เคียงพยัคฆ์บุพเพรักข้ามภพ Mga Nobela at Kwento

ไอ้โรคจิตหลุดขำจนตัวโยน เขากดปิดแอปอัดเสียงแล้วยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋า ก่อนจะขยับก้าวเข้ามาใกล้แล้วถือวิสาสะยกฝ่ามือใหญ่ขึ้นมาตบไหล่ผมเบา ๆ สองสามทีอย่างเอ็นดู “ดีมากครับ... น้องปั้น” คำว่า ‘น้องปั้น’ ที่หลุดออกมาจากปากเสียงทุ้มต่ำนั่น ทำเอาผมขนลุกซู่ไปทั้งตัว ตั ้งแต่เกิดมาแม้แต่ป้าแท้ ๆ ก็ไม่มีใครเรียกผมแบบนี้มาก่อน ผมรีบก้าวถอยหลังกุมไหล่ตัวเองด้วยอาการขนลุก ในขณะที่ไอ้คนเจ้าเล่ห์หมุนตัวเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี

นางตรัสเสียงพร่า หมื่นสุนทรเทวาคลี่ยิ้มบางๆ “ยามเมื่อมันได้เข้าไปในกายเจ้า... ความแข็งกระด้างนี้จักแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและความสุขสม”

พีชเงยหน้าถามชายหนุ่ม “พัทยา” “ไปด้วย”แยมดีดตัวลุกขึ้นมาทันที ศรัณย์ออกมาจากห้องของตัวเอง เขาก้าวเท้าลงมาพร้อมกับเสื้อสูทที่พาดไว้บนแขน นิ้วเรียวยาวกำลังติดกระดุมเสื้อตรงข้อมืออีกข้าง แต่เมื่อเขาลงมายังบรรไดขั้นสุดท้าย กลับได้ยินเสียงบางคนพูดขึ้น

ถลำรักลวงหลอกองค์ชายห้า "ความรักที่ข้ามีต่อเจ้ามันมากมายจนทำให้ข้าทำผิดไม่สนว่าเจ้าเป็นของผู้ใด เมื่อข้าต้องการเจ้าต้องอยู่เคียงข้างเสมอ สายตาของเจ้าหัวใจของเจ้าข้าจะทำให้เจ้าลืมคนเก่าเสียให้หมดมีเพียงแค่ข้า"

เหมือนจะอ้อนวอนให้มันทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมสองโลกนำเขากลับมา… แม้เพียงชั่วลมหายใจก็ยังดี “หากปิ่นมุกจันทราคือจุดเชื่อมระหว่างเราทุกชาติภพ ขอให้ภพนี้จงนำเขากลับมาหาข้าสักครั้งด้วยเถิดนะคะ ได้โปรด… กลับมาได้ไหม…” “กลับมารักกัน… กลับมาดูลูกของเรา… ได้ไหม…กู้เหยี่ยน”

งไม่ต้องบอก แบบนี้เขาเรียกว่าบุพเพสินนิวาสใช่ไหม “เมื่อคิดให้ดี โลกนี้ประหลาด บุพเพสันนิวาสที่ประสาทความรักภิรมย์ คู่ใครคู่เขารักยังคอยเฝ้าชม คอยภิรมย์เรื่อยไป ขอบน้ำขวางหน้า ขอบฟ้าขวางกั้น บุพเพยังสันประสบให้ได้พบสบรักกันได้ ห่างกันแค่ไหน เขาสูงบังกันไว้ รักยังได้ บูชา”

สกุณีวิหคน้อยพร่ำเพ้อครวญครางเหมือนนกละเมอ นาฏกุเวรผู้บัดนี้ก็ถูกสุมด้วยไฟกามเช่นเดียวกับนางเอ่ยตอบ “ใช่แล้ว เจ้าอยู่ในห้วงนิมิต จงจมจ่อมแลดื่มด่ำกับมันให้เต็มที่เถิด เจ้าหาได้ทำสิ่งใดบกพร่องไม่ กาเมเป็นทิพยสุข สัตว์โลก หิมพานต์ และเหล่าเทวดานางฟ้าต่างมุ่งหมายใฝ ่ปองเสพสม มาเถิด ข้าจะพาเจ้าสู่ดินแดนแห่งกามสุข ส่วนนามของข้านั้น ข้าเองชำนาญนาฏดนตรี หากจะมีนามแบบเทพ ก็อาจเรียกเอาง่ายๆว่าคีตเทพก็ได้กระมัง”

“เฮียก็ขอบคุณหนูที่หนูทำให้เฮียรู้จักกับความรัก ทำให้เฮียมีความสุขในทุกๆ วัน ไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเหมือนเก่า ขอบคุณหนูที่ไม่หวาดกลัวเฮียเหมือนคนอื่นๆ ให้โอกาสเฮียได้ดูแลและปกป้องหนู เฮียรักหนูนะครับ ที่รักของพยัคฆินทร์” กลีบปากของทั้งสองขยับเข้าหากันก่อนจะแนบชิดม

จากมาความรักเพศเดียวกันมันเปิดไปกว้างมากแล้วไม่ว่าจะชายรักชาย หญิงรักหญิงและชายรักหญิงแต่หากว่าเป็นเรื่องจริงทั้งแม่หญิงแพรไหมและแม่หญิงจันทร์ก็ช่างน่าสงสารจริง ๆ ที่ไม่สามารถรักกันได้ เมื่อพวกเขาไปเยี่ยมหาแม่หญิงจันทร์เสร็จเรียบร้อยหมื่นอินทระก็ให้บ่าวรับใช้พายเรือพา แม่หญิงแพรไหมไปส่งยังเรือนของเจ้าพระยากรมท่าซ้ายก่อนจะพาปุณภัทรกลับมายังเรือนดอกแก้วระหว่างทางที่นั่งเรือกลับปุณภัทรมองเห็นวัดอรุณราชวรารามวรมหาวิหารซึ่งยามเย็นช่างดูสวยงามนักก่อนจะเอ่ยคำพูดออกมา

เธอตอบ เขาพยักหน้า แล้วล้วงมือเข้าในสาบเสื้อ หยิบของสิ่งหนึ่งออกมา “ข้าตระเวณเดินทางหาซื้อพันธุ์ม้าที่นอกด่าน เคยไปไกลถึงดินแดนทะเลทราย ได้เจอกับหมอดูของชนเผ่าเร่ร่อนของเบดูอินคนหนึ่ง นางมอบสิ่งนี้ไว้ให้กับข้า นางบอกว่าเก็บไว้มอบให้กับคนที่ข้ารักจากหัวใจจริงๆ” เขา มองของในมือ แล้วยื่นส่งให้อินทุภา