เข้าใจผิด

“ทำตัวใสซื่อน่ารักน่าเอ็นดูเธอแม่งโคตรร้ายลึกเลยว่ะ” “นะ...นายพูดเรื่องอะไรฉันไปทำอะไรให้นาย” “เปล่า!เธอไม่ได้ทำฉันแต่เธอกล้ามากนะที่จะวางยานรกนี่กับเพื่อนฉัน เธอรู้ไหมว่ายานี่ถ้าโดนแล้วมันเป็นยังไง?” “นายฟังฉันก่อนฉันไม่ได้ทำนายกำลังเข้าใจผิด” “หลักฐานคามือขนาดนี้เธอยังจะโกหกอีกเหรอ…ฉันผิดหวังในตัวเธอจริงๆวะ” “นายเข้าใจฉันผิดอยู่นะฉันไม่ได้..อ๊ะ” “กินมันเข้าไป” “ไม่นะ...อย่าทำกับฉันแบบนี้นายกำลังเข้าใจฉันผิดจริงๆนะริว” “จะไม่กินใช่ไหม..ได้!!งั้นฉันจับกรอกปากเธอเองแล้วก็เตรียมตัวรับผลกรรมของเธอได้เลย”

อยู่เมืองกรุงเป็นหนุ่มเนื้อหอมแสนสบาย แต่เพราะใจฝักใฝ่ยึดติดกับคนผู้หนึ่งซึ่งอยู่ในพนาที่ลึกลับและห่างไกลจึงหวนย้อนกลับไปเพื่อแก้ไขเรื่องที่ผิดพลาด แต่เธอผู้นั้นกลับเกลียดชังเขาแม้แต่เงาก็ไม่อยากแล

เรายังจะต้องคุยอะไรกันอีก...แค่ฉันบอกว่าเจ็บ นายยังไม่ฟังเลย

"ใครอนุญาตให้เธอมาวุ่นวายที่บ้านของฉัน ห๊ะ!!!! " "ความจริงเราไม่อยากมาหรอกนะ แต่โยไม่ทำอะไรเลยเจอหน้ากันที่มหาลัยโยก็คอยแต่หลบหน้าเราโยจะให้เราทำยังไงล่ะในเมื่อโยทำเฉยกับสิ่งที่เกิดขึ้นเราก็ต้องมาเรียกร้องสิทธิ์ที่เราควรจะได้รับสิ" "หึ เรียกร้องสิทธิ์งั้นเหรอ???? " "อ๊ะ เราเจ็บนะ" "หึ เจ็บงั้นเหรอ เธออย่ามาเสแสร้ง!!! " "เราเจ็บจริงๆ นะ ปล่อยเราก่อน" "คิดว่าฉันอยากแตะเนื้อต้องตัวเธอมากนักรึไงวะ แม่งโคตรขยะแขยงเลยเอาตรงๆ " "ถ้าไม่อยากแตะ โยมาข่มขืนเราทำไม" "เหอะ ข่มขืนงั้นเหรอ เธอบอกว่าฉันข่มขืนเธองั้นเหรอ" "........." "เอาไปดูให้เต็มตา" เขาโยนโทรศัพท์ลงมาบนตักเธอ เธอค่อยๆ เอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาอย่างช้าๆ ตอนนี้หน้าจอของเขามันอยู่ตรงหน้าวีดีโอที่รอให้เธอกดเล่นวีดีโอ และเมื่อเธอกดเข้าไปดู สิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้เธอพูดไม่ออก..........

ถ้าไม่ติดว่าพ่อสามีขอร้อง เธอคงขอหย่ากับเขาไปนานแล้ว ไม่ปล่อยให้เขามาหยามเกียรติควงผู้หญิงอื่นไปทั่วเมืองอยู่แบบนี้หรอก

ในสายตาเขาเธอเป็นนางมารร้ายไม่มีใครต้องการ อยู่ที่ไหนก็สร้างแต่ความวุ่นวาย ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเธอแค่ต้องสู้เพื่อให้ตัวเองหลุดพ้นจากกรงขังที่มีชื่อว่า ‘ ห้องใต้ดิน ’

เขาถูกแฟนบอกเลิก แต่เขากลับมาเอาคืนกับเธอจนสาแก่ใจ เพราะคิดว่าเธอเป็นต้นเหตุให้เขาต้องเลิกกับแฟน ก่อนที่เขาจะไปขอคืนดีกับแฟนและพาแฟนกลับมาอยู่ด้วยกัน

“พี่พูดจริงนะคะ ต่อไปนี้ถ้าใครมาบอกว่าน้องหนูอ้วน ให้น้องหนูตอบเขาไปว่า ‘อ้วนแต่ผัวรักมาก’ นะคะ และต่อให้อ้วนมากกว่านี้พี่ก็รัก และพี่จะพิสูจน์ว่าอ้วนๆ อวบๆ แบบนี้ เอามันแค่ไหน พร้อมนะคะ"

“ขอร้องนะคะคุณเกล ตะวันไม่ไหวแล้วจริงๆ คุณเกลอย่าทำอะไรตะวันอีกนะคะ” ภูตะวันขอร้องอ้อนวอนเสียงสั่น ชายหนุ่มยกมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาบนใบหน้าสวย ตัดสินใจข่มความปวดร้าวทางร่างกายที่ยังตื่นตัวไม่มากลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับดึงเอาร่างของคนที่ร้องขอตามติดมาด้วย “ว่าไงล่ะตรีประดับ ไม่อยากรู้เรื่องเพื่อนแล้วหรือไง นี่ฉันลดข้อต่อรองลงให้แล้วนะ” เฟดเดอริโกถาม ขณะวาดไปตามความยาวของโซฟา “ว่าไงละ ถ้าเธอไม่อยากรู้ ฉันก็จะได้...” ชายหนุ่มแกล้งยันตัวลุกขึ้นยื

"คุณธามนี่มันห้องทำงานนะคะ" "จะที่ไหนผมไม่สนใจหรอกถ้าผมต้องการคุณก็มีหน้าที่อ้าขาให้ผมเท่านั้น" "มันจะมากเกินไปแล้วนะคะ" "ไม่มากเกินไปหรอกเพราะตอนนี้ยังไม่ครบสัญญา" "คุณธามคะ เกรซขอร้องถ้าเป็นที่อื่นเกรซจะไม่ว่าอะไรเลยแต่ต้องไม่ใช่ที่ห้องทำงาน" เธอขอร้องเตือนด้วยเสียงสั่น