Novel & Cerita ชีวิตใหม่ของเจ้าแก้มก้อน

ริต้ากับแก้มใสเองก็กำลังนั่งทำหน้าเบื่อหน่ายเช่นเดียวกับเพียงรัก เช้าวันใหม่ที่สดใสกับอาหารที่แสนอร่อยแต่ทุกอย่างต้องพังลงเมื่อมีมารผจญมาก่อกวนถึงสองคน

‘อย่าบอกนะว่ายายทอมนี่หลงเสน่ห์เขาแล้ว เลยอยากให้เขาหอมแก้ม’ คนฟังนึกกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ ก่อนที่รอยยิ้มของภ‍รัณจะหายไปในทันที “หนูคิดครั้งละพัน” “อะไรนะ!” ภ‍รัณถามย้ำอย่างไม่แน่ใจ ว่าอะไรครั้งละพัน “ก็หอมแก้มไง ครั้งละพันบาท ถ้าหอมสองแก้มลดให้เหลือพันห้า” คนแก้ม หอมนำเสนอเต็มที่ ราคานี้ปกติเธอไม่เคยเรียกร้องจากใคร เพราะไม่มีใครเคยหอมแก้มเธอ เขาเป็นคนแรกที่เธอเสียเวอร์จิ้นของแก้มนุ่ม ‍ๆ‍ ให้เขา

นิวเคลียร์เองก็เห็นด้วยจากนั้นก็หยิบแก้วขึ้นมา ชวนรุ่นน้องในสาย ชนแก้วฉลองให้กับเจ้าแก้ม “ยังไม่ใช่เสียหน่อย” เจ้าแก้มทำหน้ามุ่ยแล้วเถียงขึ้นเสียงเบา ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย “แต่ไม่นานหรอกมั้ง”

เค้าหันมามองคนข้างๆ แล้วใช้นิ้วจิ้มแก้มเบาๆ " อะไรเล่า แก้มอ้วนหรอ? " คนถูกจิ้มแก้มถามขึ้นมาเสียงสองใส่ทันที " เปล่า " เค้าตอบยิ้มๆ แก้มแดงน่ารักมากต่างหากทราย

เขาว่าเสียงอ่อยเหมือนรู้ตัวว่าเจ้าหล่อนคงไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว “ใครบอกว่าฉันไม่เหมือนเดิมล่ะ ฉันยังเป็นจันทร์คนเดิมของเอ่อ...พี่กล้า เพียงแต่ฉันยังจำอะไรไม่ได้เท่านั้นเอง” กลิ่นแก้วตัดสินใจที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ในร่างกลิ่นจันทร์ จะพยายามสวมรอยเป็นเธอให้สมบทบาทที่สุด เพื่อควา มอยู่รอดอย่างที่กลิ่นจันทร์ได้เตือนเอาไว้

เพื่อปกป้องตัวเองจากความเสียใจก็ดูเหมือนจะค่อยๆ พังทลายลง เขารู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยที่ก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ความสดใสของจุ๊บแจงเริ่มเข้ามาเติมเต็มช่องว่างที่ขาดหายไป ทำให้ก้องรู้สึกว่าชีวิตใหม่ที่นี่... อาจจะมีสิ่งที่คุ้มค่ากับการรอคอยมากกว่าแค่เรื่องตำแหน่งหน้าที่การงา น

สุนิสาฝืนยิ้มให้ลูกสาวและพยายามดึงอารมณ์จาก ความเศร้าในหัวใจของแก้มใสให้ผ่านพ้นไปด้วยการเปลี่ยนเรื่องคุย “แม่คะไม่ใช่แค่ต้อนรับลูกนะคะแต่แม่ต้องทำต้อนรับชีวิตน้อย ๆ ในท้องของแก้มใสด้วย พ่อกับแม่จะเป็นยายกับตากันแล้วนะคะ”

ป้าแมวยิ้มไม่ได้อะไร และเดินไปเก็บถาดอาหาร แก้มหอมตรวจดูว่าตัวเองไม่ได้ลืมอะไร เรียบร้อย แล้วก็รีบออกไปที่บริษัทJC วันนี้มีนัดเคสนักแสดง หน้าใหม่ที่จะมาเล่นเป็นพระเอก

“ข้าไม่รู้หรอกว่าจะชนะใจเจ้าได้หรือไม่ แต่เมื่อเยียน อ๋องซื่อจื่อปล่อยมือจากเจ้าครั้งนั้น ข้าทำได้แค่เฝ้าดูและรอเจ้าตัดสินใจออกมาเริ่มชีวิตใหม่ ดังนั้นคนใหม่ ๆ เจ้าก็ควรจะเปิดใจใช่หรือไม่” หยางหยู่เฟยไร้คำจะกล่าว เริ่มต้นใหม่เจอสิ่งใหม่ ๆ ก็จริง แต่คนเก่าพัวพันไม่เลิกเม ื่อไหร่นางจะได้เริ่มต้นใหม่เสียที นางไม่รู้เลยว่าต่อจากนี้จะเป็นเช่นไร

เธอเขย่งมาหอมแก้มผม “พี่ก็ดีใจที่ชีวิตนี้พี่ได้รักมาหยา...ท้องทะเลแสนงามของพี่” ในชีวิตนี้ถึงผมจะพบเจอคนมากมายเท่าไหร่ และจะดีกับผมแค่ไหนผมก็ไม่สนใจเลย...แต่กับคนคนหนึ่งที่เจอในคราแรกก็ไม่ได้ดีกับผม...