เลขาบนเตียง の小説・ストーリー

เสียงกล่องบนโต๊ะหัวเตียงกับตะวัน ล้มลงกับพื้น เมื่อเธอพยายามจะลงจากเตียง และยืนด้วยขาของตัวเอง คีนลุกขึ้นและลงจากเตียง เดินอ้อมมาด้านที่ตะวันทรุดกายล้มลงไป “ถ้าเธอจะกลับห้องให้ได้ ฉันจะพาไปเอง” คีนพูดพร้อมกับนั่งชันเข่า ช้อนร่างบางที่ยังเปลือยเปล่าอยู่

ไทเลอร์นั่งลงที่ปลายเตียง… มือใหญ่จับปลายเท้าของเลขาสาวขึ้นมาวางลงบนตัก จากนั้นค่อยๆ บีบนวดปลีน่องข้างที่เป็นตะคริวด้วยท่าทางห่วงใย “อ๊า… ซี้ดดดด… ” ไข่มุกเผลอครางออกมา โดนมือใหญ่ของท่านประธานนวดจนเคลิ้ม

ราชิดสรุป สิ่งที่ได้ยินทำเอาสาวน้อยตกใจ “เอ่อ… คุณลุงคะ ในห้องมีแค่เตียงเดียวนะคะ” “ไม่เป็นไร… เดี๋ยวลุงนอนโซฟา ให้หนูนอนบนเตียง… โอเคนะครับ” บอสรีบสรุปรวบรัดขนาดนี้ เอื้องผึ้งจะขัดอะไรได้ เป็นอันว่าคืนนี้นายกับเลขาต้องนอนห้องเดียวกัน

หนึ่งในหมอหลวงกราบทูล "ออกไปเถอะ อย่าลืมจัดยามาให้ด้วย" "ทูลลาพะย่ะค่ะ"จิ้นหยางกับเหลียงเฟยมองร่างที่นอนหงายอยู่บนเตียงด้วยความเป็นห่วง

เธอถามด้วยเสียงแผ่ว ทีมแพทย์พยักหน้า "ได้ครับ แต่ต้องเข้าไปทีละคน และห้ามรบกวนคนไข้" เกวลินค่อยๆ เปิดประตูเข้าไปในห้อง ภาพที่เห็นทำให้เธอต้องกลั้นน้ำตา คีรินทร์นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียว มีผ้าพันแผลสีขาวพันอยู่ที่ไหล่ และเครื่องมือทางการแพทย์ต่างๆ ติดอยู่กับร่างกายของเ ขา

เคี้ยงเดินตรงไปยังเตียงที่พักของประทีปซึ่งอยู่มุมเดิม ทันทีที่เลี้ยวพ้นม่านกั้นเตียง หล่อนก็เห็นภาพที่ทำให้หัวใจของคนเป็นแม่อบอุ่นขึ้นมาทันที ตี๋เล็กลูกชายคนเล็กของตนกำลังช่วยพยุงร่างอันผ่ายผอมของประทีปที่พยายามจะขยับตัวบนเตียงอย่างช้า ๆ ที่แขนข้างหนึ่งของประทีป นั้นมีสายน้ำเกลือห้อยระโยงระยางลงมาจากเสาข้างเตียง ปลายเข็มถูกติดเทปไว้กับหลังมือซีด ๆ ของเขา แสดงให้เห็นว่าร่างกายของเขายังคงอ่อนแอและต้องการสารอาหารทางสายเลือดอยู่

หากไม่มีเสียงเย็น ๆ เอ่ยขัดเสียก่อน ปกเกล้านั่งไขว่ห้างสูบบุหรี่ราคาแพงอยู่ตรงมุมห้อง จดจ้องสถานการณ์ที่บัดนี้ฉัตรเกล้าอยู่บนเตียง เสื้อหลุดลุ่ยไปเกือบจะเปิดเผยหน้าอก ผิวขาวผ่องล่อเสือล่อตะเข้ กับพวกเพื่อนที่รู้จักกันผ่าน ๆ ของปกเกล้า ยืนล้อมเตียงไว้ทุกด้าน

ตะวันพยักหน้ารับก่อนจะอุ้มเซอร์เวย์ขึ้นมาจากเตียงของตาล ก่อนจะเดินออกมาจากห้องของตาลเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านทันที "คุณเลขา?" ตะวันเหลือบไปเห็นตุลย์ เลขาชายคนสนิทของรันเวย์เดินเข้ามาในโรงพยาบาลพอดี ซึ่งพอเขาหันมาเจอหน้าตะวัน ร่างสูงก็มีท่าทีชะงักไปเล็กน้อย

ที่โรงพยาบาลเปมิกานอนอยู่บนเตียงในห้องพักของโรงพยาบาล น้ำเกลือหยดลงอย่างช้าๆ ข้างเตียงมีร่างสูงของทิวายืนกอดอกอยู่ สีหน้าของเขานิ่งสนิท ยากจะเดาอารมณ์

‘เตรียมพร้อมน่าดูเลยแฮะ’ ชายเดาว่าเตียงเหล่านี้มีไว้เพื่อการตรวจรักษา มีสี่เตียงก็หมายความว่าทุกคนที่นี่จะสามารถได้รับการรักษาได้อย่างทั่วถึง “คุณถอดรองเท้าแล้วเข้าไปนอนในนี้” นีลเปิดฝาแคปซูลหนึ่งออกแล้วกดคำสั่งอย่างคล่องแคล่ว ชายที่ไม่รู้เรื่องอะไรก็ได้แต่มองแบบงงๆ แต่ ก็ยอมทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย