Romans & histoires ผงาดฟ้าพสุธาสะเทือน

มสิ่งที่ต้องการจะทำก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น ไฟสวาทที่ร่วมกันจุดดูเหมือนจะยังคงปะทุรุนแรงไม่สิ้นสุดโดยง่าย เสียงทุ้มคำรามก้องสอดประสานเสียงหวานครวญแผ่วเมื่อเส้นทางสายรุ้งพร่างพรายอยู่ตรงหน้า ปยุตขยับกายเร่งจังหวะพาเกวลีทะยานขึ้นสู่ดวงดาวพวยพุ่งพ้นโค้งขอบฟ้าข้ามผ่านออ กไปสู่จักวาลไกลโพ้นที่มีเพียงเขาและเธอเท่านั้น

Just Prana | เพียงปราณ THE END ❤️

เสียงของฮ่องเต้ทรงแผ่วทุ้ม แผ่คลื่นสงบที่กดทับทั้งโถง “คดีของเจ้าสะเทือนอำนาจฟ้าดิน เหตุแห่งการกบฏคืออันใด วันนี้เจ้าได้โอกาสกล่าวแล้ว”

เทียนหลาง “เทียนหลิง” หลิงเซียง “ฟ้าอันงดงาม…” เทียนหลาง “ใช่ นางคือเสียงระฆังใสกลางฟ้า” หลิงเซียง

ไฟหน้ารถคันหนึ่งพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง เร็ว แรง เหมือนตั้งใจ “อันอัน——!!” เสียงโลกแตกสะท้อนในหัวเขารถพุ่งเข้าชนเต็มแรงทุกอย่างสั่นสะเทือนจนกระดูกแทบแตก เสียงกระจกแตกดังลั่นเลือดของเขาไหลอาบแก้มของเธอภาพสุดท้ายก่อนดวงตาจะปิดลง แล้วโลกก็ดับสนิท ---

น่านฟ้าขย่มช้า ๆ ก่อนจะเร่งจังหวะเร็วขึ้นตามความโหยหา สะโพกกระแทกลงอย่างแรงจนเสียงกระทบกันดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ร่างขาวทั้งสั่นทั้งสะท้าน แต่สายตาที่ฉ่ำวาวยังจ้องอาทิตย์ไม่ละไปไหน “ปั่ก ปั่ก ปั่ก!!!” “ดีมาก…ซาลาเปา…แบบนั้นแหละ” อาทิตย์กระซิบพร่า ดวงตาคมเต็มไปด้ว ยแรงปรารถนาและความหลงใหล

“สุพรรณมัจฉา แม่เงือกน้อยของข้า อย่าได้กล่าวอันใด แม้ข้านั้นเป็นยักษา แต่เกียรติของข้าสูงส่งกว่ามนุษย์พวกนั้นนัก!” พูดจบนางก็เหาะขึ้นไปบนฟ้า แล้วคืนร่างเป็นยักษ์มหึมา ถือดาบเล่มโตเข้าโรมรันกับเหล่ายักษ์ทมิฬที่บดบังแสงอาทิตย์ ตามมาด้วยญาติสนิทและเหล่าพลพรรคยั กษาทั้งหลาย ทั้งหมดพากันเข้าโรมรันจนพสุธาสั่นสะเทือน

ท้องฟ้าเบื้องบนในยามนี้เต็มไปด้วยดวงดาวมากมายนับหมื่นล้านดวง ต่างกำลังแข่งขันเปล่งแสงสุกสกาวออกมาอย่างเต็มที่กลับปรากฏ หนึ่งในดวงดาวเหล่านั้นที่เปล่งแสงเจิดจ้าอยู่ดีๆ พลันดับวูบลงไปอย่างไม่รู้สาเหตุและร่วงหล่นตกลงจากฟากฟ้าลงสู่พื้นเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว พรึบ!!!! เปลือ กตาที่กำลังปิดสนิทอยู่ในขณะนั้นเปิดขึ้นทันที ใบหน้างดงามเฉิดฉายบ่งบอกถึงความตกใจสุดขีดกับสิ่งที่นางสัมผัสได้ทางญาณ พร้อมแหงนหน้ามองท้องฟ้าเบื้องบนซึ่งดวงดาวกำลังร่วงหล่นจากแผ่นฟ้าอยู่ในขณะนั้น ไร้สิ้นแสงสว่างเจิดจ้าไปชั่วนิรันดร์

‘ฟ้าลั่นครั่นครื้นคํารนเสียง ก้องสนั่นสําเนียงในเวหา ชอุ่มคลุ้มดวงพระสุริยา เมขลาล่อแก้วแววเวียน รามสูรขว้างขวานทะยานไล่ ว่องไวเลี้ยวลัดฉวัดเฉวียน หมายมิ่งชิงช่วงดวงวิเชียร หันเหียนเวียนวิ่งเป็นสิงศรี พระพิรุณร่วงโรยโปรยต้อง มณฑาทองทิพรสสดศรี ขยายแย ้มผกาสุมาลี ภุมรีภิรมย์ชมชิด

ครืน กึก กึก แรงสั่นสะเทือนระดับทำลายล้างมิติที่เล็ดลอดผ่านค่ายกลสุญตา อัดกระแทกฐานศิลาของเตียงหยกเหมันต์หมื่นปีจนโยกคลอนอย่างรุนแรง หมอนเมฆานุ่มฟูที่หนุนรองศีรษะอันล้ำค่า ร่วงหล่นลงกระทบพื้นกระเบื้องดังตุ้บ ในห้วงนิทราอันแสนหวานที่กำลังดำเนินไปอย่างราบรื่น นาง กำลังฝันว่าได้นอนเอนหลังจิบน้ำชาและกินเนื้อย่างส่วนที่มันที่สุดอย่างสงบสุขไร้กังวล ประดุจการล่องลอยอยู่บนปุยเมฆแห่งความเกียจคร้าน ทว่าจู่ๆ โลกในความฝันกลับพังทลายลงด้วยแรงสั่นสะเทือนระดับพสุธากัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น