การครองโลก Mga Nobela at Kwento

แต่เขากลับรู้สึกเหมือนถูกลิขิตให้ปกป้องพลังนั้น เพราะมันคือแสงสว่างเดียวที่สามารถนำความสงบสุขที่แท้จริงมาสู่สามภพได้ หากพลังนั้นสลายไป โลกนี้ก็จะดำดิ่งสู่ความมืดมิดตลอดกาล และสงครามก็จะไม่มีวันจบสิ้น อวิ๋นเทียนหานยกมือข้างหนึ่งขึ้นช้าๆ เงาดำจากปลายนิ้วของเขาก่อ ตัวเป็นกลุ่มหมอกเล็กๆ พยายามยื่นขึ้นไปสัมผัสกับแสงจันทร์ที่ร้าวรานนั้น “พันธะที่ต้องห้าม”

ตอนที่ 117 ข้อมูลจากอนาคต หลังจากรอยแยกบนท้องฟ้าเริ่มขยายตัว โลกทั้งใบเข้าสู่ช่วงเวลาที่ไม่มีใครเคยคาดคิดมาก่อน มนุษย์ไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับสงครามระหว่างประเทศ ไม่ได้ต่อสู้กับผู้มีพลังพิเศษ หรือความขัดแย้งภายในอีกต่อไป แต่กำลังเผชิญหน้ากับสิ่งที่อยู่นอกเหนือความเ ข้าใจของมนุษย์ สิ่งมีชีวิตจากอีกมิติที่กำลังพยายามเข้าสู่โลก และสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ มันไม่ได้มองโลกเป็นเป้าหมายแรก มันกำลังมองหาบางสิ่งที่อยู่ภายในตัวธันวา

นาราเบิกตากว้างเมื่อเห็นกราฟข้อมูลบนหน้าจอของเธอ "ไม่จริงน่า... มันโอนย้ายตัวเองออกจากโลกนี้ไปแล้ว! มันไม่ได้อยู่ในเซิร์ฟเวอร์ที่นี่!" "ถูกต้อง... และจากบนอวกาศนี้ ข้ากำลังเตรียมการ 'รีเซ็ต' โลกใบนี้ด้วยอาวุธที่เหนือกว่าโดมโฮโลแกรม..." อินทรชิตจ้องมองลงมาที่ก้องภพ แววตาของมันเ ต็มไปด้วยความวิปริต "ข้าจะยิง 'ฝนดาวตกแม่เหล็กไฟฟ้า' (EMP Meteor Shower) ทำลายล้างเทคโนโลยีทุกชิ้นบนโลกใบนี้ ให้พวกมนุษย์กลับไปอยู่ในยุคหิน! ให้พวกแกกินกันเอง ฆ่ากันเอง จนสูญพันธุ์ไปให้หมด!"

Maybe the world could be ours, Tonight (เพื่อให้คืนนี้ โลกทั้งใบ เป็นของเรา) ” ตอนนี้ผมกำลังยืนอยู่บนเวทีเพียงลำพัง ยืนอยู่ตรงหน้าไมค์ที่มีขาตั้งช่วยจับยึด ใช้มือข้างหนึ่งปกปิดใบหน้าของตัวเองเอาไว้ แสดงใบหน้าเพียงแค่ครึ่งเดียว การแต่งกายก็ครึ่งหนึ่งชาย ครึ่งหนึ่งหญิง โดยที่มีผ้าคลุมสีดำแ ดงสวมใส่เอาไว้อีกที (ตอนเตรียมความพร้อมใช้ห่อตัวมา) “You think it's easy (มันคงไม่ง่ายนัก) You think I don't want to run to you (แม้ว่าตัวฉันต้องการเธอแค่ไหน) But there are mountains (แต่มันมีภูเขา) And there are doors that we can't walk through (และมีประตูกั้นไม่ให้ผ่านไป)

เฉินเฟิงยกมือปิดตาแหงนคอพิงกับพนักโซฟา รู้สึกอ่อนล้าไปทั้งกายและใจ วันสิ้นโลกที่เขากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้มันชักจะไปกันใหญ่แล้ว “เหมือนการรีเซตโลกใหม่” ทำลายระบบของมนุษย์ให้สิ้นซาก ให้สัตว์กลับมามีอำนาจปกครองถิ่นของตนอย่างที่เคยเป็นเมื่อครั้งอดีตกาล แบ่ งพื้นที่อยู่อาศัยกันให้พอดีกับความต้องการ ใช้ทรัพยากรที่มีอยู่ในมือให้คุ้มค่าที่สุดเท่าที่จะคุ้มได้ก่อนทีจะมองหาทรัพยากรชิ้นใหม่

“ค่ะ” “ส่วนพลอยสีแดง อันนี้พิเศษมาก เพราะฉันสร้างโพรงมิติให้เธอดึงสิ่งที่ต้องการโดยเชื่อมต่อกับห้างสรรพสินค้ามากมายในโลกใบนี้ทำให้เธอสามารถเลือกและหยิบทุกสิ่งที่ต้องการได้ ภายในกลไกจะสร้างสิ่งที่เธอต้องการออกมาให้ใหม่โดยต้องใช้เวลาแล้วแต่ว่าสิ่งที่เธอเลือกเป็นอะไร ห ากเป็นพวกอาหารของกิน เนื้อสัตว์ ผลไม้ พืชผักก็ไม่เกินยี่สิบนาที ถ้าพวกข้าวของเครื่องใช้ก็ขึ้นอยู่กับขนาดและความซับซ้อนในการสร้าง อันนี้เธอต้องลองดูเองอีกทีนะ”

พูดพลางใช้มือหนาโอบเอวบางเข้าหาตัวเอง "ชื่อเข็มค่ะ ฉันว่าคุณปล่อยฉันเถอะ" "ผมคงไม่ต้องแนะนำตัวแล้วสินะ คุณคงรู้จักผมแล้ว" "ค่ะ คุณคริส" เข็มพยายามมองเข้าไปในตาคมกริบที่มองเธออย่างโลมเลียหยาบโลน

ลอบเข้าที่กำบังอำพรางกาย ซุ่มเร้นกายคอยเพลาตะวันเยือน กลิ่นเนื้อนวลหอมรื่นชื่นนาสา ด้วยกายาของเจ้าหาใดเหมือน ผู้ใดแอบแนบชิดกลิ่นติดเตือน กว่าจะเลือนติดกายชายไปเจ็ดวัน” ท้าวเวนไตยได้ฟังก็สะดุ้ง ในหัวใจกระตุกวูบ เนื้อหาของเพลงที่ร้องนั่น นาฏกุเวรมันพูดถึงใครกันแน่ ไม่ห รอก เป็นไปไม่ได้ มนุษย์หน้าไหนมันจะข้ามเจ็ดสมุทรไปยังวิมานฉิมพลีกลางป่าหิมพานต์กันได้ง่ายๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนวูบวาบในอก แต่ทว่าเจ้านาฏกุเวรนี้เฉลียวฉลาดและมีวิชาอาคมดี หากมันใช้มนต์หรือกลอันใดที่ข้าไม่รู้เล่า

สารินเอ่ยชม เธอรู้จักชายหนุ่มผ่านหน้าหนังสือธุรกิจ และจำได้ว่าเขาคือ เอริก เมดิสันนักธุรกิจหนุ่มทายาทตระกูลเมดิสัน ที่ร่ำรวยที่สุดคนหนึ่งของโลก คุณสมบัติของเอริกพร้อมสมบูรณ์ยิ่งกว่าชายหนุ่มคนไหนที่เธอเคยรู้จัก

บางคราการติดอยู่ในโลกของนิยายก็มิใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป อย่างน้อยชีวิตนี้ก็ไม่ต้องโดดเดี่ยวหรือพานพบแต่เพียงความผิดหวังเฉกเช่นมิติของโลกแท้จริง (จบตอนพิเศษ) เชิงอรรถ ^หมังกั่ว คือ มะม่วง