โลกสัตว์ Novels & Stories

กนธีรู้จักเจ้าคาปิบาร่า จำได้จากหนังสือและสารคดีที่เคยดู “หมาพร้าว แชงอยากเยี้ยงหมาพร้าว ชี ขอคุงพ่อเยี้ยงหมาพร้าวกัง” คาปิบาร่า สัตว์ฟันแทะขนาดใหญ่ที่สุดในโลก สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมกึ่งสัตว์น้ำ เจ้าของฉายาหมามะพร้าว หรือที่เด็กๆ ชอบเรียกกะปิปลาร้าหรือกะปิปาย้า พอคิดถ ึงเจ้าสัตว์หน้านิ่งสุดมึน บุลินก็อยากเลี้ยงขึ้นมาทันที ชวนพี่ชายฝาแฝดไปขออนุญาตคนเป็นพ่อเลี้ยงเจ้าสัตว์ชนิดนี้

หญิงชราเปิดหนังสือเล่มหนึ่งที่มีแต่ตัวหนังสือภาษาอะไรก็ไม่รู้ แล้วนางก็วางมือไปบนหน้านั้น หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาส่งให้ปลาหมึก สร้างความแปลกใจให้พวกเธอจนสีหน้าออกอาการ เพราะพวกเธอเห็นอยู่แล้วว่ามันมีแต่ตัวหนังสือ แต่ทำไมหมอดูธิดาเทพคนนี้ถึงหยิบเป็นกระดา ษเปล่าขึ้นมาได้

ภวัตเออออ “ค่ะใจดีมาก อรชอบทุกตัวเลยนะคะ พี่กฤษเอาสัตว์ทุกชนิดมาให้อรเลี้ยงจนหมดโลกแล้วค่ะ”

“ก็สนุกกับแกไงอีโง่ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็อย่าพยายามดิ้นรนขัดขืน เพราะถึงจะดิ้นรนยังไงก็ไม่มีทางรอดพ้นไปได้อยู่ดี” ณิชชาพัชร์ร้องไห้ออกมาด้วยความกลัวจับขั้วหัวใจ ในชีวิตของเธอไม่เคยเจอเหตุการณ์ไหนที่เลวร้ายเท่ากับเหตุการณ์ในครั้งนี้มาก่อน แต่เธอก็ยังพยายามที่จะดิ้นรนให้ ตัวเองหลุดพ้นไปจากตรงนี้ เธอจะไม่ยอมตกเป็นของมันเด็ดขาด หญิงสาวกรีดร้องให้คนช่วยพร้อมกับพยายามดิ้นรน ทั้งหยิกทั้งข่วนไปตามหน้าตาและเนื้อตัวของมันเท่าที่จะทำได้