เลขาบนเตียง の小説・ストーリー

โครงเตียงเป็นสแตนเลสอย่างดี การทำให้งอต้องใช้แรงมหาศาล " คิดว่าข้าโง่รึ? " เสียงแหบระคายหูดังขึ้นก่อนที่อิงฟ้าจะโดนทับจนแบนเป็นเนื้อบด เธอรีบกลิ้งตัวออกมาจากใต้เตียง ก่อนจะเห็นว่า บนเตียงเจ้าสัตว์ประหลาด รูปร่างน่าเกลียด หัวเป็นแพะมีเขาสองเขาบนหน้าผาก ลำตัวเป็นคน แต่ขาสองขาเป็นขาแพะและมีกีบเท้า กำลังกระทืบลงบนเตียงนอนของเธอ

เลขาธิการใหญ่กล่าว มันสายเกินไป “นายท่านมีแขกอยู่ในห้องนอนของเขา” เตียงนอนไม่เป็นระเบียบ และเห็นได้ชัดว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องนี้ก่อนหน้านี้

พยาบาลพูดจบก็เดินจากไป เฟยหลงเปิดประตูห้องออก เดินนำเข้าไปก่อน ลี่หมิงเดินตามเข้าไปบ้าง ก้าวขาแทบไม่ออกเมื่อเห็นเลขาที่เคยอารมณ์ดี นอนอยู่บนเตียง มีสายน้ำเกลือเสียบอยู่ที่แขนซ้ายของเธอ ขาถูกพันด้วยผ้าสันนิษฐานว่าด้านในนั้นน่าจะเป็นเฝือก “เอ่อ สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ” ชายวัยกล างคนสวมชุดกราวหันกลับไปมอง ยกมุมปากขึ้นยิ้มแต่แววตากลับไม่ได้ยิ้มตาม เพียงไม่นานก็หันกลับไปแบบเดิม จ้องมองลูกสาวแสนรักเงียบๆ นึกเสียใจที่รักเธอมากเกินไป ยอมตามใจเธอทุกอย่าง ปล่อยให้เธอไปใช้ชีวิตในแบบที่เธอต้องการ จนเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเธอ

ผ้าขนหนูผืนเล็กร่วงหล่นจากเอวสอบเปิดเปลือยร่างกำยำขาวเนียนนุ่มลื่น "เท้าแขนลงไปบนเตียงหน่อยค่ะพี่นัด" เสียงบีบเล็กสั่งคนตรงหน้าที่ยืนกอดซ้อนกันอยู่หน้าเตียง

ต้นคอภายใต้ปกเชิ้ตเต็มไปด้วยรอยแดงและรอยฟัน ใครจะเชื่อว่าเลขาแสนเฉิ่มเวลาอยู่บนเตียงจะร้อนแรงไฟลุกได้ขนาดนี้ ไทเปลอบมองเจ้านายผ่านกระจกส่องหลัง เมื่อเห็นม‍า‍เ‍ฟี‍ยห‍นุ่‍มเดี๋ยวยิ้ม เดี๋ยวถอนหายใจ บริษัท JRV LOGISTICS

เสื้อผ้าในชุดสีแดงทั้งตัวของเลขาสาว ถูกถอดออกกองไว้ที่ปลายเตียงนอน แม้แต่ชุดชั้นในตัวจิ๋ว ก็ถูกกำจัดออกอยากรวดเร็ว “คุณอรรถคะ ค่อยๆค่ะฉันช้ำไปหมดแล้ว” เพียงใจทำเสียงออดอ้อน เมื่อถูกหมือหนาขยำอกอวบอย่างแรง จนเธอรู้สึกเหมือนมันจะแหลกคามือของเจ้านายอยู่แล้ว

ด้ใส่ไปโชว์ให้ใครเห็นได้อีกหรอก ร่างอวบของเลขาสาวเปล่ือยเปล่าขาวผ่องอยู่บนฟูกนอนหนานุ่มนั้น มือหนาฟอนเฟ้นร่างอวบของเลขาสาวจนทั่ว ใบหน้าหล่อคมมคายก้มลงอ้าปากดูดยอดอดสีชมพูเข้มที่สั่นระริกอยู่ตรงหน้า แล้วดูดอย่างรุนแรง จนแทบจะติดเข้ามาในปากหนาของเขา สลับกับไล้เ ลียมันอย่างเมามันจนมันแข็งเป็นไต และเปียกไปหมด เจ้านายหนุ่มคายยอดอกสีหวานของคนใต้ร่างที่ถูกเขาดูดจนมันชูชันและเปียกไปหมดออกมา บัดนี้ร่างอวบของเลขาสาวเปลือยเปล่า

เลขาหนุ่มบอกเสียงเนิบขณะที่สีหน้ายังคงนิ่งเฉยดังเดิม “ชา-ติ-หมา” อัลเบิร์ตพยายามออกเสียงตาม ในขณะที่เลขาหนุ่มนั้นกำลังหลับตาแน่นพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่แสดงสีหน้าอะไรออกมา “มาครับ ไม่ใช่หมา” เลขาหนุ่มย้ำอีกครั้ง

้องการเพียงหลุดพ้นจากความทรมานที่ได้รับมา ในตอนนี้ไปให้เร็วที่สุดก็เท่านั้น บนเตียงกว้างที่เปิดเครื่องปรับอากาศภายในห้องจนเย็นฉ่ำ สองร่างที่เนื้อตัวเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ นอนบดเบียดกันอยู่อย่างแนบแน่น ประธานหนุ่มจับขาเรียวข้างหนึ่งของเลขาสาว พาดไว้บนบ่าของตัวเอง ส่วนมืออี กข้างหนึ่งก็จับล็อกเอวบางเอาไว้ สะโพกหนาก็ทำหน้าที่ขยับโยกเข้าออกรัว ๆ อย่างไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อย

คนตัวบางเอ่ยประท้วง พร้อมก้าวลงจากเตียงในสภาพขาสั่น ๆ มือคว้าเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ลวก ๆ เพราะอีกไม่นานก็จะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว ป่านนี้ทุกคนคงกำลังเดินทางกลับบ้าน ถ้าเธอยังอ้อยอิ่งนอนให้เขาจับกินอยู่อย่างนี้มีหวังอาจถูกจับได้ “คุณปายจะไปแล้วเหรอครับ” เลขาสุดหื่นขยับตัวล งจากเตียง ท่อนเนื้อใหญ่ยาวยังไม่ยอมสิ้นฤทธิ์ตั้งโด่ชี้หน้าเธออีกแล้ว