แม่บ้าน สาวใช้

ปรีติยิ่งตกใจเข้าไปอีกเมื่อเจนนิสากล้าหาญเปลี่ยนท่าตามความต้องการของพี่ผัวด้วยการพลิกตัวนอนหงายพร้อมทั้งแยกเรียวขาแบะถ่างขณะที่ปฏิวัตินั่งอยู่ตรงกลางระหว่างซอกขาของหล่อน ลีลาการพลิกหงายของพี่สะใภ้ช่างร้อนแรงทำเอาปรีติเกิดความตื่นตัวเมื่อเห็นจากกล้องในมุมที่ซูมเนื้อหนังของหล่อนโดยเฉพาะหน้าอกเท่าลูกส้มโอทั้งสองที่มันล้นออกมาจากชุดชั้นในว่ายน้ำสีชมพูหวาน

หล่อนส่งเสียงครางเบา ๆ แต่ลินินก็ได้ยินชัดเจนเพราะแถวนั้นเงียบเชียบ พ่อเลี้ยงเจตภพค่อย ๆ ไล่ลิ้นตั้งแต่หัวแม่เท้าขาว ๆ ทาเล็บสีแดงของแม่สาวญี่ปุ่นขึ้นไปเรื่อย ๆ บนเรียวขาสวย อูย...ขนาดแอบมองอย่างนี้ยังวูบวาบซะขนาดนี้ ก็ที่เห็นพ่อเลี้ยงเจตภพทำเหมือนค่อย ๆ เร้าอารมณ์แม่สาวหน้าใสให้ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ พ่อเลี้ยงหนุ่มใหญ่ไล่ลิ้นขึ้นไปตามเรียวขาจนกระทั่งถึงขาอ่อน

ดาริการ้องขอแบบไม่อายและเสียงของหล่อนก็ดังเหมือนไม่สนใจว่าใครจะได้ยิน เหนือนึกในใจว่าน้องสะใภ้ของเขาช่างร้อนแรงอะไรอย่างนี้ รูปร่างของหล่อนช่างน่าเอาและท่าทางหล่อนจะไวไฟไม่ใช่เล่น เหนือหยุดมือของตัวเองที่รูดขึ้นลงตามลำของเจ้ามังกรเพราะกลัวว่าถ้าออกแรงหนักกว่านี้เดี๋ยวจะเสร็จคามือเสียก่อน ซึ่งขาอยากดูหนังเอ็กซ์สด ๆ แบบนี้จนจบกระบวนความ

"ลิล ลิลจำพี่ได้มั้ย" "พี่ พี่เหรอ" "ครับพี่เอง พี่คิมไงสามีของลิล" "สามี สามี" แววตาว่างเปล่าจ้องผมไม่วางตาก่อนจะแปลเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว "ไม่ ไม่ กรี๊ดดดด ไม่ออกไป ฮืออออ ออกไป ฮืออออ" คำเตือน....นิยายเรื่องนี้จะออกแนวน้ำเน่าดราม่าหน่วงตับไตโปรดเตรียมทิชชู่ซับน้ำตา ใครไม่ชอบแนวนี้ผ่านไปก่อนได้เลยค่ะ

"ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะ...พอดีว่าหิวน้ำเลยจะเข้ามาเอา" ขวัญฤทัยก้มหน้าหนี รับรู้ได้ถึงรังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากตัวเขา อย่าบอกนะว่าเจ้านายกำลังเข้าใจเธอกับคุณมารุตผิด แต่จะว่าไปความเข้าใจของเขาจะผิดหรือถูก มันก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเธอด้วยสักหน่อยเพราะว่าเรื่องนี้ถือเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเขา ขวัญฤทัยจึงหมุนตัวเดินสวนเจ้านายหนุ่มออกมาจากห้องครัว ทำงานของตัวเองต่อโดยละความสนใจทั้งคนพี่คนน้อง เธอยังต้องขึ้นไปเก็บเสื้อผ้าในห้องเจ้านายลงมาใส่เครื่องซัก เสร็จแล้วยังต้องเตรียมทำอาหารเย็น แล้วก็รดน้ำต้นไม้ งานบ้านต้องทำจิปาถะ ขวัญฤทัยจึงจมจ่อกับงานตัวเองมากกว่าจะให้ความสำคัญกับเจ้านาย "กลับบ้านแต่หัววันเลยนะไอ้พี่ชาย..." มารุตหัวเราะขบขันชอบใจอยู่ลึกๆที่เห็นแม่บ้านสาวคนงามไม่แสดงอาการกลัวไอ้พี่ชายของเขาจนหงอ เขาเอี้ยวตัวสูงหลบให้ไอ้พี่ชายเดินเอื่อยๆเข้ามาด้านใน ออสตินเพียงปรายตามองไอ้แมวขโมยพร้อมเดินมาจนถึงตู้เย็น "ก็นี่บ้านกู..."

“เธอคิดว่าตัวเองจะหาเงินมาคืนฉันทันอย่างนั้นเหรอ โกหกแบบนี้อยากตายรึไง” “มะ…ไม่ค่ะ ฮึก! หนูขอโทษ” “เลิกพูดคำขอโทษส่งๆ สักทีถ้าเธอไม่คิดจะสำนึก ลุกออกมา!” ปากบอกไม่อยากได้เธอเป็นเมียแต่กลับใช้ทุกวิถีทางกดเธอให้อยู่ใต้อำนาจ

ตราบาปที่ไม่ได้ก่อจองจำชีวิตของเธอ 'โบตั๋น' อย่างไม่มีชิ้นดี เพราะความรักแรงโกรธเเรงของเขาเขมราชคนเดียวเลยแท้ๆ | เขม เขมราช อนันต์ธการณ์ | ประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษใหญ่ เขาดุ เด็ดขาด แต่อ่อนโยนกับหวานใจเพียงคนเดียว | โบตั๋น พิมพ์ชนก อุ่นวารี | สาวใช้แม่ลูกอ่อนของบ้านอนันต์ธการณ์ ลูกสาวชื่อน้องใบหม่อนที่เกิดจากความผิดพลาดของเธอเพียงคนเดียว "กล้าดียังไงมาประจบสอพลอจนแม่ฉันถึงกับต้องยัดเยียดเธอให้มาเป็นเมียฉันกัน" แป๊ะ! แป๊ะ! แป๊ะ!!!! "ยอมจริงๆเลยหว่ะ เธอเก่งจริงๆนะโบตั๋น!" เขาตบมือดังลั่นประชดประชันเจ้าหล่อนอย่างเย้ยหยัน "โบตั๋นไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ สิ่งที่คุณพูดมาทั้งหมดโบตั๋นไม่เคยแม้แต่จะคิดเลยนะคะ!" หมับบบ!!!

“ยังรักดาวอยู่ไหม” “คิดว่าผมมาที่นี่ รอเกือบสิบปีเพื่อแก้แค้นท่านอย่างนั้นหรือ”“ตอบให้ตรงคำถามหน่อย”

'เกวลิน' หญิงสาววัย22ปี สาวหน้าหวานผิวขาวสมกับชื่อเล่น 'กะทิ' เพิ่งเรียนจบและยังไม่มีงานทำจึงช่วยงานพี่ชาย ‘ตะโก้’หรือ การันต์ ที่ดูแลกิจการร้านอาหารต่อจากแม่ที่เสียชีวิตไปห้าปีแล้ว ส่วนพ่อนั้นทอดทิ้งทั้งสามคนไปตั้งแต่การันต์อายุได้เพียง 10 ขวบ ‘หมออิฐ’ หรือ ‘นายแพทย์อิทธิพล’ หมอหนุ่มวัย 34 ปี หน้าตาก็ไม่ได้แย่ ฐานะการเงินและการงานก็ดีเลิศ แต่กลับอกหักซ้ำซากจจน่าสงสาร (กระซิกๆ) เกวลินเคยพบหมออิฐตั้งแต่เธออยู่ ม.5 ในตอนนั้นหมออิฐมาที่โรงเรียนในฐานะศิษย์เก่า เขามาพูดแนะแนวเรื่องการสอบเข้าคณะแพทย์ เกวลินชอบเขามาตั้งแต่ตอนนั้น แต่ก็รู้ดีว่าตัวเองไม่มีความสามารถที่จะสอบคณะแพทย์ เธอเรียนคณะบริหาร ช่วยงานที่บ้านซึ่งเป็นร้านอาหาร ซึ่งอยู่ใกล้โรงพยาบาลที่หมออิฐทำงานอยู่ เขาไม่รู้จักเธอ แต่เธอรู้จักเขาและมีความสุขดีกับการแอบรักข้างเดียว หญิงสาวขับมอเตอร์ไซค์ส่งอาหารให้หมอ-พยาบาลที่โทรสั่งเป็นประจำ และแล้วกามเทพก็ทำงานให้เธอต้องมาใกล้ชิดกับคนที่แอบรักเข้าจนได้!

เสียงโอดครวญของทองสร้อย ทำเอานวลใจเต้นระส่ำ ไม่คิดว่าจะมารู้ความลับของพันน์เข้าโดยไม่ตั้งใจ ‘เท่าแขนแน่ะ’ ประโยคที่ได้ยินทำเอานวลใจเต้น ของเขาคงใหญ่มากสินะ ไม่งั้นทองสร้อยคงไม่ร้องครางโอดโอยจะขาดใจอย่างที่กำลังได้ยินอยู่ในตอนนี้ “สร้อยโดนเจ้าดุ้นนี้ของพี่กระแทกมาหลายปีแล้วนะ… จนป่านนี้ยังไม่ชินกับของใหญ่อีกหรือจ๊ะเมียจ๋า” เสียงของพันน์กระเส่า จากนั้นเสียงครางลั่นของทองสร้อยก็ตามมา “บ้าจริง… ” นวลสบถออกมา ด้วยหล่อนไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะต้องมาเจอกับสถานการณ์นี้ ผนังห้องที่ขนาบอยู่สองข้างแทบเก็บเสียงอะไรไม่ได้เลย