เด็กเลี้ยงของนายวิศวะ Novelas e Histórias

เจมส์ /ชีวิน ปี 3 คณะวิศวะ หนุ่มหล่อ เนื้อหอม ที่หมายปองของสาวๆ ขวัญใจไอดอล และเซเลปชื่อดัง เบ้าหน้าฟ้าประทานอีกคนของคณะวิศวะ ทายาทนักธุรกิจตระกูลดังครอบครัวทำธุรกิจนำเข้า และผลิตเครื่องประดับจิว เวลรี่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ร้ายลึก และที่สำคัญเอาแต่ใจ ถูกเลี้ ยงมาแบบตามใจ อยากได้อะไรต้องได้

ใครจะไปคิดว่าการรับ-ส่งเด็กข้างบ้าน จะกลายเป็นภารกิจที่ทำให้หัวใจของธีร์วุ่นวายที่สุดในชีวิต ธีร์ไม่ใช่คนตื่นเต้นง่าย โดยเฉพาะเรื่องไปมหาวิทยาลัย... ทั้งที่แค่จะไปมหา’ ลัย... ก็แค่เปิดเทอมวันแรกปีสุดท้ายของนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ แต่เช้านี้มันต่างออกไป เพราะเขาจ ะได้เจอ ‘ข้าวหอม’ ทุกวัน

นิวเคลียร์หันไปมองน้องรหัสของตัวเองที่พูดขึ้น แล้วยังคงมีสีหน้าตะลึงไม่หาย “นั่นโซ่วิศวะเลยนะพี่นิว” แป้งจึงรีบพูดขึ้นทันที ว่านั่นของดีวิศวะเลยนะ

“ดีมากเด็กดี” “อย่าไปดุลูกมากเลย ลูกกลัวจนไม่กล้ามองหน้าแกแล้วนั่น” “ฉันเหรอดุ แกไม่เห็นพ่อของกองทัพน่ะสิ พี่ธิศดุกว่าฉันเสียอีก ถ้าอะไรเกี่ยวกับลูกนะ ไม่ได้เลย นี่ฉันยังคิดอยู่เลยว่า เขาเรียนจบวิศวะมาจริงเหรอ ดูแล้วละเอียดมากกว่าพยาบาลวิชาชีพอย่างฉันเสียอีก”

“เหรอคะ แต่หนูว่าหนูสวยขึ้นนะ น้าภพรู้ไหม วันก่อนมีรุ่นพี่คณะวิศวะมาจีบหนูด้วย” “อย่าไปสนใจเลย พวกวิศวะเจ้าชู้กันทุกคน” “ลืมไปหรือเปล่า น้าก็จบวิศวะนะคะ” “ก็ยกเว้นน้าไง” “น้าภพเป็นคนดีว่างั้น”

"ไม่มีเลยครับ เพราะว่าน้องบลูเบลทำมาจากโรงเรียนเรียบร้อยแล้วครับ ระหว่างรอคุณพ่อเนี่ยแหละ" "ทำไมเก่งแบบนี้น้อ" เขาอุ้มลูกชายมานั่งลงบนตัก ลูบผมของเจ้าตัวเล็กด้วยความเอ็นดู น้องบลูเบลไม่เคยทำให้คนเป็นพ่อผิดหวังเลย ไม่รบกวนตอนที่พ่อทำงาน รู้จังหวะในการพูด และเข้าหา จึงทำให ้เขามีความสุขกับการมีลูกอยู่ตรงนี้ ไม่รู้สึกหงุดหงิดอะไรเลย

คนตัวสูงก็พยักหน้ารับรู้ค่อย ๆ วางร่างเด็กน้อยจ้ำม่ำลงบนเตียงนอนด้วยความเบามือ "หุหุ ลูกหมูของน้าวา~" วาวาก็นอนหยิบของเล่นนอนเล่นไปกับเด็กน้อยที่นอนยิ้มอารมณ์ดีอยู่ หนุ่มวิศวะก็ยืนนิ่งมองดูภาพพวกนั้นไปด้วยใจที่กระตุกไม่หยุด เขาอยากมีลูก อยากมีลูกกับคนตัวเล็กคนนี้

ในสายตาของพันทิวาที่สังเกตสังกาเด็กคนนี้ จึงทำให้นายเหนือหัวของนารยพยัคฆ์นั้นยิ่งสนเท่ห์...สนเท่ห์ในสายตาที่เศร้าสร้อยตัดพ้อของเด็กคนนั้นที่มองมาทางตนเอง

EP 4 - ฉันอยากคุยกับเพื่อนเธอตามลำพัง @คณะวิศวกรรมศาสตร์ “นี่เราตามหากันมาจนทั่วตึกวิศวะแล้วนะ” ไอโกะหยุดเดินอย่างเหนื่อยล้าด้วยท่าทางอิดออด ในใจพลันคิด ถ้าไม่เจอก็คงเป็นเรื่องดีที่เธอจะได้ไม่ต้องขอให้อีกคนช่วย

วิศวกรไฟฟ้า แม้ว่าพ่อของเขาจะไม่เคยเห็นด้วยเลยก็ตาม เพราะกองทัพอยากให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเรียนบริหารเพื่อมาดูแลบ่อนต่อจากเขา “พี่หวังว่าเขาจะใจดีกับคุณโยธาให้มากกว่านี้นะ..” วันต่อมา.. ณ มหาวิทยาลัยนอร์ทเอเชีย กรุงเทพฯ (คณะคหกรรมศาสตร์ สาขาอาหารและโภชนาการ)