ้นเสียที

คนที่ถือซองสีน้ำตาลติดมือมาด้วย เปิดซองนั้นออกแล้วหยิบเงินปึกใหญ่มาถือไว้ “นี่คือเงินสองล้านบาทที่กูเอามาใช้หนี้แทนแม่ยายของกู หวังว่าหมดจากหนี้ก้อนนี้แล้ว มึงคงไม่ปล่อยให้แม่ยายกูมายืมเงินมึงไปถลุงในบ่อนได้อีกนะ ส่วนเรื่องเอม... ตามที่คุณสิงห์พูดนั่นแหละ ถ้าอยากมีช ีวิตยืนยาว อย่ามายุ่งกับเมียกูอีก!” “ได้! กูจะไม่ยุ่งกับเอมอีกแล้ว” ภูวนัยรับคำหนักแน่น “ดี ทำให้ได้ก็แล้วกัน มึงน่าจะรู้ว่าท่านเจ้าสัวไม่เคยให้โอกาสใครซ้ำเป็นครั้งที่สอง” ชยุตม์กระตุกยิ้มเหี้ยม

เสียงป้ากังสดาลวิงวอน “สุราช ลึกๆ เขาเป็นเด็กที่น่าสงสารมาก” “เฮ้อ... ทำไมเหรอคะ” “คุณพ่อเขาติดหนี้คุณปู่ประพันธ์ เขาหาเงินใช้หนี้ตัวเป็นเกลียว ทำงานหนักจนกลายเป็นแบบนี้”

หญิงสาวหยิบเอกสารมาอ่าน แล้วส่งคืนให้ชายหนุ่มโดยที่ไม่ได้เซ็นชื่อตัวเองลงไป “อ้าวอีนี่ เซ็นซะ ฉันจะรีบเอาเงินไปใช้หนี้เสี่ยกำชัย” รักร้อยโมโหที่ลูกสาวคนเล็กพิรี้พิไร ความจริงเธอเป็นหนี้ไม่ถึงสองล้าน แต่ถ้าติณยอมให้เงินมาทั้งหมด เท่ากับว่ารักร้อยจะมีเงินไปต่อทุนในบ่ อนได้อีกมหาศาล แค่คิดถึงจำนวนเงินส่วนต่างที่เหลือจากการใช้หนี้ หัวใจนักพนันก็โลดแล่นไปถึงบ่อนครบวงจรเรียบร้อย “ดาวไม่เซ็น”

[ตัวละคร: ณิชา] [สถานะบัฟพิเศษ: หนี้ชีวิตแห่งรักแรก (ไม่สามารถทำลายได้ด้วยอำนาจเงินหรือการกลั่นแกล้ง)] [เป้าหมาย: ทวงคืนพื้นที่ในหัวใจของพระเอก] ปารมีเหยียดยิ้มเย็นชา... หนี้ชีวิตงั้นเหรอ ต่อให้มีบัฟพระเจ้าคุ้มครอง ฉันก็จะกระชากหน้ากากนังนี่ให้ดู

บทที่ 7 จดหมายฉบับนี้เป็นจดหมายการขอความเมตตาจากลูกหนี้วัยชราผู้ล่วงลับอย่างดิฉัน หนี้ที่อนันตกาลติดค้างเอาไว้กับอีเมอร์สันจำนวนกว่าสามล้านบาท ดิฉันคงไม่มีโอกาสได้ชดใช้ให้อีกแล้ว และก็ไม่อาจจะโยนหนี้ก้อนใหญ่นี้ให้กับหลานสาวที่พึ่งจะจบมอหกอย่างมิรินได้ ดิฉันจึงอยากจ ะขอความกรุณางดชำระหนี้สิ้นทั้งหมดลง ด้วยการยกมิรินให้แต่งงานกับคุณเพื่อเป็นการชดใช้หนี้สิ้นทั้งจำนวนที่ติดค้างอยู่ ดิฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าคุณจะเมตตากรุณารับความต้องการสุดท้ายของดิฉัน ขอบคุณล่วงหน้า สำหรับความกรุณาที่จะมีให้กับหลานสาวของดิฉัน’