Novel & Cerita 슬라이스 오브 라이프

บทที่ 15 ณ ไร่ทานตะวัน ตรงบริเวณสวนหย่อมหลังบ้าน มีสองสามีภรรยานั่งกินอาหารเช้ากันโดยสามีนั่งจิบกาแฟและอ่านหนังสือพิมพ์ไปด้วย ส่วนภรรยานั้นก็จิบน้ำส้มคั้น และรับประทานไข่ดาวกับขนมปังปิ้งอยู่ข้างๆ สามี พร้อมกับพูดคุยกันอย่างมีความสุข ครืดด!! ครืดดด!!!.. แรงสั่นของโทร� �ัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะกินข้าว ทำให้ทั้งสองต้องหันไปมอง ก่อนที่พ่อเลี้ยงสิงหาจะหยิบโทรศัพท์ของภรรยาขึ้นมาดู

แววตาของเจียงซุ่ยเหยียนนิ่งสงบ เธอยื่นมือออกไปรับกระดาษคืนมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ตารางคะแนนชีวิตคู่ค่ะ คะแนนเต็มหนึ่งร้อยคะแนน ถ้าหักจนหมด ทุกอย่างก็จะจบค่ะ”

ความแสบแล่นวูบจนต้องขบกรามแน่น ชายหนุ่มรีบพาตัวเองไปยืนหน้ากระจก มือที่กำลังถอดเสื้อสั่นไม่หยุด…ทันทีที่เนื้อผ้าเปิดออก ภาพตรงหน้าทำให้เขานิ่งค้างไป เพราะตอนนี้บนหน้าอกนอกจากเลือดที่ซึม ยังปรากฏรอยลึกที่ซ้อนกันสี่กลีบบนและล่าง ประกอบกันเป็นดอกไม้ที่ราวกับบานสะพรั่งอยู่ บนผิวหนัง แต่ที่น่าแปลกคือกลีบบนสุดปรากฎอักขระที่เขาไม่รู้จักอยู่ด้วย

นิ่งเงียบไร้การเจรจาใด ๆ “It’s been a long day without you, my friend And I’ll tell you all about it when I see you again We’ve come a long way from where we began Oh, I’ll tell you all about it when I see you again When I see you again” แล้วฮัมทำนองเพลงในลำคอเมื่อถึงท่อนที่ร้องไม่ได้

“คุณกล้าดียังไง?” น้ำเสียงของเอวาเต็มไปด้วยความโกรธ เบรนดายิ้มเยาะราวกับว่าเธอมีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องทำ “ไม่ใช่ความผิดของฉันที่เด็กนี่เดินไม่มองทาง นี่เป็นชุดรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นของหลุยส์ วิตตอง และนังเด็กเวรนั่นเกือบจะทำลายชุดฉันด้วยการสาดน้ำผลไม้ใส่”

ฉึบ! อ๊ากกกกกกก เสียงไอ้โซ่ร้องลั่นเมื่อความคมของมีดตัดเข้าที่ข้อกระดูกนิ้วชี้จนชิ้นส่วนปลายนิ้วกระเด็น ผมมองเลือดที่ไหลนองเป็นสายจนแปดเปื้อนโต๊ะและพื้นหินอ่อนอย่างสะใจ แล้วโยนมีดลงพื้นเสียงดังก่อนจะเดินเข้าไปกระชากหัวคนที่กำลังร้องไห้ด้วยความเจ็บจนน้ำหูน้ำตาไหล ขึ้นมาอีกครั้ง

เพล้ง เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บตามด้วยเสียงจานตกลงกระทบกับพื้นจนแตกทันทีที่มะลิพูดจบ ด้วยความไม่ชำนาญทำให้นิ้วของดอกฟ้าเผลอจุ่มลงไปในหม้อจนเกิดความเจ็บและตกใจจนทำให้อีกมือเผลอปล่อยจานใส่เนื้อหมูจนตกลงบนพื้นแตก เสียงของหล่นตกแตกพร้อมกับร่างของดอกฟ้าทรุดลงไปนั่งก

@ คอนโดSN SN Condominiumเป็นคอนโดหรูสูงยี่สิบชั้นที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากตัวมหาวิทยาลัย มีจุดประสงค์เพื่ออำนวยความสะดวกให้แก่นักศึกษาที่บ้านไกลหรือหรือไม่ก็ต้องการออกมาใช้ชีวิตวัยรุ่นเพียงลำพังซึ่งได้รับความสนใจจากนักศึกษาจำนวนมากหนึ่งในนั้นก็คือลูกชายเจ้าของคอนโดที่เพิ ่งถูกเพื่อนสนิทหิ้วตัวกลับมาจากโรงพยาบาลด้วย “ไอ้ซีมึงไปฟัดกับหมาที่ไหนมาเนี่ย? สภาพแม่ง อย่างกับโดนรุมโทรม” ดาต้าที่ถูกโทรเรียกให้ไปรับเพื่อนหน้าหล่อจากโรงพยาบาลประจำมหาลัย ตั้งแต่ตะวันตรงหัว อดถามไม่ได้ เพราะสภาพชายหนุ่มตอนนี้พูดง่าย ๆ ว่า ‘หมายังดูดีกว่า’

ฉันอ้อนวอนคนตรงหน้า “เสียงดังอะไรกันน่ะ” และแล้วเจ้าของผมสีทองที่ฉันตามหาก็มาปรากฎตัวตรงหน้า ดวงตาดำขลับที่จ้องมองมาดูน่ากลัวกว่าตอนที่เขาใส่คอนแทคเลนส์สีแดงเสียอีก “คุณผู้หญิงคนนี้… / เข้ามาสิ”

พายุพูดยิ้มให้เจ้าเอย “งั้นพี่พายุนอนห้องนี่แหละ” “ได้ไงล่ะมิกกี้” ละแล้วหนังน่ากลัวก็จบลง "มะนาวนอนนี่ใช่ไหม....?" “ค่ะ” “พี่มะนาวนอนกับมินนี่คะ”