เศรษฐี Novels & Stories

"คุณอาทิตย์คะ" "คุณรู้เรื่องนี้แล้วเหรอ?" ดวงตาคมมองใบหน้าของหญิงคนที่เขาตามหาในระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมา เพราะดูเหมือนว่าเธอจะไม่ตกใจเหมือนเขาเลย "ฉันก็เพิ่งจะรู้เมื่อไม่นานมานี้เองค่ะ" และนี่แหละคือสิ่งที่เธอยอมไปจากเขา ขนาดแม่แท้ๆ ยังยอมยกเขาให้ คนอื่นเลี้ยงดูเพราะดวงชะตาของเขา "พวกท่านบอกคุณว่ายังไงบ้าง" "เราจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ เพราะชาตินี้เราไม่ได้เกิดมาคู่กัน" "ชาตินี้เราไม่ได้คู่กัน งั้นแสดงว่าชาติก่อนๆ เราเป็นคู่กัน" ถึงแม้เขาจะยังไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ แต่ทุกคนที่อยู่ตรงหน้าและสำคัญที่สุดในชีวิตของเขา..เชื่อมัน "แค่เรื่องชาติภพ คุณอย่าเอามาอ้างเพื่อที่จะเลิกกับผมเลย" "คุณอย่าพูดแบบนั้นสิคะ" "เล่าทุกอย่างมาให้ผมฟัง" อาทิตย์เปลี่ยนเป้าหมายหันไปพูดกับแม่ชีบ้าง "ดวงของแม่เป็นดวงที่ทำร้ายผู้ชายในครอบครัว ซึ่งไม่มีทางแก้ไขนอกจากตัดทุกคนออกไป" "แล้วแม่ชีก็ยอมทำอย่างนั้นหรือ? โดยการตัดผมออกจากชีวิตเนี่ยนะ.."

เธอทิ้งเขาไปไม่ไยดี เมื่อได้เจอกันอีกครั้ง เขาจึงตามเอาคืนให้สาสม...“จำเอาไว้! ชีวิตเธอ ร่างกายเธอ ทุกอย่างของเธอเป็นของฉัน ฉันจะปล่อยเธอเป็นอิสระเมื่อไหร่ ก็ขึ้นอยู่กับฉันเท่านั้น!!"

เขาเกลียดเธอที่เป็นต้นเหตุให้คนรักต้องตาย ส่วนเธอยอมเป็นเมียข้ามคืนเพื่อชดใช้บาปกรรมที่ไม่ได้ตั้งใจจนถักทอสายใยอีกหนึ่งชีวิตขึ้นมา

ตราบาปที่เขาทำกับเธอในวันนั้น กลายมาเป็นของสำคัญในวันนี้ พสิกาตัดสินใจใช้ร่างกายใช้หนี้ให้ปภังกร เพื่อจบปัญหาหนี้สินที่เธอไม่ได้ก่อ วันหนึ่งเธอรู้ว่าสิ่งที่ได้มาจากเขา มันมากกว่าความเจ็บปวด "ทำไมไม่รับโทรศัพท์!"เสียงแหบห้าวตะโกนถาม เมื่อหันมามองหน้าเธอเต็มสองตา "ฉัน..."พสิกาหาเสียงตัวเองไม่เจอ จะบอกว่าไม่สบายมันก็ไม่ใช่เหตุผลที่รับสายเขาไม่ได้ ใบหน้าสวยเชิดขึ้น เมื่อหันมาสบตากับเขา ไม่มีอะไรต้องกลัวเพราะอีกไม่นานเธอจะเป็นอิสระ เธอมีช่องทางหาเงินมาคืนเขาแล้ว "ฉันไม่อยากรับ!"เขาแรงมาเธอก็แรงกลับ คำตอบและน้ำเสียงของเธอทำให้หัวคิ้วเข้มกระตุก ตาคู่คมมองหน้าหญิงสาว มองตากลมโตที่มีแววถือดีอยู่ในนั้น "กล้ามากนะที่พูดแบบนี้กับผม ลืมแล้วเหรอว่าฐานะคุณคืออะไร แล้วมีหน้าที่ทำอะไร!" "ฉันไม่เคยลืมหรอกค่ะว่าฉันเป็นลูกหนี้ของคุณ คุณนั่นแหละที่ลืมสถานะของตัวเอง คุณเป็นเจ้าหนี้ไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มาทำกับฉันแบบนี้"

“อยากไปหามันมากก็ข้ามศพผัวไปก่อน!” ยืนขวางทาง โมโหหน้าดำหน้าแดง นี่คือคนเดียวกันกับที่เคยตะคอกใส่หน้าว่าเอาเธอไม่ลง แต่ตอนนี้ดูจะหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแทน

อวิ๋นซูถูกคู่หมั้นของเธอทรยศอย่างน่าเศร้า จึงต้องแต่งงานสายฟ้าแลบ ทุกคนต่างหัวเราะเยาะเธอ เพราะเธอได้ปล่อยคุณชายใหญ่เฮ่อที่สูงศักดิ์ แต่กลับไปแต่งงานกับชายหนุ่มที่แร้นแค้น อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มที่แร้นแค้นนี้ก็กลายเป็นมหาเศรษฐีลึกลับที่กลับมาลงทุนในจีน และเขาก็เป็นอารองของคู่หมั้นเธอ! อวิ๋นซูที่ถูกหลอกก็ได้แต่ตะโกนปาวๆ ว่าจะขอหย่า แต่ชายคนนั้นกลับผลักเธอเข้ากับกำแพงโดยไม่กะพริบตา "นั่นไม่ใช่ผมสักหน่อย เขาไปทำศัลยกรรมหน้าเหมือนกับผมต่างหาก" อวิ๋นซูมองดูใบหน้าหล่อเหลาของสามีเธอ และเชื่อทันที"หน้าตาเหมือนกับตระกูลเฮ่อ ช่างอับโชคจริงๆ" วันรุ่งขึ้น ทุกคนต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าคุณชายใหญ่ตระกูลเฮ่อได้ถูกไล่ออกจากตระกูลอย่างสิ้นไร้ไม้ตอก ในขณะที่ชายหนุ่มเศรษฐีสวมหน้ากากเพื่อปกปิดใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเอาไว้

ยัยเด็กขาดสารอาหารคนนี้หรอ คือลูกสาวคนใหม่ของแม่.. เด็กอะไร ขวางหูขวางตาชะมัด เจอหน้ากันเอาแต่ก้มหน้าหลบตา แต่ทำไมยัยเด็กนี่ถึงสวยวันสวยคืน ถ้าเขาจะแอบกินเด็กของแม่ จะผิดไหม

มหาเศรษฐีหนุ่มรูปงามเจ้าของธุรกิจนำเข้ารถหรูและผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ วัย 30 ปี หนุ่มโสดในฝันของใครหลายคน มีความคิดที่อยากจะมีครอบครัว แต่มันยังไม่เจอใครที่โดนใจ แม้จะมีสาวสวยลูกสาวของเพื่อนสนิทพ่อกับแม่เขาคอยตามตื๊อเขาก็ไม่เคยชายตามอง ถือคติที่ว่าคนไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ไม่มีผลต่อหัวใจ จนกระทั่งโชคชะตาได้นำพาคนที่ทำให้ใจเต้นแรงมาพบกันกับเขา

ภายในคืนพระจันทร์เต็มดวงรอบตัวเงียบสงัดไร้เสียงผู้คนสัญจร ตึก ตัก ตึก ตักทว่าทำไมฉันถึงตั้งหน้าตั้งตาวิ่งอย่างไม่ลืมหูลืมตาออกมาจากม่านรูดบ้านั่นทั้งที่สภาพไม่เอื้ออำนวยมากเท่าไหร่นัก น้ำตาไหลรินออกมาตลอดทางฝ่ามือของตัวเองกอดลูบผิวไปมาเพื่อปลอบโยนว่าไม่ได้เกิดอะไรขึ้นทั้งที่ความจริงกับเดินสวนทางกันลิบลับ สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนั้นผลมันส่งมาถึงยังวันนี้... “เอาตังค์มานังซานมีเท่าไหร่ก็เอามาให้หมด อย่าคิดอุบไว้เชียวเห็นแก่ความหน้าด้านหอบลูกมาอยู่กับคนอื่นบ้าง มีอย่างที่ไหนให้เป็นขี้ปากชาวบ้านอับอายกันไปทั้งบ้านกับไอ้คำว่าท้องไม่มีพ่อเนี่ย!” “มีลูกติดพ่วงให้เป็นภาระใครเขาจะเอาไปทำเมียต่อ” “ป้า... พี่ฝ้าย...” “หรือมันไม่จริงเอาหน้าผัวแกมาดูดิไอ้ที่มันทำแกท้องไม่พ่ออ่ะ!” หญิงสาวมองเหยียดด้วยหางตาอีกทั้งยังยกริมฝีปากทำรังเกียจ “ติดตัวมันไม่มีหรอกแม่แต่ในไอ้นี่มันมี อีซานมันฝากเอาไว้ มึงไปถอนมาถ้าไม่อยากให้ลูกมึงเจ็บตัว!”

คุณอาหนุ่มผู้สุขุม นุ่มลึกกับหลานสาวสุดแสบแถบขี้ยั่ว สิบปีที่ไม่ได้เจอกัน นี่หนูแก้มใสโตเป็นสาวแล้วเหรอเนี่ย สวยซะด้วย แล้วคุณอาของเราจะทำยังไงกับหลานสาวคนนี้ดีนะ