โลกสัตว์ Novels & Stories

ตอนพิเศษ 2: รอยแยกแห่งมิติ และสัตว์ประหลาดเหล็กกล้าแห่งโลกอนาคต

มา ทุกคนต่างตกตะลึงสัตว์ที่เหล่าทหารขี่มามิใช่ม้า แต่สัตว์ประหลาดที่พวกเขาเพิ่งเคยเห็น ทัพหน้าเป็นสัตว์สี่เท้า ผิวเป็นเกล็ด ตัวใหญ่ มีนอตรงจมูกและมีเขาแหลม ๆ สองเขาที่หัว มีหางยาว ตัวสูงใหญ่พอ ๆ กับช้าง มีนักรบนั่งอยู่บนหลังมีกลองศึกติดอยู่ ส่งเสียงดังกังวาน ทำลายขวัญของฝ่ายตรงข้าม กองกำลังที่ตามมา ขี่สัตว์ประหลาดเดินสองขาตัวใหญ่เท่าม้า ผิวเป็นเกล็ด มีฟันเหลืองแหลมคมเต็มปาก เท้าหน้าเล็ก ๆ หัวแม่โป้งที่ขาหลังเป็นเล็บ ใหญ่ ๆ แหลม ๆ

ภูมิลูบหัวเจ้าสี่ขาแต่ตาจ้องมองใบหน้าเนียนตาเป็นมัน "โฮ่ง!" เจ้าสี่ขาเห่าโต้กลับเหมือนรู้ใจ "คนบ้า!" น้ำหมุนตัวพาซัตเตอร์ออกไปจากนั้นทันที

ปึก สิ้นเสียงกระดาษปึกใหญ่ ก็ลอยไปกระแทกหน้าภาสันต์อย่างแรง เมื่อปนันชิตาขว้างมันใส่หน้าเขา “เลวที่สุด!” หญิงสาวก่นด่า ก่อนจะหันหลังแล้วเดินไปที่ประตู นี่น่ะหรือพ่อพระของพ่อ เขาคือซาตานชัด ๆ คำว่ารักที่เขาบอกคงไม่มีอยู่จริง เพราะถ้าเขารักเธอจริง คงไม่ทำอย่างนี้กับพ่อของเ� �อ

นนท์หนุ่มน้อยน่ารักและขี้สงสัยเอ่ยขึ้นถามชายชราภาพท่านนี้ไป “หึ…..แต่ถ้าเป็นป่าภูดาวเมื่อร้อยปีก่อน….มันไม่ได้เป็นแบบนี้…ในภูดาวเป็นป่าดิบชื้นมีสัตว์ป่าดุร้ายมากมายอาศัยอยู่ในนั้น…ทั้งเสือโคร่ง…เสือดาว…เสือดำ….กระทิงไฟ…ควายป่า….ช้างป่าตกมันส์…รวมไปถึงหมีควาย…และนอกจ ากสัตว์ป่ายังมี…สัตว์ที่มาจากขุมนรก…พวกสัตว์เดรัจฉานวิชา”

ซิงอีกล่าวอยากตกใจที่บุรุษชุดเขียวพูดทำนองอยากได้ลี่หลินเป็นสัตว์อสูรเพื่อตอบแทนที่ตนให้น้ำอมฤต "แม่นางอย่าเข้าใจข้าผิด ข้าหาสนใจไม่ และอีกอย่างการทำลายพันธะสัญญาเลือดนั้นก็มิอาจทำได้ง่ายๆด้วย ผู้ไม่มีวรยุทธอย่างแม่นางอาจถึงตายได้ ถ้าข้าต้องการสัตว์อสูรของพวกท่านข้าไม่ สู้ข้าใช้กำลังจะดีกว่าหรือ และอีกอย่างสัตว์อสูรจิ้งจอกเก้าหางมีวรยุทธแค่ขั้นจิตตราระดับสามดาว สัตว์อสูรของข้าอีกาดำสามขาที่มีวรยุทธที่สูงกว่ายิ่งนัก และอีกอย่างข้าไม่คิดจะมีสัตว์อสูรอีกแล้ว"

"เจียเอ๋อร์ หมดแล้วชื่อเสียงที่ท่านพ่อข้าสั่งสมมา จบสิ้นแล้ว เพราะข้าไร้ความสามารถ" "ไม่เกี่ยวกับเจ้าไร้ความสามารถ ใครจะไปรู้ว่ามีกฎที่ตึงขนาดนี้เล่า บ้าบอที่สุด หนังสัตว์สีอะไรคุณภาพมันไม่ได้ต่างกันที่สี คุณภาพมันอยู่ที่ชนิดของสัตว์และอายุของสัตว์ต่างหาก ใครเป็นคนเขียนกฎน ี้ขึ้นมาไร้สาระที่สุด"

คำพูดสั้น ๆ ที่คาริสาเปล่งออกมาทำให้แดเนียลหันมามองคนตัวเล็กโดยไม่ได้ตั้งใจ “บำเรอ!” ถ้าเป็นของเล่น มันก็จะมีค่าแค่ตอนที่เจ้าของอยากจะเล่นมัน จากนั้นก็แค่ถูกตั้งโชว์สวย ๆ และอาจถูกลืมถ้าเจ้าของของมันมีของเล่นชิ้นใหม่ ถ้าเป็นสัตว์เลี้ยงมันก็ต้องจงรักภักดีต่อเจ้านายข องมัน ถึงบางครั้งมันจะเถลไถลออกนอกลู่นอกทางไปบ้าง แต่สุดท้ายมันก็ต้องกลับมากินข้าวกินน้ำที่บ้านของเจ้านายมัน ซึ่งก็ใกล้เคียงกับที่เธออยู่

เหมียว เสียงแมวดังขึ้นจากมุมไหนสักมุมในบ้าน ดาวฤกษ์หันซ้ายหันขวามองหาที่มาของเสียง กระทั่งเห็นแมวสีส้มตัวหนึ่งเดินนวยนวดออกมาจากตรงใต้บันได “แมวของน้ำใสนะคะ” “แล้วมันมาอยู่บ้านเราได้ยังไงครับ” คำว่าบ้านเราที่ดาวฤกษ์เอ่ยมานั้นทำให้คนฟังหน้าแดงก่ำขึ้นมา นั่นเพรา ะเธอไม่ค่อยคุ้นชินกับคำหรือประโยคที่สื่อถึงความใกล้ชิดแบบพิเศษทำนองนี้เท่าไหร่

วีรินทร์ว่าเสียงสนุก หล่อนชอบเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ที่เพ้อฝันเป็นทุนอยู่แล้ว “ทุกสิ่งเจ้าก็รู้ดี ดังนั้นจงพยายามเอาตัวรอดให้ได้ในโลกที่เจ้าไม่เคยพบเห็นมาก่อน” “อูย จริงจังอะไรขนาดนั้น นี่แค่ความฝันนะคะ”