오피스로맨스 นิยาย & เรื่องราว

Sadyang ngayon lang ako nagkaroon ng ganang pagmasdan ang kabuuan ng kaniyang solo office. Ang luwag ng opisina niya, kaingit! Sa laki nito ay parang pwedeng opisina na ng tatlong guro, e. Idagdag pang ang aliwalas din ng desenyo nito gawa ng neutral color na ginamit sa buong silid. Very calming and manly at the same time, bagay na bagay kay Sir Gray… Sa poging si Sir Gray na muli na namang malamig ang binibigay sa aking tingin. Here we go again, Aria…

inis niyang usal. Natagpuan naman niya kaagad ang opisina ng CEO. Sensor ang main door ng opisina. Lobby ang bumungad sa kan’ya sa loob at bago makarating sa workplace ni Edmund ay merong tented glass walls and door. Bahagya niyang itinulak ang glass door at akmang papasok ngunit namataan niya si Edmund na may kayakap na babaeng nakasuot ng pink dress, ga-baywang ang buhok na blonde at maalon, Maputi ito, matangkad din, at lalong pinatangkad ng suot nitong three inches na pulang sandals.

Angeles, California CEO, Office Komportable siyang nakaupo sa swivel chair sa loob ng malaking opisina na magiging kaniya na ulit kapag natuloy ang planong binabalak. Nilalaro ng mga daliri niya ang isang ballpen habang hindi naman maalis-alis ang ngiti sa labi na iniikot ang paningin sa kabuuan ng silid na iyon. He's so damn excited as well na maangkin ang posisyong inuupuan ni Andrew Sebastian—his late friend, Romano's adopted son, na namayapa na rin. He smirked. Bagay lang sa mayabang na iyon ang nangyari sa kaniya. Dapat nga matagal na niyang pinapatay ang lalaking iyon, pero hindi siya makakuha ng magandang tyempo. Marami kasing bodyguard na umaaligid kaya hindi makalusot ang mga tauhan

Pakiramdam niya’y nanlambot ang buo niyang katawan. Ang masama pa, nakuha nito ang muli niyang pagnanasa. Muntikan na niyang makalimutan ang pangakong hindi na muli ito gagawin sa loob ng opisina. Aba! Napakasarap humalik ni Roman! Paano siya makakapagtiis? Isang halik pa lang, nag-aalab na ang dugo niya—samantalang kay Dan, kailangan pa ng

Minimalist ang interior design ng opisina, halatang hindi mahilig sa mga palamuti ang judge kaya isang beses lang na pinalibot ni Rory ang kaniyang tingin ay halos saulo na niya ang hitsura ng buong silid. Iginiya siya ng assistant papunta sa mga cushion chair saka nag-alok ng maiinom, ngunit marahan lamang siyang ngumiti at hindi na halos alam ang sasabihin. Gusto niyang tawagan ang kaniyang Mommy, ipaalam man lang na nasa opisina sila ng isang huwes at pakakasal na siya kay Aeros. Ngunit nanlalamig ang kaniyang kamay at kahit iyon ang gusto niyang gawin ay hindi naman niya mautusan ang kaniyang katawan.

Tumango lang ako at sinundan siya. Pagpasok namin sa isang malaking pinto ay sinalubong ako ng isang malawak na opisina. Puti at itim ang interior ng paligid. Una kong nakita ang malawak na office living room kung saan may nakaupong isang lalaki na sa tingin ko’y nasa mid to late fifties. “Sir Aaron, this is Ms. Clemente,” pagpapakilala sa akin ng babae.

“Ito Ma’am, okay lang naman po. Mabuti at sumama po kayo kay Sir.” “Well, yeah medyo boring na eh, you know.” Saad niya saka naupo na sa sofa na akala mo siya ang nagmamay-ari ng office. Inilibot ni Davina ang paningin niya sa napakalaki at lawak na opisina ni Caspian. Hindi niya akalain na napakaganda ng pinaghandaan nilang kasal na tinakasan niya pero ang ending niya ay dito lang pala sa office ni Caspian.

“Sir?! What kind of play are you two doing? Office romance?” Labis ang aking naging hiya at hindi kaagad ako makabuo ng e dedepensa sa aking isip. Tagpuan ko na lamang ang aking sarili na nagmamadaling lumabas sa opisina. Mabilis ang tibok ng aking puso habang diretso lamang sa paglalakad patungo sa pantry. Nakakahiya, office romance? Oh my god Orelia stop thinking about it.

Isang type ng workplace na hindi nakakasakal — kundi inspiradong magtagumpay. Sa dramatikong estilo, ibinuka ni Larry ang double doors, ibinubunyag ang opisina na pinaghalo ang elegance at efficiency. Bumuhos ang sikat ng araw mula sa malalawak na bintana, na binabalutan ang lungsod ng ginintuang liwanag. Saglit akong napatigil — parang may humaplos sa puso ko. Ang ambience ng kwarto ay parang sinasabing “Welcome to a new chapter.” or Your new Office."

Nakafrosted glass kasi ang buong opisina kaya hindi masyadong halata na may panibagong opisina pa sa loob. The boss nodded as he reached for something on the desk. It was like a remote control. He then, faced it on the frosted side of his office. My eyes widened when I saw a desk, a swivel chair, some couch and flowers in every corner of the office. "Thank you, Ivy. You are dismissed." The lady named Ivy bowed her head before she walked out. Nabaling naman ang atensyon ko sa boss. Still wearing his smirk as he transfer his eyes on me.