เลขาบนเตียง Novels & Stories

โ‍อ‍นิ‍ก‍ซ์จัดการเปิดแอร์ในห้อง พร้อมกดรีโมทเลื่อนปิดม่านลง ทำให้ไม่นานทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืด แ‍พ‍ร‍ว‍าหลับลงด้วยความเหนื่อยล้า ขณะที่ประธานห‍นุ่‍มปลดเสื้อผ้าตัวเองออกทีละชิ้น ไม่นานทั้งร่างก็เปล่าเปลือยเช่นกัน ร่างกำยำก้าวขึ้นมาบนเตียง จับจ้องเลขาสาวด้วยแ ววตาลึกล้ำ

เสื้อผ้าในชุดสีแดงทั้งตัวของเลขาสาว ถูกถอดออกกองไว้ที่ปลายเตียงนอน แม้แต่ชุดชั้นในตัวจิ๋ว ก็ถูกกำจัดออกอยากรวดเร็ว “คุณอรรถคะ ค่อยๆค่ะฉันช้ำไปหมดแล้ว” เพียงใจทำเสียงออดอ้อน เมื่อถูกหมือหนาขยำอกอวบอย่างแรง จนเธอรู้สึกเหมือนมันจะแหลกคามือของเจ้านายอยู่แล้ว

ด้ใส่ไปโชว์ให้ใครเห็นได้อีกหรอก ร่างอวบของเลขาสาวเปล่ือยเปล่าขาวผ่องอยู่บนฟูกนอนหนานุ่มนั้น มือหนาฟอนเฟ้นร่างอวบของเลขาสาวจนทั่ว ใบหน้าหล่อคมมคายก้มลงอ้าปากดูดยอดอดสีชมพูเข้มที่สั่นระริกอยู่ตรงหน้า แล้วดูดอย่างรุนแรง จนแทบจะติดเข้ามาในปากหนาของเขา สลับกับไล้เ ลียมันอย่างเมามันจนมันแข็งเป็นไต และเปียกไปหมด เจ้านายหนุ่มคายยอดอกสีหวานของคนใต้ร่างที่ถูกเขาดูดจนมันชูชันและเปียกไปหมดออกมา บัดนี้ร่างอวบของเลขาสาวเปลือยเปล่า

เลขาหนุ่มบอกเสียงเนิบขณะที่สีหน้ายังคงนิ่งเฉยดังเดิม “ชา-ติ-หมา” อัลเบิร์ตพยายามออกเสียงตาม ในขณะที่เลขาหนุ่มนั้นกำลังหลับตาแน่นพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมา “มาครับ ไม่ใช่หมา” เลขาหนุ่มย้ำอีกครั้ง

้องการเพียงหลุดพ้นจากความทรมานที่ได้รับมา ในตอนนี้ไปให้เร็วที่สุดก็เท่านั้น บนเตียงกว้างที่เปิดเครื่องปรับอากาศภายในห้องจนเย็นฉ่ำ สองร่างที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ นอนบดเบียดกันอยู่อย่างแนบแน่น ประธานหนุ่มจับขาเรียวข้างหนึ่งของเลขาสาว พาดไว้บนบ่าของตัวเอง ส่วนมืออี กข้างหนึ่งก็จับล็อกเอวบางเอาไว้ สะโพกหนาก็ทำหน้าที่ขยับโยกเข้าออกรัว ๆ อย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย

คนตัวบางเอ่ยประท้วง พร้อมก้าวลงจากเตียงในสภาพขาสั่น ๆ มือคว้าเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ลวก ๆ เพราะอีกไม่นานก็จะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว ป่านนี้ทุกคนคงกำลังเดินทางกลับบ้าน ถ้าเธอยังอ้อยอิ่งนอนให้เขาจับกินอยู่อย่างนี้มีหวังอาจถูกจับได้ “คุณปายจะไปแล้วเหรอครับ” เลขาสุดหื่นขยับตัวล งจากเตียง ท่อนเนื้อใหญ่ยาวยังไม่ยอมสิ้นฤทธิ์ตั้งโด่ชี้หน้าเธออีกแล้ว

คุณป๋าละสายตาจากทีวีจอใหญ่มองมาที่ใบหน้าของฉัน “ทำเหมือนเธอกับฉันไม่เคยนอนเตียงเดียวกัน” “หรือปกติแล้วเวลามาต่างประเทศคุณป๋าจะนอนกับเลขาที่ห้องเดียวกัน เตียงเดียวกันคะ” “อย่ามาหาเรื่อง แล้วก็อย่าเรื่องมาก !!”

เลขาสาวตัดบทเสียงเย็นเฉียบ ก่อนก้มลงไปคว้ากระเป๋าครัชของตนที่ตกอยู่ที่ปลายเตียงมาถือไว้ ดวงตาคู่สวยปรายมองสบตาคนบนเตียงอย่างเย็นชาจนคนถูกมองแอบสะดุ้งในใจ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร แม่เลขาสาวก็เชิดใส่และเดินจ้ำอ้าวออกไปจากห้องเขาเสียแล้ว “เก้า! กลับมาคุยกันให้รู้เ รื่องก่อน บ้าเอ๊ย!”

ร่างบางเดินออกมาห้องน้ำด้้วยร่างกายที่เปลื่อยเปล่าแต่ก็ยังมีผ้าขนหนูผืนหนึ่งพันรอบเอวเอาไว้ นทีเห็นข้อความก็นั่งลงบนเตียงเพื่อตอบข้อความนับร้อยที่ถูกส่งมาจากเลขาของตนเพียงสั้นๆ "อืม"

เลขาสาวถึงได้ก้าวมาวางผ้าเย็นกับแก้วน้ำเปล่าให้บนโต๊ะ อวัสดาจึงคว้าผ้าเย็นไล่เช็ดไปตามใบหน้าคมคายเบาๆ เลื่อนลงไปที่ซอกคอ ตลอดจนแผงอกใต้เสื้อเชิ้ตเธอก็ไม่เว้น ทว่าพอเงยหน้าขึ้นมาก็ยังเห็นคุณเลขายืนจ้องการกระทำของเธอตาค้างอยู่ที่เดิม คิดว่าคุณเลขาคงจะห่วงคนเป็นเจ ้านาย เธอจึงเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้มสดใส “เจ้านายของคุณไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ เขาแค่หลับ คนหนังหนาเขี้ยวลากดินแบบนี้มักจะอึดค่ะ เดี๋ยวก็ตื่นมาเก๊กหน้าโหดบู๊ดุเดือดได้เหมือนเดิม”