両思い Novels & Stories

‘คุณไม่ตอบ ผมถือว่าคุณยอมผมนะปลาย’ ณรันดายังคงนิ่ง ไม่ตอบเขาเช่นเดิม เพราะเวลานี้เธอกำลังสับสนระหว่างความรักกับความถูกต้อง ‘นะครับปลาย เป็นของผมนะครับ’ รวิชญ์ไม่คิดที่จะรอคำตอบใดๆ จากเธอทั้งสิ้น เขาค่อยๆ ลิ้มชิมรสความหอมจากร่างงามนั้นอย่างเชื่องช้า และทะนุถนอมอย่างกล ัวว่าร่างนั้นจะบอบช้ำ เขากลับไปบรรจงจูบที่ริมฝีปากบางของเธออีกครั้ง รวิชญ์เริ่มจากความอ่อนหวานและค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ณรันดารู้สึกเหมือนตัวเองหายใจติดขัดเธอจึงพยายามดิ้นรนเพื่อให้หลุดจากการจู่โจมของเขา

ขุนพลเอ่ยถึงเพื่อนรักทั้งสองของเขาด้วยรอยยิ้ม เพราะเขาเห็นความรักของทั้งสองตั้งแต่แรกเลยก็ว่าได้ “มันจะทะเลาะกันได้อย่างไรละ ในเมื่อไอ้สงครามยอมเชียร์ขนาดนั้น ทั้งชีวิตเหมือนมันมีเรื่องเดียวที่จะขอเชียร์ ที่เหลือมันยอมหมด”ชานนท์เอ่ยขึ้นและจริงอย่างที่เขาพูด สงครามยอม เมียตัวเล็กของเขาทุกอย่างจริงๆ ส่วนเรื่องเดียวที่ชานนท์เอ่ยถึงก็คงเป็นเรื่องบนเตียงที่สงครามจะชอบร้องขอเอากับเชียร์บ่อยๆ

เธอท้องในวันที่เราทั้งสองจบความสัมพันธ์ลับ ๆ ความลับไม่เคยมีในโลก

ัดสินไม่ได้ว่าใครผิดใครถูก เรื่องบางเรื่องอาจผิดทั้งสองฝ่าย และบางเรื่องอาจมีฝ่ายที่ถูกมากกว่าผิด มันแค่นั้นเอง อันความรักความใคร่ระหว่างชายหญิง มันต้องเกิดจากความพึงพอใจของทั้งสองฝ่าย เรียกว่าตบมือข้างเดียวไม่ดัง หรือบางกรณี อาจจะเกิดจากการบังคับของอีกฝ่ายก็เป็นได้ คนสองคน นั่นแหละถึงจะรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร ใครทำอะไรนั้น ย่อมรู้อยู่แก่ใจตัวเอง นราวดีพยายามข่มตาให้หลับในขณะที่สนโอบกอดเธอเอาไว้จากทางเบื้องหลัง เขาลูบไล้บางเบาเหมือนทำให้เธอผ่อนคลาย แล้วเธอก็หลับลงในที่สุด

แต่พอถึงคืนคริสต์มาสอีฟ ทั้งคู่กลับหยิบตั๋วหนังเรื่องเดียวกันออกมาคนละใบ แล้วก็หัวเราะพร้อมกัน ตอนนั้นใจของพวกเขาสื่อถึงกัน โดยไม่ต้องพูดอะไรก็เข้าใจความคิดของอีกฝ่ายได้

สมองแทบจะสั่งการอะไรไม่ได้ มีเพียงความรู้สึกเท่านั้นที่ล้นทะลักออกมาจนคนตรงหน้าจับสังเกตุได้ ทั้งสองสบตากันนิ่งในขณะที่เรียวนิ้วของพอสค่อยๆ เคลื่อนผ่านความคับแน่น ใบหน้าหวานดูสับสนกับสิ่งที่กำลังทำ พอสก้มลงจูบมิลินอีกครั้งอย่างร้อนแรง ในขณะที่ตัวเธอเองก็จูบตอบเขาเช่นกัน ลิ้นร้อนแทบจะไม่ได้หยุดตวัดเกี่ยวกัน พร้อมๆ กับนิ้วมือที่รัวใส่ช่องคับแคบไม่ยั้ง

เขาเอ่ยขึ้น อารดาใจหายแปลกๆ สองอาทิตย์ที่อยู่ที่นี่ เหมือนว่าไม่นานแต่ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้น กลับบันทึกในความทรงจำของเธออย่างแนบแน่น ทุกเรื่องราวที่มีเขายังชัดเจนในความทรงจำพอๆ กับความอ่อนหวานแต่ซ่านสุขที่เขาบำรุงบำเรอจนอิ่มเปรม หัวใจเธอแข็งแรงขึ้นนะ เธอเชื่ อว่ามันเป็นอย่างนั้น “มองอย่างนั้นผมเขินแย่” ศรัณท้วงแล้วขยับไปนั่งเบียดหล่อนอีกนิด “มองไม่ได้เหรอ ทีตัวเองยังแอบมองฉันบ่อยๆ เลย”

"ฟูไห่นานคะ" ฉันกะพริบตา "ระหว่างคนสองคนน่ะ มันมีโอกาสให้แค่ครั้งเดียวเสมอแหละค่ะ"

ขาไปตั้งนานแล้ว บทรักของทั้งคู่ดำเนินไปอย่างนุ่มนวลเป็นที่น่าประทับใจของหญิงสาวสัมผัสของชายหนุ่มที่แตกต่างจากครั้งแรกที่เธอได้รับมันทำให้เธอมีความสุขจนลืมครั้งนั้นไปเสียสนิทตอนนี้บนเตียงของชายหนุ่มอบอวลไปด้วยความรักที่ทั้งสองต่างมอบให้กันและกันเนิ่นนานเสียจนหญิงส าวหลับคาอ้อมอกของชายหนุ่มพร้อมเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างเปี่ยมสุข

ตึก ตึก เสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นเป็นจังหวะรัวเร็วไปด้วยกัน ในคราวนี้น้ำหวานเป็นฝ่ายเอื้อมมือเข้าไปประคองหน้ากลกันต์เอาไว้ กดจูบเบาๆที่ข้างแก้ม ก่อนถอนใบหน้าออกห่างเล็กน้อย “รอหน่อยนะคะ รอให้หวานมั่นใจอีกสักนิด แล้วหวานจะบอกคำนั้นกับพี่กันต์”