เด็กเลี้ยงของนายวิศวะ Novelas e Histórias

ท่านเดชตวัดสายตาไปมองอาร์ตที่ยืนถือบัวรดน้ำอยู่ "นี่น่ะเหรอเด็กวิศวะที่ลูกไปตามตื้อน่ะ? หน้าตาก็ดูฉลาดดี แต่ฐานะแบบนี้จะดูแลลูกสาวผมได้ยังไง?"

“ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันต้องการอะไร” “ต้องการให้หนูเป็นเด็กเลี้ยงของคุณ”

“กูว่าทรงนี้ผัวแน่ ๆ” “ก็บอกว่าไม่ใช่ !” “ไม่ให้กูจีบ ก็อย่าให้คนอื่นจีบ ไม่งั้นกูฟ้องคุณราชานะ” ❤️ เด็กเลี้ยงเรียนวิศวะก็หึง ถ้ารู้ว่าเด็กมีแต่เพื่อนผู้ชายมันจะเป็นยังไง ?

พ่อเลี้ยงของรดาพยักหน้ารับรัว ๆ เหงื่อผุดซึมเต็มใบหน้าแม้อากาศจะเย็นจัด “อยู่แน่นอนครับพี่! ลูกเลี้ยงผมเอง จำไม่ผิดแน่!” “แล้วผู้ชายของมันล่ะ” คำถามนั้นส่งผลให้ขี้ข้าพนันชะงักกึกไปนิด ก่อนจะรีบแค่นเสียงหัวเราะกลบเกลื่อน “ก็คงเป็นแค่นักธุรกิจกระเป๋าหนักคนหนึ่งนั ่นแหละครับ จะไปมีปัญญาอ้าปากสู้พวกพี่ได้”

เพียงฝันเอ่ยถามแพรไหมเมื่อบรรยายกาศรอบ ๆ ดูเงียบเกินไป “ก็.....ฉันชอบพี่คนนึงนะ” “หื้ม....ใครเหรอ” “ก็พี่คอปเคอร์ไง ตอนอยู่มอหกก่อนจะเรียนจบพี่เขาไปนิเทศฉันก็ชอบพี่ เขาตั้งแต่ตอนนั้นเลย ตอนแรกจะเรียนวิศวะแต่ดูฉันสิเพิ่มขนาดนี้จะ เรียนคณะวิศวะได้ยังไง"

“เด็กวิศวะ มอ.เธอนะเหรอญ่า ไม่เอาด้วยหรอก พี่ไม่ชอบหนุ่มๆ วิดวะ” “ทำไมอะพี่เน่ วิดวะอะ หล่อ เท่ห์จะตาย ยิ่งวิศวะ ม.B นะ เพื่อนเน่บอกว่างานดีทุกคน”

ท่าทางที่ดูเด็กและใสซื่อแบบนั้น ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่อาจเชื่อมโยงกับภาพลักษณ์ของวิศวกรได้เลย “ไม่ใช่ว่าใครนึกอยากจะเป็นวิศวกรก็เป็นได้ซะหน่อย” มีคนพึมพำเบา ๆ “ดูท่าคุณถังจะไม่เป็นงานเลยจริง ๆ งานนี้คงแพ้ชัวร์”

ยิ่งรู้มาว่าเขาเป็นลูกคนมีอิทธิพล เป็นลูกมาเฟีย ออร่านายน้อยหน้านิ่งโหดๆ ก็เปล่งประกายไปทั่วสารทิศอย่างอัตโนมัติ วาสนาเด็กปีหนึ่งวิศวะเนอะได้เฮดว้ากเป็นลูกมาเฟีย ตอนว้ากคงจะดุจนฉี่ราดแน่นอน เฮ้อ~ เอาไงดี นี่ฉันกำลังจีบลูกมาเฟียเลยนะเว้ย จะไปต่อหรือพอแค่น ี้ดี

“แต่ฉันว่านะ แกถอนตัวเถอะ แกจะไปยุ่งกับพวกวิศวะทำไม พวกเราก็รู้กันอยู่ว่าผู้ชายวิศวะอันตรายและนิสัยแย่มากแค่ไหน ยิ่งพวกตัวท็อปๆ นะ เจ้าชู้แถมยังเถื่อนจะตาย” เธอเตือนด้วยความหวังดี เพราะแม้พวกเธอจะไม่รู้ว่ารุ่นพี่ทิศเหนือคือใคร หน้าตาเป็นยังไง แต่กิตติศัพท์ความร ้ายกาจของเด็กวิศวะมอนี้ก็ดังกระฉ่อนไปทั่ว

ริชาร์ดหันหน้ามามองนายใหญ่อย่างขอความเห็น เขาใช้ช้อนตักชิมกับข้าวตรงหน้าไม่ได้สนใจว่าเด็กคนนั้นจะมีสภาพเป็นอย่างไร แล้วเวลาผ่านไปได้ไม่ถึงนาทีชายหนุ่มก็ต้องพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด ทั้งที่เขาก็อยู่ของเขาดีๆ ทำไมจะต้องเอาเด็กคนนั้นมาเป็นภาระอีก ซึ่งเขาก็ไม่สามาร