แม่เลี้ยง Novels & Stories

ข้าวโพดรีบกล่าวลาทันที ก่อนที่แม่เลี้ยงจะสงสัยมากกว่านี้ “งั้นป้าไปก่อนนะคะแม่เลี้ยง สวัสดีค่ะ” “ไปเถอะค่ะถ้าอย่างนั้น เสร็จธุระแล้วรีบกลับมานะคะ หนูข้าวโพดดูแลตัวเองดีๆ นะลูก” แม่เลี้ยงรู้สึกว่าการลาครั้งนี้ไม่ใช่การลางานแบบธรรมดา แต่ก็ไม่อยากคิดมากอะไร

ก่อนที่ธารินจะเดินไปนั่งตรงข้ามกับแม่เลี้ยง เธอสัมผัสได้ถึงความจริงจังในแววตาของแม่เลี้ยงที่เต็มไปด้วยความกังวล "ธาริน... ฉันขอร้องเถอะ" แม่เลี้ยงเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น

" หลิน!! " " ตอนนี้หลินยังไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะดูแลมันทั้งหมดหรอกนะคะ.....ป๊าม๊าไว้ใจคุณ.....หลินเองก็เหมือนกัน "

แม่เลี้ยงม่านแก้วอดคิดไปถึงคนคนหนึ่งไม่ได้ และเป็นพ่อเลี้ยงสิงหาเองที่พูดขึ้น เพราะมองสถานการณ์ออก “ไม่ใช่หรอกมั้ง” “ถ้าใช่ล่ะคะ” แม่เลี้ยงออกความเห็น แล้วมองหน้าทุกคนสลับกันไปมา

แม่เลี้ยงแสร้งทำเสียงขุ่นขวาง “โอ๋ๆ พี่ล้อเล่นจ้ะ ใครจะกล้าไม่ดูแลกล้วยไม้สุดรักของน้องกันล่ะจ๊ะ ป่ะ เราไปกันเถอะนะจ๊ะ พี่จะรีบกลับไปดูแลรดน้ำให้หนำใจไปเลย ไปจ้ะ ไปนะครับคุณอ้อน เจอกันทุ่มตรงที่คุ้มอินจำปานะครับ คนของเราจะมารับไปที่คุ้มเอง” พ่อเลี้ยงอินคำไม่วายกำชับแทน� �รรยาสุดที่รักซึ่งดูเหมือนจะเป็นปลื้มสาวสวยนัยน์ตาโศกซึ้งตรงหน้าเสียเหลือเกิน

คนที่เขากำหนดให้เลี้ยงดูหล่อนก็เป็นย่าของเขา กับคนของเขา ดมิสาเริ่มเข้าใจ สภาพการเข้ามาของตนเองเป็นอย่างดีหล่อนเป็นเพียงข้าทาสบริวารที่เขานำมาเพื่อขัดดอก ให้สาสมกับเม็ดเงินที่เสียไปและแน่นอนนายจ้างอย่างเขา ต้องเอาให้คุ้มค่าแน่ หล่อนกำลังจะอยู่ในสภาพที่ทุกข์ทรมานแม่กับพ่อ ของหล่อนจะรู้ไหมหล่อนรู้ว่าพ่อติดคุกแม่ต้องการเงินมากมายเหล่านั้นไปทำไม เลี้ยงลูก เลี้ยงน้องอย่างที่แม่อ้างนะหรือ หล่อนไม่เชื่อว่าแม่จะทำอย่างนั้น

อินทิรายื่นคำขาดให้ “แล้วลูกเราล่ะใครจะเลี้ยง” “ก็ป้าสมัยยังไงล่ะ” “แล้วลูกจะยอมเหรอ” “ฉันพูดยังไงลูกก็ต้องฟัง รวมถึงนายด้วยเข้าใจไหม”

"อ้าว! เลี่ยงเฟิงเจ้ามายืนอยู่ตรงนี้นานเท่าไหร่แล้ว มาหาข้าเหตุใดไม่เข้าไปด้านใน" "ท่านพ่อข้าชั่งใจอยู่ว่าจะเข้าไปหาท่านพ่อดีหรือไม่ วันก่อนข้าเห็นท่านแม่เหม่อลอยสายตาเศร้าหมองราวกับว่ามีเรื่องทุกข์ใจแถมท่านแม่ยังเอ่ยคำพูดแปลก ๆ ให้ข้าเติบโตดูแลลู่เอ๋อร์ให้ดี แม้ข้าคิดว่า เป็นคำสอนแต่ก็เหมือนเป็นคำกล่าวลาเช่นกัน ข้าเลยชั่งใจว่าจะบอกท่านพ่อดีหรือไม่ขอรับเพราะข้าไม่แน่ใจ" เลี่ยงเฟิงทำท่าทางครุ่นคิดและเอ่ยสิ่งที่ตนเองค้างคาใจให้ท่านพ่อฟัง หากจะถามท่านแม่ไปโดยตรงก็คงไม่ตอบเขาแน่ ๆ

ทีเมื่อเรียนจบ แต่สำหรับหล่อน คุณเตี่ยเป็นชายไทยเชื้อสายจีนอายุย่างเข้า 50 ปี ที่ยังคงความหนุ่มหล่อ แต่ขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยบ ดุ แม้จะไม่ได้ดุหล่อน แต่คนในบ้านก็เกรงอกเกรงใจ โดยเฉพาะแม่ของกวิน ซึ่งเป็นสะใภ้คนไทย แถมมีลูกติดคือกวินมาก่อนแล้ว นั่นยิ่งทำให้แม่เ กรงใจคุณเตี่ยที่สุด

คุณนายอาเรสตื้นตัน “แม่ดีใจมากเลยที่ลูกยอมรับแม่” แองเจลีนแค่นเสียง “ใช่แล้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นแม่เลี้ยงของคุณ แต่ว่าแม่เลี้ยงในโลกนี้ก็มีทั้งที่ดีและเป็นนางมารนี่ อย่าเพิ่งผลีผลามมอบความรักให้ไปจะดีกว่านะ”